Het leven van Marian deel 38: heerlijk om zo terug te kijken op ons leven samen. Ik teken voor nog eens 30 jaar met Ben
Publicatiedatum: 25 september 2026
De verhalen van Het leven van Marian zijn uit het leven gegrepen, maar gebaseerd op fictieve gebeurtenissen en afkomstig uit de pen van de redactie van MAX Vandaag. Marian is getrouwd met Ben, met wie ze een dochter heeft. Beiden hebben ze kinderen uit hun eerdere huwelijken. Samen hebben ze 4 kleinkinderen. U leest haar verhalen elke vrijdag op MAX Vandaag.
We staan vandaag extra bijtijds op, want voordat we naar Rotterdam rijden, voor onze boottocht naar Woudrichem, halen we mijn ouders op. Nadat we Bobby hebben uitgelaten, brengen we hem naar de buren, want hij blijft vandaag een dagje bij Els en Martin. Als we even later aan komen rijden, staan mijn ouders al buiten te wachten, dus we kunnen meteen door. We hebben in Rotterdam met de rest afgesproken bij de parkeergarage bij de Erasmusbrug. Op korte afstand van het vertrekpunt van de boot.
We kunnen een half uur voor de afvaart al aan boord en we hebben nog wat extra speling genomen, door iedereen nog een kwartiertje eerder te laten komen. We zijn met een lekker grote groep, maar niet zo groot dat het onoverzichtelijk wordt. Bens moeder is meegereden met zijn zus Susan en haar vriend Maarten en die staan al bij de uitgang van de garage te wachten, als we aan komen rijden. Erna arriveert de ene na de andere auto met onze familie erin. Fenna komt eerst op ons af om ons te feliciteren en rent dan samen met haar neefje en nichtje Ruben en Esmee alvast richting boot.
Amber is vanuit Leiden met de trein gekomen en laat weten dat ze een klein beetje vertraging had, maar dat Jeroen haar bij het station heeft opgepikt en dat ze er inmiddels bijna zijn. Dan is het alleen nog wachten op mijn broer Kasper en Anette. Als Amber en Jeroen zich bij ons gevoegd hebben, beslissen we om alvast richting de boot te lopen, zodat we ons straks niet hoeven te haasten en dat app ik Kasper dan ook even. Als we aan boord mogen, stelt Dennis voor dat hij op zijn oom en tante wacht met hun kaarten, zodat wij alvast een plekje kunnen zoeken.
Uiteindelijk komen ze ons pas 10 minuten voor de afvaart opzoeken. Anette ziet er vrij verhit uit. Ze verontschuldigt zich met de uitleg dat Kasper dacht slimmer te zijn dan de navigatie en een andere route had genomen. Maar dat heeft ze behoorlijk wat extra tijd gekost. Mijn broer is zich echter van geen kwaad bewust en zegt dat hij nog steeds denkt dat zijn route sneller was en dat ze anders nog veel later waren geweest. Mijn schoonzus rolt met haar ogen, maar ze is wel wat van Kasper gewend en zegt dat zij de volgende keer rijdt.
Tijdens de afvaart gaan we allemaal naar buiten om te kijken en daarna staat er binnen koffie met gebak klaar. Dat is ook meteen het moment dat de meegebrachte cadeautjes uitgepakt kunnen worden. Fenna mag als eerste haar knutselwerk aan ons geven. Ze heeft een stuk gekleurd karton versierd met knipsels van taarten, ballonnen en cadeautjes uit tijdschriften en er in sierlijke letters opgeschreven: ‘Gefeliciteerd met jullie 30e huwelijksdag!’. Plus ‘Oma 60 jaar!’. Van Ifran, Anna, Dennis, Tessa, Bas, Niels, Amber en Jeroen samen krijgen we een bon voor een weekendje weg. En verder verrast de familie ons onder andere met een pakket met mooie wijnen en een uniseks geurtje, dat we beiden kunnen dragen. Ik krijg daarnaast ook nog cadeautjes voor mijn verjaardag, waaronder een prachtige vaas. Veel te gek allemaal.
Nadat iedereen zijn cadeau heeft overhandigd, zegt Bens oudere broer Dick dat een huwelijksjubileum niet zonder een terugblik kan. Waarna hij aan een heel relaas begint. Hij doet dat op zo’n humoristische en meeslepende manier, dat iedereen aan zijn lippen hangt en regelmatig in lachen uitbarst. Helaas heeft Dick een enorm goed geheugen en somt hij ook een aantal gênante zaken op, die we liever zouden vergeten. Wat het voor het gezelschap des te leuker maakt, maar Ben en ik lachen om beurten als een boer met kiespijn.
Zoals over die keer dat we naar een verjaardag van Dennis gingen en ik in de auto op een pen had zitten kauwen. Waarna mijn lippen helemaal blauw waren en de familie in een deuk lag, toen we binnen kwamen. Het ging er niet meteen vanaf, dus ik heb de hele tijd met blauwe lippen rondgelopen. Dick plaagt me daar nog regelmatig mee als we elkaar zien. “Deze keer maar een andere kleur lippenstift gekozen,” zegt hij dan bijvoorbeeld. Over Ben vertelt hij over de keer dat we samen met Dick en onze schoonzus Chantal naar een voorstelling waren en Ben per ongeluk naast de verkeerde vrouw ging zitten, waarvan hij dacht dat ik dat was. Dick zag dat gebeuren en in plaats van Ben te roepen naar onze plekken, wachtte hij af tot Ben het vanzelf zou merken. De herinnering over het voorval werkt behoorlijk op ieders lachspieren en ook bij mij lopen de tranen over mijn wangen van het lachten. Heerlijk om zo terug te kijken op ons leven samen. Ik teken voor nog eens 30 jaar met Ben.
Ondertussen is het gaan regenen, dus we wagen ons maar even niet op het dek. Maar dat hoeft ook nog even niet, want inmiddels is het alweer tijd voor de lunch, dus we gaan richting het buffet. Het is er vrij druk, maar we wachten rustig op onze beurt en scheppen dan op waar we zin in hebben. Er is lekker veel keus. Als iedereen is uitgegeten is het gelukkig alweer droog geworden en gaan we naar het dek voor het laatste stukje naar Woudrichem. Daar komen we stipt op tijd aan en we hebben er 2 uur de tijd om rond te kijken. Dat kan met een gids, maar wij hebben ervoor gekozen om zelf rond te lopen.
Ik heb gelezen dat Dokter Tinus hier is opgenomen. Ik vond dat altijd zo’n leuke serie, dus ik ben benieuwd of we nog herkenbare plekken tegenkomen. Wat we in elk geval gaan doen, is de oudste straat van Woudrichem bekijken en met een deel van het gezelschap de toren van de Sint-Martinuskerk beklimmen, terwijl de anderen dan de winkeltjes bekijken. Erna komen we samen om nog een drankje te drinken. De tijd vliegt en voor we het weten, moeten we alweer aan boord voor de terugtocht. Ik had nog best wat langer willen blijven en ik neem me voor om hier zeker nog een keer terug te komen met Ben. En dan wil ik ook meteen Slot Loevestein bezoeken.
Op de terugweg verrast de bemanning ons nog met een ijsje, het heeft ons werkelijk aan niets ontbroken. Maar eenmaal terug op de kade heb ik toch wel trek. Het is dan ook maar goed dat we bij een pizzarestaurant in de buurt hebben gereserveerd. Anders moest iedereen wat voor het diner regelen en nu kunnen we nog gezellig een hapje eten met elkaar, voordat we op huis aan gaan. Een mooie afsluiter van een hele geslaagde dag.
Wie is wie in Het leven van Marian? Marian stelt zichzelf en haar familie voor.
Lees hier al haar verhalen terug.
(Foto: 4kclips/Shutterstock.com)
