MAXime op reis: een cruise door het Caribisch gebied, met Aruba, de Dominicaanse Republiek, Jamaica en meer

Onder de noemer ‘MAXime op reis’ leest u regelmatig verhalen over de eigen reiservaringen van de redactie van MAX Vandaag. Deze keer reizen we af naar het Caribisch gebied, waar we een cruise langs 9 eilanden maken: Martinique, Curaçao, Bonaire, Aruba, de Dominicaanse Republiek, Antiqua, St. Kitts en Nevis, Sint Maarten en Jamaica.

Langgekoesterde wens

Het maken van een cruise is een lang gekoesterde wens. Ik heb altijd gekscherend gezegd dat we het bewaren tot wanneer we ‘oud’ zijn. Normaal zijn we meer van het rondreizen op eigen gelegenheid, per auto. Nu mijn partner en ik beiden vijftigers zijn, vinden we het echter de hoogste tijd. We zijn erg benieuwd naar het cruiseleven. Het is wel een prijzige manier van reizen, dus we hebben er de afgelopen jaren steeds al geld voor opzij gezet. Bij het kiezen van de betreffende cruise gaat er een hele wereld voor ons open. Wat is er enorm veel keuze. Qua rederijen, maar ook qua routes en soorten schepen.

We beslissen uiteindelijk om de route doorslaggevend te laten zijn. En komen zo uit bij een Duitse rederij, met een mooie route door het Caribisch gebied. Daarvoor vliegen we vanuit Düsseldorf naar Martinique. In dit artikel op MAX vakantieman leest u handige tips over wat u allemaal moet weten wanneer u voor het eerst een cruise maakt.

Aankomst op Martinique en veiligheidsoefening aan boord

Veel van Martinique zien we tijdens dit bezoek helaas niet. Onze vlucht arriveert in de middag en ons cruiseschip vertrekt die avond al om 22.00 uur. Waar we het dus mee moeten doen, is het ritje dat we vanaf het vliegveld naar de terminal van de boot maken. We hebben al gelezen dat Martinique onder Frankrijk valt, maar dit gaat zelfs zo ver, dat onze Europese telefoonbundel er gewoon geldig is. Handig om het thuisfront te laten weten dat we goed zijn aangekomen. Ook onderweg zien we veel Franse invloeden: de auto’s zijn bijvoorbeeld voorzien van de vertrouwde Franse nummerborden.

Bij de cruiseterminal worden onze koffers in ontvangst genomen. Die worden vervolgens voor alle passagiers naar de hutten gebracht, om opstoppingen op de gangen te voorkomen. Na het inchecken krijgen we onze boordkaarten overhandigt. Deze kaart dient als betaalmiddel aan boord, maar ook als pas om de hut te openen en ons te legitimeren wanneer we van het schip af gaan. En die na een uitstapje weer betreden. Daarvoor worden we ook op de foto gezet, zodat iedereen duidelijk herkenbaar is.

Nadat we onze hut hebben gevonden, puffen we het liefst even uit van onze vliegreis, maar dat zit er nog niet in. Voordat de boot vertrekt, moet iedere passagier namelijk deelnemen aan de veiligheidsoefening. Eerder gaan de trossen niet los. De oefening houdt in dat we een instructievideo bekijken en vervolgens naar de juiste plek gaan, waar de reddingsboot te vinden is, die voor ons geselecteerd is.

En dat niet alleen, we moeten daarbij de reddingsvesten dragen, die voor ons klaarliggen in de hut. Er wordt uitgelegd hoe die ontvouwen en aangedaan moeten worden en dat blijkt best nog wel een gehannes. Zeker wanneer je best gaar bent. Het werkt ook op onze lachspieren, zeker wanneer we erna over de lange gang naar dek 5 lopen en naast ons vele andere passagiers met reddingsvesten aan zien lopen. De één kijkt er nog ongelukkiger bij dan de ander. Bij onze reddingsboot worden onze boordkaarten gescand en is dit voor ons ook weer afgevinkt.

Inmiddels is het 18.00 uur (23.00 uur Nederlandse tijd) en hebben we best trek gekregen. En dat komt goed uit, want de restaurants zijn inmiddels open gegaan. We gaan dus lekker ons eerste hapje eten. Vervolgens moeten we nog tot 22.00 uur (03.00 uur) wakker zien te blijven, want ons eerste vertrek uit de haven willen we natuurlijk meemaken. Het lukt ons met de nodige moeite, maar het is zeker de moeite waard. Onder de tonen van Enya’s Sail Away kiezen we het ruime sop. Wat een belevenis! Het is inmiddels wel gaan plenzen van de regen en we hopen niet dat dit een voorbode voor onze reis is. Achteraf blijkt dit gelukkig de enige regen te zijn die we de hele vakantie meemaken.

Eerste zeedag

Er staat meteen een flinke tocht op het programma. Onze volgende bestemming is Curaçao en daarvoor moeten we een hele nacht, de komende dag en nog weer een nacht varen. Het cruiseleven is helemaal nieuw voor ons en het is best wel wennen om zo lang geen land in zicht te hebben. Het is wel ideaal om na zo’n intensieve reisdag goed uit te rusten. We maken een verkennend rondje over de boot, maar verder zijn we vooral op het bovenste dek te vinden, met een goed boek. Het valt ons wel op dat de boot meer beweegt dan verwacht en de motor maakt ook best veel geluid. Gelukkig hebben we oordopjes bij ons, want die blijken zeker nodig.

Curaçao

Dan is het tijd voor het eerste A-B-C-eiland: Curaçao. Vanaf het dek bekijken we het spektakel van het aanleggen, waarbij vele zware kabels aan land bevestigd worden, zodat het schip op zijn plaats blijft. In de verte zien we de gekleurde huisjes en de Koningin Emmabrug al liggen. Vanmiddag hebben we een excursie, maar vanmorgen gaan we Willemstad te voet verkennen. Via de drijvende Emmabrug lopen we naar het kleurrijke centrum, waarbij alle straatnamen Nederlands georiënteerd zijn. Waaronder de Breedestraat, Heerenstraat en het Wilhelminaplein.

We genieten van alle vrolijke kleuren en uitbundig versierde muren. Daarna lopen we over de brug terug naar het andere deel van de stad, de wijk Ottrabanda, wat ‘de andere kant’ betekent. Deze wijk is wat meer aan onderhoud toe, maar er hangt een prettige sfeer. Het is inmiddels tijd voor de lunch, waarvoor we terug naar het schip gaan, zodat we ons ook even kunnen opfrissen. Het is nog even wennen aan de tropische temperaturen.

’s Middags staat er een excursie naar het noordelijke deel van het eiland gepland. Des te noordelijker we komen, des te ruiger en bergachtiger wordt het gebied. We genieten ook van de vele cactussen die voorbij komen. Ook creatief ingezet als zeer effectieve afscheiding rondom huizen.

We maken een stop bij Shete Boka National Park, waar we de rotsen, inhammen en golven bewonderen.

Vervolgens rijden we door naar de westelijke punt, waar we even verderop het idyllische strand van Knip Beach bezoeken.

Terwijl onze gids vertelt dat we nu op weg gaan naar de kunstenares Nena Sanchez, stuiten we op een wegafsluiting. In plaats van de doorgaande route, moeten we afwijken naar smalle landweggetjes. Met aan beide zijde een dichte begroeiing. Niet erg geschikt voor een touringcar en de takken schrapen met angstaanjagende geluiden langs het dak en de zijkanten. Inmiddels krijg ik visioenen van een gestrande bus en een cruiseboot die zonder ons vertrekt. Gelukkig is het een door de cruiserederij zelf georganiseerde excursie, dus zo’n vaart zal het niet lopen. Mist u zelf de afvaart, dan heeft u pech, maar anders regelt de rederij het en wordt er gewacht met afvaren.

Na een minuut of 20 komen we gelukkig weer uit bij de gewone weg en kunnen we onze rit naar Nena Sanchez zonder verdere obstakels vervolgen.

Na het bezoek aan de kunstenares maken we nog een fotostop bij een meer waar zich flamingo’s ophouden, waarna we terug naar het schip gaan.

Die avond vertrekken we voor een relatief korte tocht, naar buureiland Bonaire.

Bonaire

Op Bonaire doen we het andersom: ’s ochtends een excursie en ’s middags het centrum van Kralendijk te voet verkennen. Op het programma staat een bezoek aan het noordelijke en het zuidelijke deel van het eiland. Eerst is het noordelijke deel aan de beurt. We hebben al gelezen dat prinses Beatrix het eiland tegelijk met ons bezoekt en wanneer we zien dat de Koninklijke Marechaussee een deel van het winkelcentrum heeft afgezet, vragen we ons af of onze voormalige koningin even wat inkopen aan het doen is. Vervolgens gaan we naar het enige dorp in het noorden van het eiland: Rincon. Onderweg zien we weer de nodige cactussen en bij het Gotomeer flamingo’s.

In Rincon bezoeken we een origineel oud huisje, waar de blikken droste en een boerenbontservies nog uitgestald staan.

Vervolgens komen we aan op het hoogste punt van Bonaire, waarvandaan we ook ons cruiseschip in de verte kunnen zien liggen.

Nu is het tijd om naar het zuiden te gaan. Daar liggen zoutvlaktes, waar op grote schaal zout gewonnen wordt. Ook staan hier de huisjes waar in vroeger tijden de slaven woonden, die het zout moesten winnen.

Nadat we zelf wat zout hebben mogen verzamelen, brengt de bus ons weer terug naar het schip.

Na de lunch verlaten we de boot te voet en nemen we een uitgebreid kijkje in Kralendijk. Het centrum is net zo kleurrijk als op Curaçao, maar toch hangt hier weer een hele andere sfeer. Het komt op ons net wat luxer over. Daarnaast zijn er nog veel historische gebouwen te vinden, waaronder het in de 17e eeuw door Nederlanders gebouwde Fort Oranje. In die tijd bedoeld om het eiland tegen piraten te beschermen.

Aruba

222 kilometer verder varen, komen we aan bij Aruba. Een tante van mijn partner woont hier, dus vandaag worden we een dagje op sleeptouw genomen en gaan we niet mee met excursies. We hebben in de Seaport haven afgesproken en na het verlaten van het schip valt het me meteen op hoeveel deze omgeving me aan Florida doet denken. Het hele gebied is dan ook ontwikkeld door een Amerikaan, horen we niet veel later van onze tante.

Ze heeft een mooie route door Oranjestad voor ons uitgestippeld, waarbij we de belangrijkste bezienswaardigheden te zien krijgen. Waaronder het Wilhelminapark, waar standbeelden staan van koningin Wilhelmina en Anne Frank.

Waarna we in de auto stappen voor een ritje over het eiland. Aruba heeft een lengte van slechts 32 kilometer, dus tijdens ons bezoek krijgen we een goede eerste indruk. En zien we de mooiste kleuren water voorbij komen.

Bij een lokaal restaurant, direct aan het strand gelegen, smullen we van vers gevangen vis, grote garnalen en bakbananen. Vervolgens rijden we door de plaats San Nicolas, waar vrijwel elk gebouw is voorzien van een mooie muurschildering. Verder zuidwaarts komen we langs de olieraffinaderij, die inmiddels gesloten is. Waarna we uitkomen bij het oostelijk gelegen strand Baby Beach. Een drukbezocht zandstrand, met azuurblauw water. Iets verderop ligt een hele bijzondere begraafplaats. Direct aan de kust, in de duinen gelegen, zijn hier de graven van vele geliefde huisdieren te vinden. Officieel gaat het om honden, maar er schijnen ook wel wat katten te liggen.

We willen ook nog graag een bezoek brengen aan het huis van onze tante, in het westelijk gelegen gedeelte van het eiland, dus dat is de laatste bestemming van vandaag. Onderweg genieten we nog eens van alle uitzichten. Onder het genot van een koel drankje praten we nog even bij in haar prachtige tuin. We zijn echte plantenliefhebbers, dus we vergapen ons aan alles wat er groeit en bloeit. Helaas vertrekt ons schip vandaag al zeer bijtijds, om 18.00 uur, dus de tijd begint wat te dringen. De hoogste tijd dus om terug naar het schip te gaan.

De Dominicaanse Republiek

Er ligt weer een zeedag in het verschiet. We hebben een flinke tocht voor de boeg, naar La Romana op de Dominicaanse Republiek. We merken duidelijk dat we de rustige wateren verlaten en dwars over de oceaan varen. Die blijkt flink onstuimig te zijn en het buitendek is die morgen afgesloten vanwege de harde wind. Na het ontbijt is het bovendek wel gewoon open, dus op naar opnieuw een dagje lezen in de zon (lees schaduw).

De volgende ochtend meren we aan bij La Romana. Hier verlaat een deel van de passagiers het schip. Zij zijn in Duitsland aan boord gegaan, waarna ze eerst het Middellandse zeegebied bezocht hebben en vervolgens in 6 dagen vanaf Tenerife naar Martinique gevaren zijn. Waar wij aan boord gekomen zijn. Voor hen is het nu tijd om terug naar Duitsland te vliegen. En daarvoor in de plaats komen weer nieuwe passagiers, die vanaf de Dominicaanse Republiek hun cruise aanvangen. We zijn aangenaam verrast dat dit zo efficiënt wordt aangepakt en zo’n cruiseschip dus nooit leeg rondvaart.

De omgeving rondom de cruiseterminal is hier enorm leuk aangelegd. We wanen ons in een pretpark. Voor ons staat om 9.30 uur een excursie gepland, dus we lopen er nu redelijk snel doorheen. We zullen het uitgebreider bekijken, wanneer we terug zijn. Vandaag gaan we in een open safaribus het eiland verkennen. In rap tempo rijden we over de snelweg richting het binnenland. We hebben dan weliswaar geen airco vandaag, maar de wind is verkoelend genoeg.

Vervolgens verlaten we de snelweg en rijden we via steeds slechtere wegen richting onze eerste stop: een suikerrietplantage. We worden alle kanten op geslingerd door de vele kuilen in het wegdek, maar we zitten in de riemen en hoog en droog, dus dat verhoogt het avontuurlijke gevoel alleen maar.

Tijdens de stop krijgen we uitleg over het verbouwen van suikerriet. Er worden enkele suikerrietstengels gekapt en bewerkt met een machete, zodat we ze kunnen proeven. Het heeft een vrij subtiele smaak. Niet te vergelijken met de eindproducten, zoals suiker en rum, die ervan gemaakt kunnen worden.

Iets verderop bezoeken we een origineel Dominicaans huis, waar we kunnen drinken van een verse kokosnoot en de lokale drank Mamajuana kunnen proeven. Wij hebben meer oog voor de vele tropische planten die hier in de tuin staan en wij zelf thuis als kamerplant hebben.

Nu is het tijd voor de ‘commerciële stops’, die vaak in excursies verwerkt worden. We bezoeken 2 naast elkaar liggende panden waar er chocolade en sigaren worden bewerkt en verkocht. Leuk om even gezien te hebben, maar echt authentiek is het niet. En het haalt het niet bij de sigarenfabriek die we in Cuba bezocht hebben.

De Dominicaanse Republiek beschikt over paradijselijke zandstranden en die worden tijdens onze rit niet overgeslagen. Bij de plaats Bayahibe bezoeken we er een van. We krijgen ruim de tijd om foto’s te maken, een drankje te drinken of zelfs even een strandbedje op te zoeken.

Waarna we terugkeren naar de cruiseterminal, waar we nog even door de souvenirwinkels struinen.

Antiqua

Voor onze volgende bestemming, Antiqua, moeten we 900 kilometer afleggen. Er staat dus weer een relaxte zeedag voor de boeg. Onderweg zien we Puerto Rico in de verte liggen. Antiqua is ongeveer 2 keer zo klein als de Provincie Utrecht en we verwisselen hier ons cruiseschip voor een catamaran. Waarmee we een rondje om het hele eiland varen en voor de lunch aanmeren bij een waar bounty-strand.

De gehele kust blijkt even mooi te zijn. Niet zo gek dat vele beroemdheden hier dan ook prachtige villa’s hebben laten bouwen en vele toeristen de resorts bezoeken. De één nog mooier dan de ander. Maar er zitten zeker ook stukken onaangetaste natuur tussen. Zo komen we langs een kleine rotsbrug, The Devils Bridge, die veel bezoekers trekt.

Bij Green Island maken we een stop van 2 uur, waar degenen die dat willen kunnen snorkelen tussen de exotische vissen en zeeschildpadden. De overige passagiers kunnen op de catamaran blijven of zich op het strand vermaken, tot de lunch geserveerd wordt.

Daarna varen we door naar de English Harbour, waarbij we langs mooie rotspartijen komen. In de English Harbour liggen veel peperdure zeilboten en jachten in het zonnetje te dobberen. Na nog een laatste stukje varen zit het rondje Antiqua erop en verruilen we de catamaran weer voor het cruiseschip. Dit voor ons minder bekende eiland heeft zeker niet teleurgesteld.

St. Kitts en Nevis

Zo’n 100 kilometer verderop ligt St. Kitts en Nevis, waar we na een nacht varen met zonsopkomst aankomen. Na het ontbijt maken we te voet een tochtje door de hoofdstad Basseterre. Hier zijn de Britse invloeden duidelijk nog terug te zien, met onder andere een karakteristieke rode telefooncel op Indenpence Square. Aan dit plein ligt daarnaast een katholieke kerk. Verderop lopen we langs de bijzondere groene klok, Berkeley Memorial geheten, waarvan de wijzerplaten elk gericht zijn op één van de 4 straten rondom de rotonde The Circus.

Via de winkelstraten lopen we terug naar de boot, waarbij we van alle kanten aangesproken worden door verkopers, met excursies in de aanbieding. Die hebben we echter al geboekt.

Na de lunch rijden we via de kustweg naar het westen van het eiland, waarbij we langs vele oude, verlaten suikerrietplantages komen. Ook herinneren verschillende zaken aan het slavernijverleden. Zoals Bloody Point, waar in 1626 2.000 Kalingo-inheemsen vermoord zijn. We stoppen bij Romney Manor, een suikerrietplantage, waarvan de oude gebouwen bewaard gebleven zijn. Er zit tegenwoordig een Batik studio, met eromheen een jungle-achtige Botanische tuin. Waar onder andere een 400 jaar oude boom staat, de Saman Tree.

Hierna rijden we terug richting Basseterre, maar daarbij slaan we eerst nog af in oostelijke richting, naar het uitkijkpunt Timothy Hill Overlook. Vanaf hier is er zicht op de Atlantische oceaan aan de linkerkant en de Caribische zee aan de rechterkant. In de verte zien we ook nog St. Kitts en Nevis liggen.

Sint Maarten

Weer een kleine 100 kilometer varen verder ligt onze volgende bestemming, Sint Maarten. We arriveren er om 7.00 uur ’s ochtends en onze excursie op dit eiland start al om 7.30 uur. Dus na een kort ontbijt gaan we direct richting kade, waar we ons bij de open dubbeldekker melden, waarmee we het eiland gaan verkennen. We starten in het Nederlandse deel, waar we via Point Blanche richting Philipsburg rijden. Nou ja rijden, we komen in een kilometerslange file terecht en gaan met een slakkengangetje vooruit. Volgens de gids is er iets gebeurd, maar wat wordt niet duidelijk. Met enige vertraging komen we aan in de hoofdstad van het Franse deel, Marigot. De plaats ligt aan een werkelijk schitterende baai, maar we krijgen er helaas niet veel meer van te zien dan de buitenste rand, inclusief marktje, en dat maakt niet al te veel indruk op ons.

Hierna rijden we terug naar het Nederlandse deel, waar we over de brug van Simpsonbay Causeway richting het vliegveld, Princess Juliana International Airport, rijden. Onze volgende stop is namelijk Maho Beach, het beroemde strand, pal voor de landingsbaan. Waar de vliegtuigen op zeer lage afstand overheen scheren. Onze gids vertelt dat het niet altijd lukt om dit mee te maken tijdens de excursie, maar wij hoeven niet lang te wachten, tot we in de verte een vliegtuig zien opdoemen. Iedereen op het strand wacht verwachtingsvol af. Niet veel later vliegt hij met razend kabaal over ons heen. Ook weer meegemaakt.

Voor de rum-liefhebbers volgt er dan een aangename stop, namelijk bij een rum-distilleerderij. Met de mogelijkheid om verschillende smaken te proeven en uiteraard te kopen.

Vanwege de file eerder die ochtend, wordt het laatste gedeelte van de excursie helaas afgeraffeld. De bedoeling was om bij een uitkijkpunt te stoppen, waar er maar liefst 5 verschillende eilanden te zien zijn: Saint Kitts en Nevis, Saba, St. Eustatius en Antigua. Nu gaan we er langzaam rijdend voorbij, terug naar ons schip. Die daar niet langer alleen ligt, maar wordt omringd door nog eens 4 cruiseschepen. Een indrukwekkend gezicht. Helemaal omdat er 1 tot de allergrootste cruiseschepen ter wereld behoort: de Symphony of the Seas. We zien verschillende glijbanen en een klimwand. We zouden er graag eens een kijkje op nemen.

Zeedag met onverwachts bezoek

Nu is het tijd voor de laatste zeedag. We hebben weer een heel eind voor de boeg, terug naar de Dominicaanse Republiek. Ditmaal naar Cabo Rojo. Met een vers boek vleien we ons op het dek voor een lekker dagje relaxen. Maar echt relaxt is het niet, wanneer we worden opgeschrikt door het oorverdovende geluid van een laag overvliegend vliegtuig. Raar zo midden op zee. Dat het dan ook geen vliegtuig is, blijkt even later wanneer we het geluid opnieuw dichterbij horen komen, maar deze keer een straaljager op zijn zij vlak langs ons voorbij vliegt. Zo dichtbij, dat de piloot te zien is!

Onze eerste gedachte is dat dit waarschijnlijk Amerikanen zijn. Die zijn hier immers sinds een poosje actief, maar die hadden we meer richting Venezuela verwacht. Wanneer even later een helikopter voorbij komt, zien we veel mensen naar de linkerkant van het schip lopen, om foto’s te nemen. Wij gaan dus ook een kijkje nemen en zien in de verte 2 oorlogsschepen varen.

’s Avonds bevestigt de kapitein in zijn dagelijkse praatje dat we inderdaad “bezoek hebben gehad van de Amerikanen”. Wat ons betreft hadden ze hun bezoekje over mogen slaan. Het kwam vrij intimiderend over.

Terug op de Dominicaanse Republiek

Met zonsopkomst komen we aan bij Cabo Rojo, een westelijk deel van de Dominicaanse Republiek. Niet al te ver bij Haïti vandaan. Tot voor kort is hier niet veel meer te vinden dan natuur en oude mijnen. Die mijnen zijn inmiddels gesloten en het is de bedoeling dat er over een paar jaar plek is voor duizenden hotelgasten. De hotels moeten dan wel nog even gebouwd worden.

Vandaag staat een excursie naar een nevelwoud en Hoyo de Pelempito op het programma. Over de enige weg die er tot nu toe gerealiseerd is, rijden we in een krakkemikkig busje ernaar toe. Onderweg verandert die van geasfalteerd in onverhard, dus het wordt weer een hobbelig ritje. Ondertussen is er een gewapende bewaker ingestapt. Dit omdat we vlak bij de grens met Haïti zijn, wordt ons verteld. Halverwege maken we een stop en blijkt dat de temperatuur behoorlijk gezakt is. We zijn dan ook al flink geklommen.

Tijdens het stijgen blijft de vegetatie veranderen. Van cactussen en palmbomen bij het vertrek, naar pijnbomen en vervolgens naar een dicht nevelwoud. Eenmaal op 1.300 meter hoogte is de temperatuur van 30 naar 19 graden gezakt. Zelfs voor ons inmiddels aan de frisse kant.

Via een smal bergpad lopen we in een kleine 10 minuten naar het langverwachte uitkijkpunt over de Hoyo de Pelempito-kloof. Midden in de Sierra de Bahoruco-bergen. Aan de overkant ligt Haïti, vertelt onze gids.

Op de terugweg, over dezelfde weg, wordt het even spannend, wanneer we stranden in een diepe, modderige kuil en muurvast lijken te zitten. Er wordt al lacherig door ons inzittenden overlegd wie moeten uitstappen om te duwen. Gelukkig lukt het de chauffeur uiteindelijk toch het busje met een hoop gekraak los te krijgen. Toch nog op tijd terug bij de boot. Ook hier ziet het gebied eromheen eruit als een pretpark.

Jamaica

Onze laatste bestemming is even onzeker geweest, nadat orkaan Melissa over het gebied geraasd heeft. Jamaica is er bijzonder hard door getroffen. Maar de bevolking heeft enorm hard gewerkt, om het eiland weer leefbaar te maken. Toerisme is er een belangrijke inkomstenbron en het toeristenseizoen gaat er in december van start.

Om 12.00 uur komen we aan bij Ocho Rios. Het is inmiddels precies een maand na de orkaan en overal zijn de sporen nog duidelijk zichtbaar. Sommige daken zijn weggerukt en er liggen veel omgevallen bomen en afgerukt groen langs de weg. We vragen aan onze gids hoe het voor haar geweest is en ze vertelt dat het angstaanjagend is geweest. Vooral ’s nachts. Maar zij hebben enigszins geluk gehad, omdat de orkaan al een stuk over land gegaan is, voor hij bij hun aangekomen is. Op andere plekken op het eiland hebben ze minder geluk gehad, vertelt ze.

Inmiddels komen we aan bij onze eerste stop, de Sun Valley Plantation Hummingbird Garden, oftewel een Botische tuin. Hij ligt er ietwat gehavend bij, maar er is genoeg moois te zien. Bij de rand ervan krijgen we al een klein voorproefje op waar we hierna heen gaan, de kleine waterval Konoko Falls.

Want erna bezoeken we de Dunn’s River Falls. Met een lengte van 180 meter en een hoogteverschil van zo’n 55 meter liggen hier vele watervallen geterrasseerd. Waarbij we de keuze hebben om dwars door die watervallen te lopen of over het pad dat ernaast ligt. Ondanks dat we er speciale waterschoentjes voor hebben meegenomen, kiezen we bij nader inzien toch voor de makkelijke weg. De glibberige rotsen zien ons er iets te uitdagend uit. Maar we vermaken ons er wel langere tijd mee om de vele mensen die zich er wel aan wagen, naar boven te zien ploeteren.

Aan alles komt een eind

We vliegen ook terug vanaf Jamaica, maar vanaf een ander deel. Dus nog 1 keer terug aan boord voor een laatste nacht varen. De ochtend erop komen we aan bij Montego Bay. Vanaf het dek zien we dat er hier ook flink wat bomen omliggen en de cruiseterminal is ook niet helemaal ongeschonden gebleven.

We kunnen nog tot 14.00 uur op het schip blijven, waarna we naar het vliegveld gebracht worden. In die tijd moeten we dan al inchecken in de cruiseterminal. Dat blijkt ontzettend goed geregeld te zijn. Onze koffers zijn de avond ervoor bij de hut opgehaald en alvast naar de terminal gebracht. Daar vinden we ze snel terug en dan op naar de balie om ze in te checken.

We hebben er dan verder geen omkijken meer naar, want ze worden naar de luchthaven gebracht en we zien ze pas weer bij onze aankomst in Düsseldorf terug. Ook krijgen we onze boardingpassen alvast en in nog geen 10 minuten zijn we weer terug aan boord. Waar we nog een paar uurtjes relaxen, lekker lunchen en Max Verstappen via Grand Prix Radio de op een na laatste race van het seizoen (Qatar) horen winnen.

Na een busritje van 20 minuten komen we bij het vliegveld aan. Er zijn wat gebouwen beschadigd door de orkaan, maar er is duidelijk hard aan gewerkt. De terugtocht verloopt voorspoedig en in de 9 uur die de vlucht in beslag neemt, dromen we over een volgende cruise.

Onder de noemer MAXime op reis leest u regelmatig verhalen over de eigen reiservaringen van de redactie van MAX Vandaag. Klik hier voor een compleet overzicht en meer reisverhalen.

(Foto’s: redactie MAX Vandaag)