WK voetbal 2026 (4): ‘Zijn we er tóch ingetuind! Jazeker, alweer…’

Alweer eruit door penalty’s op het WK voetbal, Nederland blijft volharden in oude fouten. MAX Vandaag analist Robbert likt zijn wonden. Net als alle andere Nederlanders, tenzij die toevallig ook over een Marokkaans paspoort beschikken. Misschien dat de pijn verzacht wordt door de identieke uitschakeling van de voormalige rivaal Duitsland, dat ook ver is teruggevallen. Ondertussen feliciteren wij Marokko, dat over de hele wedstrijd veel sterker voor de dag kwam.

Jammer deze confrontatie zo vroeg al in het toernooi

Bij de WK-loting in december zaten velen al door te rekenen waar Nederland zou uitkomen bij groepswinst of een tweede plaats. Dat was tamelijk simpel. Dat kon alleen maar Brazilië of Marokko worden. Het werd dus die laatste. PSV’er Anass Salah-Edine, verheugde zich vooraf al op de wedstrijd ‘tegen zijn beste vrienden’. Nou, dat hebben we geweten. Zijn collega op de linksbackpositie, ex-Ajacied Noussair Mazraoui had na afloop van de verloren wedstrijd het laatste woord en vond het jammer dat deze 2 ploegen elkaar al zo vroeg in het toernooi tegenkwamen. Laten we het daarop houden.

Er moet er natuurlijk sowieso altijd een sneuvelen. Maar er zijn wel vragen bij de manier waarop. Het was een kraker, op z’n minst een halve finale waardig. Laten we er de onvergetelijke uitspraak van voetbalcommentator Herman Kuiphof uit de WK-finale van 1974 opplakken: “Zijn we er tóch ingetuind!” Voegen we er zelf nog aan toe: “Jazeker, alweer…”

Kroniek van een aangekondigde nederlaag

Bij de aankondiging van de opstellingen voelde een beetje voetbalkenner de bui al hangen. Bondscoach Ronald Koeman kwam met een strijdplan met veel verdedigende zekerheid op de proppen. Het vertrouwde 4-3-3 systeem werd ingewisseld voor een 5-2-3. Never change a winning team, toch? Vele wenkbrauwen fronsten. Want was dat niet al bij voorbaat de handdoek in de ring gooien? Zoveel aanpassen aan de tegenstander, was dat niet vragen om problemen? Het voelde vanaf de warming-up al als een ‘kroniek van een aangekondigde nederlaag’.

Arme Frenkie de Jong, doorgaans onze beste speler, kwam in dit systeem met maar 2 echte middenvelders totaal niet uit de verf. Het is dat Nederland in de persoon van Bart Verbruggen zo’n goede man onder de lat had staan. Anders was het zelfs nooit tot een verlenging, laat staan tot een penaltyserie gekomen. Oranje werd op alle fronten overklast. Maar af en toe zaten er ook hele mooie momenten van het Nederlands elftal tussen, maar ze waren wel heel schaars.

(Tekst gaat verder onder de foto)

Prachtige goal die ontroert

Zo’n moment was de 1-0 van Nederland, gemaakt door uitgerekend Cody Gakpo. Het verhaal van zijn tijdens de zwangerschap overleden zoontje moge bekend worden verondersteld. Het maakte de viering van de goal door het hele team, inclusief reserves tot een ontroerende aangelegenheid. Daarnaast was het ook nog eens een wonderschone teamgoal. Via krachtig doorkoppen door invaller Wout Weghorst, kwam de bal bij de struikelende Crysencio Summerville. Hij tikte de bal knap als een ‘zitvoetballer’ vroeger in de gymles op de lagere school door naar Gakpo, die hem vallend snoeihard in de Marokkaanse goal ramde. Die zat er goed in.

Met nog een kwartier te gaan, had er geen vuiltje meer aan de lucht hoeven te zijn voor Oranje. Maar in werkelijkheid hing de gelijkmaker in de lucht. Die kon gewoonweg niet uitblijven en viel dan ook in de eerste minuut van de blessuretijd. Centrale verdediger Diop was de maker ervan. Op dat moment zei Marokkaanse Nederlander Oussama tegen MAX Vandaag: “Ik ben 10 jaar ouder geworden.” Maar dat gold voor alle toeschouwers in het stadion en thuis of in het café voor de televisie. De verlenging leverde verder geen goals meer op. De vooraf gevreesde penaltyserie, die we historisch gezien vaker verliezen dan winnen, moest het pleit gaan beslechten.

Penaltyserie uit het ‘zwarte boekje’ van Oranje

Los van de 2 missers van Marokko op lat en paal (nota bene door de onverstoorbare aanvoerder Hakimi) kunnen we de Nederlandse prestaties in de strafschoppenserie als volgt samenvatten: een bal ver naast het doel (Quinten Timber), een bal op de paal (Justin Kluivert), een bal recht op de Marokkaanse doelman Bounou (Summerville). Die vielen onder het kopje ‘slecht geschoten, altijd mis.’ Ronduit lullig was die ene bal die Verbruggen tegenhield, maar er vervolgens met zijn hak alsnog intikte. Als iemand zoiets niet verdiend had, dan deze nieuwe nationale held wel. Het paste wel in het beeld van de traditionele penaltyserie uit het ‘zwarte boekje’ van oranje.

Voor de volledigheid zij gezegd dat Weghorst en Teun Koopmeiners hun penalty’s wel onberispelijk benutten. Zonder poespas, gewoon: boem, raak. Ismail Saibari, de beste speler van de Eredivisie, met een kersverse transfer naar Bayern München op zak, mocht de beslissende penalty namens Marokko nemen. Ook hij deed dat zonder frivoliteiten. Al die gekke hupjes in de aanloop leiden nooit ergens toe. Allemaal flauwekul om zo snel mogelijk af te leren.

“Een pittige wedstrijd, kon alle kanten op,” meende Oussama’s vader Abdel, die dankbaar de felicitaties in ontvangst nam. Heel aardig van hem, maar de feiten zeiden iets heel anders. Oranje naar huis en Marokko mag het gaan opnemen tegen Canada in de kwartfinales. Een beetje troost voor de Nederlanders school hem in de uitschakeling van Duitsland door Paraguay eerder op de avond, ook met strafschoppen. De aanvankelijke Schadenfreude (leedvermaak) richting onze oosterburen was even niet meer zo op z’n plaats. Gedeelde smart is halve smart, dat dan weer wel. We waren ook niet het enige land dat het moeilijk had. Brazilië worstelde met onze oude poulegenoot Japan, maar stuurde het uiteindelijk wel met een 2-1 nederlaag naar huis.

Afscheid van Curaçao, maar Kaapverdië blijft nog even

Ook naar huis zijn onze overzeese landgenoten uit Curaçao. Vriend van de WK-column van MAX Vandaag Pedro Gonzalez heeft nog mooie afscheidswoorden: “De Blue Wave is aangespoeld en trekt zich voor nu terug in het Caribische zand. Ik zeg Caribische en niet Curaçaose, want de hele regio stond achter ons. Jeon, de zanger van ons WK-lied Mama Wa’ is nota bene Arubaan. Hoe dan ook: we zijn meer dan trots op hoe we ons hebben laten zien. Tot over 4 jaar!”

En dan zijn er nog die andere landgenoten, die voor Kaapverdië uitkomen. Zij mogen het zaterdag gaan uitvechten met de onbetwiste koning van het voetbal zelve, namelijk met Lionel Messi en zijn Argentinië. Cesar Lopes, eveneens vriend van de column, kon zijn ogen niet geloven na plaatsing na 3 gelijke spelen (!), net als Italië toen het wereldkampioen werd in 1982: “We made it… Het is zo onwerkelijk. Niet normaal. Echt verdiend.” Dat wonder is geschied op een shoestring budget, vergeleken met het geld dat er bij de toplanden omgaat. “Het verschil is bizar. Met elk land tot nu toe. Hopelijk wat mooie transfers voor onze jongens,” zo besluit hij.

Van die kleine landjes op het WK worden we toch vrolijk. Van te voren had niemand dat gedacht. Maar het is wel zo. Ze plaatsen de uitschakeling van Oranje in een ander perspectief. We gaan ervan relativeren. En hopelijk gaan we in de toekomst eens echt werk maken van die penalty’s.

Sportanalist Robbert werkt op de redactie van MAX Vandaag en schrijft bij gelegenheid een column rond sportevenementen.

(Foto: ANP)