Het leven van Marian deel 20: ik laat mijn mobiel geen seconde uit het oog en schrik bij elk belletje of bericht
Publicatiedatum: 22 mei 2026
De verhalen van Het leven van Marian zijn uit het leven gegrepen, maar gebaseerd op fictieve gebeurtenissen en afkomstig uit de pen van de redactie van MAX Vandaag. Marian is getrouwd met Ben, met wie ze een dochter heeft. Beiden hebben ze kinderen uit hun eerdere huwelijken. Samen hebben ze 3 kleinkinderen en er is een 4e op komst. U leest haar verhalen elke vrijdag op MAX Vandaag.
Volgende week is Anna al uitgerekend! Haar lijf zit haar steeds meer in de weg en ze kan niet wachten tot haar kindje er is. Al ziet ze dan weer niet uit naar de bevalling. Bij Fenna was de bevalling behoorlijk zwaar. Ze was er toen ruim 20 uur mee in de weer en moet er niet aan denken dat het nu weer zo lang duurt. Maar hopelijk dat het bij een tweede wat makkelijker gaat.
Ifran zou het liefst de hele dag bij haar in de buurt blijven. Hij werkt wat hem betreft alleen nog maar thuis tot hun dochter er is, maar Anna trekt dat niet. “Hij houdt me dan de hele tijd met argusogen in de gaten mam en bij elke zucht kijkt hij me hoopvol aan of de bevalling is begonnen,” had ze tegen mij gezegd. Dus moet hij van haar gewoon naar zijn werk en laat hij zijn mobiel daarom geen seconde uit het oog. Hij is als de dood dat hij haar telefoontje mist dat de bevalling is begonnen en ze naar het ziekenhuis moeten.
Ik begrijp hoe mijn schoonzoon zich voelt, want ik herken dat enorm. Ook ik laat mijn mobiel geen seconde uit het oog en ik schrik bij elk belletje of bericht op, om te kijken of mijn kleindochter soms in aankomst is. Maar volgens de verloskundige ziet alles er goed uit en is er geen reden om aan te nemen dat het kindje eerder komt. Al kan het natuurlijk altijd en dus tellen we met zijn allen de dagen af. Ook Fenna haar geduld wordt danig op de proef gesteld. Ook al weet ze wanneer haar nieuwe zusje zo ongeveer komt, lijkt dat voor zo’n kind een eeuwigheid te duren.
Ben heeft met Kim geregeld om zijn vrije tweede Pinksterdag met de zondag te wisselen, dus nu hebben we het hele weekend om de boot te reinigen en ook meteen ons eerste tochtje van het jaar te maken. Het leek me leuk om mijn ouders te vragen of ze met ons mee willen varen, maar ik heb het maar even gelaten. Dan moeten ze met de auto naar ons toe komen en het is juist de bedoeling dat mijn vader niet meer in de auto stapt. Deze keer laat ik het dus even zitten, want ik weet nu al wat een discussie het wordt, als ik voorstel ze thuis op te halen. Maar binnenkort ga ik het toch doen, want des te eerder mijn vader aan de nieuwe situatie went, des te beter. En ze genieten er net als wij altijd enorm van om boottochtjes te maken.
Na het ontbijt pakken we de auto in, om naar de boot te gaan. We nemen alles mee wat we maar kunnen bedenken om hem schoon te maken. Het is zo’n vervelend idee dat er een dakloze in onze boot geslapen heeft en alles vies heeft gemaakt. Gelukkig hadden we aan het eind van het seizoen een hoop spullen mee naar huis genomen, waaronder ook onze matrassen en beddengoed, dus daar heeft hij in elk geval niet op kunnen liggen. Wel vragen we ons af hoe hij zijn behoeftes gedaan heeft. Ons elektrische scheepstoilet had Ben van de stroom afgehaald, dus hij heeft niet kunnen doortrekken. Maar hopelijk heeft hij hem niet alsnog gebruikt. En verder begreep ik van Ben dat er vooral veel rotzooi is achtergelaten.
Bobby is gezellig mee. Ik leg hem wel eerst vast op het dek, tot alles wat schoner is. Als we binnen komen, valt vooral de vieze geur in de boot me meteen op. Gelukkig is het mooi weer, dus we zetten de deur wagenwijd open en openen ook alle raampjes die open kunnen. Helaas blijkt dat de wc wel gebruikt is, maar gelukkig staat er alleen een laagje urine in. Als Ben zo de elektriciteit aansluit, kunnen we doortrekken en dan maar even flink poetsen. We halen het pak huishoudhandschoenen tevoorschijn en gaan aan de slag.
We werken ons door stapels afvalverpakkingen heen en vullen er verschillende vuilniszakken mee. Al snel overheerst de frisse geur van schoonmaakmiddelen, maar tegen de tijd dat onze magen beginnen te rommelen, is de boot nog steeds niet helemaal op orde. We besluiten eerst te lunchen in het restaurant en daarna de rest af te maken. Ik ga voor een tosti en Ben neemt een uitsmijter.
We bespreken ook alvast wat voor vaartochtje we morgen willen maken. Omdat Ben maandag moet werken, kunnen we sowieso niet overnachten. En ik wil nu ook eigenlijk even niet te ver weg, zolang Anna niet is bevallen. Dus het wordt waarschijnlijk heen en weer naar Marken. Dat is goed te doen. ’s Middags zijn we nog een kleine 2 uur bezig en dan blinkt de boot van binnen en buiten. Klaar voor het nieuwe vaarseizoen en geen spoor van een onwelkome inbreker meer te vinden.
Vanavond eten we bij onze vrienden Dirk en Joke en dat komt goed uit, want ik ben uitgeteld. Dus heerlijk dat er voor ons gekookt wordt. We blijken te gaan barbecueën en ik ben blij dat ik een extra vestje heb meegenomen, want het koelt wat later op de avond nog best wel af. Dirk heeft het vlees zelf gemarineerd en het smaakt ons allemaal uitstekend. Het toetje sla ik even over, want ik heb ook al genoeg stokbrood met zeezoutboter op en de extra kilo van Gran Canaria is er ook nog niet af. Gelukkig zijn we vandaag intensief aan het schoonmaken geweest, dat compenseert weer wat.
Joke geeft Bobby een aai en vraagt of we de laatste tijd nog gedoe hebben gehad met onze buurman Gerrit. Maar gelukkig heeft die zich verder koest gehouden. Sinds die keer dat ik hem na het boodschappen bij Bobby aantrof en hij zo van zijn gegrom was geschrokken, dat hij was gevallen, heb ik hem nog wel een paar keer gezien. Maar dan ging hij of snel naar binnen of liep hij de andere kant op. Mooi, ik hoop dat hij voortaan bij Bobby én ons uit de buurt blijft!
We maken het niet te laat, want we willen morgenochtend bijtijds varen. Een heerlijk vooruitzicht.
Wie is wie in Het leven van Marian? Marian stelt zichzelf en haar familie voor.
Lees hier al haar verhalen terug.
(Foto: Shutterstock)
