Cisca Dresselhuys: ‘Een goede afloop met PostNL moet ook verteld worden’

Mijn moeder klaagde er vroeger vaak over, dat zij (domineesvrouw) van veel mensen wél altijd klachten te horen kreeg over hun slechte gezondheid, moeilijke kinderen, zwaar werk, financiële problemen, kortom het leven in het algemeen, maar dat zij later nooit vernam hoe de zaken weer ten goede gekeerd waren. Kortom: wél de ellende, maar nooit de goede afloop. Gedachtig hieraan, zal ik nu eens schrijven hoe een klacht van mij over PostNL een positieve afloop kende.

Slechte bezorging

Een paar maanden geleden schreef ik op deze plaats hoe een blad, waarvan ik vaste medewerker ben, door PostNL de nek werd omgedraaid, doordat het zo slecht bezorgd werd bij de lezers. Het aardige van dat blad is, dat het niet digitaal is, zoals tegenwoordig gebruikelijk, maar gewoon ouderwets op papier. Dat was 10 jaar geleden de keuze van de makers ervan, allemaal oud-journalisten. Maar nu was de algemene klacht dus dat vrijwel iedereen het blad veel te laat of zelfs helemaal niet kreeg. Moesten we dan toch, tegen onze zin, overstappen op een digitale versie?

Een bezorgde mail van PostNL

Mijn boze column hierover kwam onder ogen van ene meneer Frits van PostNL, die daar als senior accountleader o.a. belast is met het toezicht op de bezorging van bladen. Hij stuurde me een bezorgde mail, met de vraag wat hij hieraan zou kunnen doen. Voor mij persoonlijk, want ik kreeg het blad helemaal niet meer, maar ook voor veel andere abonnees, bij wie het te laat in de brievenbus belandde.

Verkeerd huisnummer

Ik bleek een heel lastig geval, want ik dacht altijd dat ik op nr. 20 van mijn straat woonde, maar bij onderzoek van meneer Frits van Post NL werd duidelijk dat ik bij officiële instanties sta ingeschreven op nr. 20A. (Lang verhaal even kort: deze nummering is nog een gevolg van de splitsing van ons huis in de jaren 50. Bij sommige officiële instellingen blijkt deze inmiddels achterhaalde nummering nooit gewijzigd te zijn. Vandaar ).

‘Zijn bemoeienis had een heilzame werking’

Meneer Frits van PostNL voerde de A in bij mijn postadres en zie daar: de volgende keer kreeg ik het blad weer keurig in de bus. Ook voor de andere abonnees had zijn bemoeienis een heilzame uitwerking. Zo kreeg de hoofdredacteur, die aan een Amsterdamse gracht woont, het blad zelfs weer op de oude, vertrouwde besteldag op de deurmat. (Hij maakte er een foto van om dit het heugelijke feit vast te leggen).

Kortom: meneer Frits, die zei dat hij stiekem mijn mails heel gezellig vindt, had eer van zijn werk. In deze tijden, waarin vaak AI gebruikt wordt om problemen op te lossen, bewijst hij overduidelijk de meerwaarde van een ‘echt’ mens . In diezelfde tijd was ik jarig. Overmoedig geworden door zijn succes, stuurde meneer Frits van mij een verjaardagskaart. Die kwam -helaas- pas een paar dagen na mijn verjaardag aan. Hoewel hij keurig de benodigde A aan het adres had toegevoegd. Een mens moet de goden ook niet verzoeken.

Cisca Dresselhuys begint haar journalistieke carrière bij het dagblad Trouw. Van 1981 tot 2008, als zij met pensioen gaat, is Cisca hoofdredacteur van het maandblad Opzij. Ze ontvangt diverse onderscheidingen waaronder de Mercur d’Or/LOF Prijs voor haar verdienste voor het tijdschriftenvak. Ook schrijft Cisca verschillende boeken, waaronder Drukker dan ooit Werken na je 65ste. Want van stilzitten na haar pensioen is geen sprake. Samen met Jan Slagter is zij te horen in de podcast De Geboden van Slagter en Dresselhuys en ze schrijft columns hier op MAX Vandaag.

(Foto: Shutterstock)