Het leven van Marian deel 19: ons eerste vaartochtje moet nog even wachten, want er is ingebroken in de kajuit

De verhalen van Het leven van Marian zijn uit het leven gegrepen, maar gebaseerd op fictieve gebeurtenissen en afkomstig uit de pen van de redactie van MAX Vandaag. Marian is getrouwd met Ben, met wie ze een dochter heeft. Beiden hebben ze kinderen uit hun eerdere huwelijken. Samen hebben ze 3 kleinkinderen en er is een 4^e op komst. U leest haar verhalen elke vrijdag op MAX Vandaag.

In plaats van een rustig avondje na onze terugkomst uit Gran Canaria, kreeg Ben gelijk een heel geregel voor zijn kiezen. Na het belletje van de jachthaven, dat er iets met de boot was, is hij meteen vertrokken. Ik ben thuis gebleven, want er stond nog een was aan en we wilden het de katten en Bobby ook niet aandoen om meteen weer alle 2 weg te gaan.

Ben belde me even later om te laten weten dat er was ingebroken in de kajuit. Er had duidelijk iemand een tijdje in onze boot verbleven, want het was één grote bende, met lege verpakkingen en een slaapzak. Ons eerste vaartochtje moet dus nog even wachten, want toen Ben aangifte deed, kreeg hij te horen dat we het nog niet mogen opruimen, totdat er onderzoek gedaan is.

Dat is nu een week geleden en we hopen nu snel iets te horen. Inmiddels zit er wel een nieuw en beter slot op de deur, zodat het hopelijk niet nog een keer gebeurt. Bij de jachthaven zijn er ook een extra camera en waarschuwingsbordjes geplaatst, dus het is te hopen dat daar ook al voldoende afschrikkende werking vanuit gaat.

Nu hebben we alle 2 alweer een paar dagen gewerkt. Bij Ben in het hotel was het gelukkig een rustig weekje geweest op het gebied van het personeel. Er waren geen zieken of opzeggingen en zijn rechterhand Kim heeft hem tijdens de vakantie maar 1 keer hoeven te bellen om iets te overleggen. Bij mij op het werk is ook alles goed gegaan. Annemie heeft de afsprakenagenda keurig bijgehouden, dus ik had er geen extra werk aan toen ik terug kwam.

Vandaag valt het me op dat Diana wel heel erg vrolijk is. Ze was vanmorgen extra vroeg en loopt de hele tijd te glimlachen en te neuriën. Als ik haar ernaar vraag, kijkt ze wat geschrokken en denkt ze even na voordat ze wat zegt: “Ik wilde eigenlijk nog even niets tegen jullie zeggen, Marian, maar ik heb weer contact met Mark.“ Ik probeer mijn blik neutraal te houden, maar ze merkt toch aan me dat ik daar nou niet echt een positief gevoel van krijg. “Ik snap je reactie,” zegt ze dan ook, “maar het is zo’n ontzettend leuke vent en ik wil het nog een kans geven.” Ze vertelt dat hij haar heeft gebeld en heeft uitgelegd dat hij het allemaal wat te snel vond gaan en het daar benauwd van kreeg. Maar hij had spijt gekregen, want hij vond haar ook echt leuk.

Ik hoop maar dat hij oprecht is. Maar mijn vermoeden is dat hij ook nog iemand anders zag en voor die ander gekozen had. Blijkbaar is dat op niets uitgelopen. Maar ik hoop natuurlijk dat hij echt tot inkeer gekomen is, want ik gun haar zo ontzettend een leuke man in haar leven. Ik houd mijn twijfels dus voor me op dit moment en zeg dat ze ervan moet genieten en dat ze altijd bij me terecht kan.

Morgen gaan we bij mijn ouders op de koffie. Mijn vader zijn afspraak in het ziekenhuis was goed gegaan, maar ik had het gevoel dat hij me niet het hele verhaal vertelde. Maar misschien haal ik me dat alleen maar in het hoofd. Morgenmiddag kan ik er dan in elk geval nog een keertje naar polsen.

Wanneer we die avond zitten te eten, wordt Ben gebeld. Hij steekt zijn duim naar me op en als hij heeft neergelegd, vertelt hij me dat het onderzoek naar de boot is afgerond. Het goede nieuws is dat ze de dader hebben achterhaald. Maar het slechte nieuws is dat het om een dakloze gaat, dus de schade kunnen we waarschijnlijk niet op hem verhalen. Maar hopelijk kunnen we de kosten van het nieuwe slot wel via de verzekering terugkrijgen. Ook is de boot vrijgegeven, dus dit weekend gaan we meteen langs, om hem van onder tot boven te soppen. Kunnen we tenminste weer een tochtje maken wanneer het lekker weer is.

Mijn ouders kan ik wél blij maken met een bloeiende orchidee, maar het komt er niet van om langs het tuincentrum te gaan. Bij de supermarkt hebben ze echter allemaal leuke eenjarigen staan. Dus in plaats daarvan neem ik een mand met zomerplantjes mee. De IJsheiligen zitten erop dus er is geen kans op nachtvorst meer. Wanneer Ben de mand aan mijn vader overhandigt, zet hij hem dan ook meteen op hun tuintafel neer. Wat een vrolijk gezicht.

Maar echt vrolijk lijken mijn ouders niet te zijn. Ik besluit er niet omheen te draaien en vraag op de man af wat er aan de hand is. Mijn vader zwijgt, maar mijn moeder zegt dat hij niet naar de artsen wil luisteren. Mijn vader gooit zijn handen in de lucht en zegt dat mijn moeder overdrijft. Bij de laatste controle is gebleken dat zijn zicht flink achteruit gegaan is. Niet zo erg dat hij niet meer mag rijden, maar het zit er tegenaan. En de arts heeft daarom gezegd dat het misschien verstandig is om de auto vanaf nu voor de zekerheid te laten staan. Nou rijdt mijn vader al niet zo veel meer, maar helemaal niet gaat hem te ver. “Anders kun je me meteen wegbergen,” zegt hij opstandig.

Ik weet nog hoe lastig het was om mijn opa, zijn vader, uit zijn geliefde auto te krijgen, dus hier gaan we een harde dobber aan hebben…

Wie is wie in Het leven van Marian? Marian stelt zichzelf en haar familie voor.

Lees hier al haar verhalen terug.

(Foto: Shutterstock)