Het leven van Marian deel 40: Ben heeft er helemaal zin in, volgens hem gaat hij er een mooie prijs uit slepen voor mijn ouders

De verhalen van Het leven van Marian zijn uit het leven gegrepen, maar gebaseerd op fictieve gebeurtenissen en afkomstig uit de pen van de redactie van MAX Vandaag. Marian is getrouwd met Ben, met wie ze een dochter heeft. Beiden hebben ze kinderen uit hun eerdere huwelijken. Samen hebben ze 4 kleinkinderen. U leest haar verhalen elke vrijdag op MAX Vandaag.

We hebben een advertentie geplaatst om de auto van mijn ouders te verkopen, maar daar zijn alleen maar hele lage biedingen op binnen gekomen. Ook stellen mensen de gekste dingen voor. Zo was er iemand die zei het bedrag contant te willen betalen, maar die wilde dan wel 500 euro korting. En iemand zei dat hij zelf niet kon komen kijken en of we dan naar hem toe wilden rijden. Daar gaan we natuurlijk niet aan beginnen.

Op deze manier gaat het zo te merken dus niet lukken met de verkoop en daarom is het tijd voor andere opties. Dus gaat Ben vandaag met mijn vader naar een paar autodealers, om te informeren wat die ervoor willen geven. En ik ga dan in de tussentijd gezellig met mijn moeder bij haar in het oude centrum lunchen. Ben heeft er helemaal zin in. Volgens hem gaat hij er een mooie prijs uit slepen voor mijn ouders. Als we Bobby hebben uitgelaten, installeren we hem in de auto en rijden we naar ze toe.

Als we bij mijn ouders aan komen, is mijn vader voor de deur bezig de auto te stofzuigen. Maar daar is hij net klaar mee, als we naar hem toe lopen. De binnenkant van de auto ziet er perfect uit. Daar is mijn vader wel even zoet mee geweest en hij ziet er dan ook enigszins verhit uit. Het is ook best een intensief klusje. Ik vraag hem wat voor lekker geurtje ik ruik en hij vertelt dat mijn moeder een autoparfum heeft opgehangen. Volgens haar kun je mensen zo positief beïnvloeden, zodat ze er meer voor over hebben, zegt hij. Hij vertelt dat hij gisteren ook door de wasstraat is geweest, dus ook aan de buitenkant ziet de auto er tiptop uit.

Binnen drinken we eerst nog een kop koffie, voor de heren op pad gaan. Mijn vader zit er wat stilletjes bij. Ik vraag aan hem of het hem moeilijk valt om de auto weg te doen en dat beaamt hij. Voor hem voelt het als het einde van een belangrijk hoofdstuk uit zijn leven. En geeft het hem het gevoel dat zijn leven zoals hij het gewend is voorbij is, geeft hij aan. Ik kan me niet voorstellen hoe het moet voelen als je zo’n deel van je zelfstandigheid moet opgeven. Nooit meer even spontaan een ritje maken, maar alles veel meer moeten plannen.

Ik benadruk nog eens dat wij altijd klaarstaan om ze ergens naar toe te brengen, maar ik realiseer me ook dat het vervelend moet zijn om daarvan afhankelijk te zijn. Ook zijn wij natuurlijk niet altijd beschikbaar, als we aan het werk zijn of als ik aan het oppassen ben. Gelukkig zijn ze wel nog redelijk goed ter been en stopt er een bus bij ze om de hoek. Daarmee kunnen ze naar het station en de trein kan ze dan ook overal naar toe brengen. Maar ik snap heel goed dat mijn vader het er moeilijk mee heeft om het autorijden op te geven. Het voelt toch als meer dan alleen je vervoersmiddel kwijtraken.

Na de koffie vertrekt mijn vader met Ben en help ik mijn moeder met een klusje op haar tablet. Ze wil graag van een aantal websites die ze vaak bezoekt een icoontje op haar beginscherm, zodat ze die direct kan aanklikken. Ook laat ik haar zien hoe ze op haar tablet een AI-chatbot kan gebruiken. Ze vond de uitnodiging die ik had gestuurd voor ons feest zo leuk en wil graag ook zulke dingen uitproberen. Ik vertel haar dat ze er ook heel handig mee kan opzoeken hoe ze ergens met het openbaar vervoer kan komen. Al raad ik haar wel aan om het altijd te controleren, want de adviezen kloppen nog niet altijd helemaal. Voor ik het weet zijn we een uur verder, omdat ze het ene na het andere opzoekt. “Echt handig dit, Marian”, zegt ze enthousiast.

Inmiddels heb ik behoorlijk trek gekregen, dus we trekken onze jassen aan, om in het centrum te gaan lunchen. Onderweg kan ik Bobby ook meteen weer even uitlaten. Ik heb niet gereserveerd, maar gelukkig vinden we in mijn moeders favoriete brasserie nog makkelijk een plekje. Er staan veel lekkere gerechten op de kaart, maar we kiezen bijna elke keer wel de croque madame. Ook deze keer valt onze keuze daarop. Ze maken hier een verrukkelijke tosti en het spiegelei erbij maakt het helemaal af.

Ben appt dat ze inmiddels bij 2 dealers geweest zijn, maar dat de voorstellen teleurstellend waren. Hij wil er nog een paar af gaan, want zo snel geeft hij het niet op. Na de lunch blijven we daarom nog lekker een tijdje zitten en hebben we het over van alles. Als het eten wat gezakt is, stel ik voor om café gourmand te bestellen. Ze hebben hier de heerlijkste soorten gebak en de vorige keer dat we dit bestelden, kregen we daar geweldige kleine versies van bij onze koffie.

Mijn moeder vertelt dat ze heeft gezien dat er alweer een aantal kerstshows geopend zijn in tuincentra door het hele land en stelt voor daar binnenkort een keer heen te gaan. Meestal bezoeken we er meerdere en als het aan ons ligt al in oktober, want dan is het nog enigszins te doen met de drukte. Des te later je gaat, des te drukker het wordt. Ben en mijn vader vinden dat ook leuk, dus meestal gaan we met zijn vieren, maar Amber gaat ook weleens mee, dus die zal ik ook nog even polsen. Als Ben appt dat ze op huis aan gaan, stappen wij ook weer op.

Bij mijn ouders aangekomen, zien we hun auto al voor de deur geparkeerd staan, dus we zijn heel benieuwd hoe het de mannen vergaan is. Binnen vertelt Ben dat het ongelooflijk is hoe weinig die dealers willen betalen voor een tweedehands auto, als je hem niet inruilt voor een andere bij hen. Maar dat de laatste best een plausibel voorstel had.

Misschien iets aan de lage kant, voor een auto van die leeftijd en staat, maar ze moeten er zelf ook nog aan verdienen natuurlijk. Dus op zich wel behoorlijk kloppend met wat hij verwacht had. Maar mijn vader zegt dat hij niet op zijn achterhoofd is gevallen en zijn auto niet weg doet voor een schijntje. Dan laat hij hem nog liever ongebruikt voor de deur staan. Ben probeert voorzichtig aan te geven dat het best een mooie deal is, maar het is wel duidelijk dat mijn vader niet te vermurwen is.

Op de terugweg van de brasserie vertelde mijn moeder dat ze vorige week Anna aan de telefoon had en dat die vertelde dat haar auto steeds meer kuren heeft. En hoe vervelend ze het vindt dat ze er steeds minder op kan vertrouwen, vooral als ze met Fenna en Dewi op pad is. Ze moet er ook niet aan denken dat ze stil komt te staan wanneer ze met de auto onderweg is naar de dierenwinkel of juist ’s avonds op de terugweg, als ze Dewi bij haar gastouder moet ophalen.

Stom dat ik er nu pas aan denk, maar zou mijn vaders auto dan niet perfect voor haar zijn? Die is pas 4 jaar oud en er mankeert niets aan. Op wat kleine deukjes na. Wanneer ik voorstel om aan Anna te vragen of zij mijn vaders auto niet wil overnemen, verschijnt er een grote glimlach op zijn gezicht. “Wat zou ik het fijn vinden als mijn auto een tweede leven bij haar krijgt, Marian”, zegt hij.

Wie is wie in Het leven van Marian? Marian stelt zichzelf en haar familie voor.

Lees hier al haar verhalen terug.

(Foto: Shutterstock)