Het leven van Marian deel 35: het is elke keer weer schrikken als ik de rekening van de dierenarts zie, maar nu helemaal

De verhalen van Het leven van Marian zijn uit het leven gegrepen, maar gebaseerd op fictieve gebeurtenissen en afkomstig uit de pen van de redactie van MAX Vandaag. Marian is getrouwd met Ben, met wie ze een dochter heeft. Beiden hebben ze kinderen uit hun eerdere huwelijken. Samen hebben ze 4 kleinkinderen. U leest haar verhalen elke vrijdag op MAX Vandaag.

Tot mijn spijt is de meteorologische herfst alweer ingegaan. Ik houd altijd zo lang mogelijk vast aan de zomer, dus ik kijk liever naar de astronomische herfst en die gaat dit jaar pas op 23 september in. Kan ik mooi nog een paar weekjes langer van de zomer genieten. Maar dat is natuurlijk ook wel grotendeels afhankelijk van het weer. Meteorologen gebruiken niet voor niets 1 september als start van de herfst, dan zijn de eerste tekenen daarvan vaak ook al zichtbaar.

Zelf vind ik het erg jammer dat de dagen alweer korter beginnen te worden. Het wordt beduidend later licht en een stuk eerder donker. Vooral op een dag dat het zonnetje niet schijnt. Maar ik kan ook wel weer genieten van de wisselingen van de seizoenen en ik verheug me nu al op de kerstperiode. Sinterklaas vind ik ook leuk, zeker nu er weer een kleinkind is waar we dat de komende jaren mee kunnen vieren, maar Kerst vind ik vooral fijn vanwege de sfeer en de muziek eromheen.

Dat is allemaal echter nog een eind weg. Voorlopig is het nu nog zomer en de herfst duurt dit jaar ook een stukje minder lang, nu ik weet dat we dan een Caribische cruise in het vooruitzicht hebben. Alleen al door eraan te denken, knapt mijn humeur enorm op. De reis is nu officieel geboekt, dus het aftellen is begonnen. We vertrekken half november en komen dan eind november terug. We willen zo snel mogelijk excursies boeken, want we hebben gelezen dat die nog best wel eens snel vol kunnen zitten.

Vanmorgen moet ik met de dieren naar de dierenarts. Niet echt mijn favoriete afspraak, want ik ben toch altijd weer bezorgd dat er iets bij ze gevonden wordt. Maar het is gewoon een controle en ze zijn alle 3 nog jong, dus hopelijk krijgen ze weer een goedkeuring voor het komende jaar en blijft het verder bij hun jaarlijkse vaccinaties.

Eerst ga ik Bobby nog uitgebreid uitlaten, zodat hij zijn energie kwijt is en zijn behoefte kan doen. Als ik buiten kom, zie ik dat Gerrit net met een andere man richting zijn auto loopt. Ze zien mij ook, maar Gerrit wijst alleen maar naar me en zegt iets tegen de man. Mij negeert hij verder. Het zou mij niet verbazen als dit die vriend is, die wij overboden hebben, toen we ons huis kochten. Die vindt ons vast net zo aardig als Gerrit zelf, maar daar kan ik verder niet mee zitten.

Wanneer we terug komen van het wandelen en ik de woonkamer in loop, beginnen Toby en Mickey verontwaardigd te miauwen bij het kattenluikje naar de tuin. Ik had die dicht gedaan, zodat ze niet de tuin in kunnen. Omdat we de tuin hebben afgezet, kunnen ze niet ver weg, maar de vorige keer dat we naar de dierenarts moesten, kreeg ik ze daar ook bijna niet te pakken. Die beesten zijn zo slim. Ze zagen me binnen komen met hun reismanden en zetten het meteen op een lopen. Deze keer ben ik dus voorbereid. Ik heb hun reismanden een paar dagen geleden al naar beneden gehaald en het kattenluikje vanmorgen dicht gedaan.

Het kost me nu maar 5 minuten om de katten in hun reismanden te krijgen en ze samen met Bobby in de auto te zetten. Het is gelukkig ook maar een kort ritje met de auto naar de dierenarts, want Toby en Mickey kunnen dat duidelijk niet waarderen. Ze lijken wel een wedstrijdje te doen wie het hardst kan miauwen. Wanneer ik geparkeerd ben, zijn ze opeens opvallend stil. Ik denk dat ze een beetje onder de indruk zijn van de situatie.

De vorige keer was Ben erbij en ik had even niet bedacht dat ik nu in mijn eentje 2 reismanden én een hond naar binnen moet vervoeren, maar dat moet dan maar even in tweeën. Eerst de katten. Bij de balie geef ik door dat ik er ben en dat ik de katten vast in de wachtkamer zet en er dan met Bobby aan kom. In de wachtkamer zitten nog een paar andere mensen en ik zet de reismanden snel in de hoek neer, waarna ik Bobby ophaal. In eerste instantie begint hij flink te kwispelen wanneer hij me ziet, maar zo gauw we richting de deur van de kliniek lopen, houdt hij daarmee op en loopt hij met duidelijke tegenzin met me mee.

Als ik weer binnen kom, zegt de medewerker bij de balie tegen me dat ze helaas wat uitlopen. Er is een spoedgeval tussendoor gekomen. Na een kwartier zie ik een ouder echtpaar naar buiten komen met een lege reismand. Ze huilen beiden en het gaat me door merg en been. Ik weet niet of ze hun dier achter hebben moeten laten voor een behandeling of dat ze het moesten laten inslapen. Dat is toch wel het grote nadeel van het hebben van huisdieren. Ik mis de dieren waar we afscheid van hebben moeten nemen ook nog steeds. Het is een gemis dat niet meer voorbij gaat. Zelfs niet als je weer andere dieren hebt.

Wanneer ik uiteindelijk naar binnen geroepen wordt, kan ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en vraag ik de dierenarts ernaar. Tot mijn spijt hoor ik dat het inderdaad gaat om het laten inslapen van het dier. Het was al langere tijd ernstig ziek en ondanks de goede zorgen van het paar en medicatie, heeft dat niet mogen baten. Ik heb er gewoon tranen van in mijn ogen en de dierenarts lijkt ook wat aangeslagen. Wat moet dit een vreselijk onderdeel van haar beroep zijn, maar helaas hoort het erbij en ze zal vast een manier hebben gevonden om ermee om te gaan.

Ze vraagt me welk dier ze eerst zal nakijken en ik stel voor dat ze met Bobby begint. Hij is helemaal in orde, maar ze ziet dat hij wel wat tandplak heeft. Als dat niet goed bijgehouden wordt, kan dat tandsteen worden en dat moeten we zien te voorkomen. Hij krijgt regelmatig een kauwbot, maar blijkbaar is dat niet genoeg. Ze raadt me daarom aan om dagelijks of zeker een paar keer per week zijn tanden te poetsen. De eerste 2 jaar heb ik dat trouw gedaan, maar daarna is de klad daar ingekomen. Gelukkig heeft hij het dus wel van kleins af aan geleerd, dus als het goed is, kan ik dat makkelijk weer oppakken. Alleen nog zijn prik en dan mag hij van de behandeltafel af. Hij geeft geen kik tijdens de prik en erna krijgt hij een snoepje, dus het leed is alweer geleden voor hem.

Daarna zijn Toby en Mickey aan de beurt en bij hen is inclusief hun gebit alles goed. Wel ga ik ook hun tanden vanaf nu een paar keer per week poetsen. Tenminste, als ze dat toelaten, want dat heb ik in hun geval nog niet eerder gedaan. Ze zijn de moeilijkste niet, maar het is afwachten of ze het toelaten. Nadat ook zij hun prikken gehad hebben, kunnen we weer op huis aan. Maar niet voordat ik bij de balie heb afgerekend. Het is elke keer weer schrikken als ik de rekening van de dierenarts zie, maar nu helemaal. Naast hun vaccinaties krijg ik weer voor een jaar hun wormenkuren mee en ik heb daarnaast een paar tubes speciale tandpasta voor dieren voorgeschreven gekregen. Nu maar hopen dat het met het tandenpoetsen gaat lukken.

Wie is wie in Het leven van Marian? Marian stelt zichzelf en haar familie voor.

Lees hier al haar verhalen terug.

(Foto: Shutterstock)