Het leven van Marian deel 33: de verantwoordelijkheid voelt toch net wat anders als het niet om je eigen kind gaat
Publicatiedatum: 21 augustus 2026
De verhalen van Het leven van Marian zijn uit het leven gegrepen, maar gebaseerd op fictieve gebeurtenissen en afkomstig uit de pen van de redactie van MAX Vandaag. Marian is getrouwd met Ben, met wie ze een dochter heeft. Beiden hebben ze kinderen uit hun eerdere huwelijken. Samen hebben ze 4 kleinkinderen. U leest haar verhalen elke vrijdag op MAX Vandaag.
Morgen pas ik voor het eerst een hele dag op Dewi, als Anna en Ifran aan het werk zijn. Ik heb afgesproken nog even met Anna te bellen, zodat we kunnen doornemen wanneer mijn kleindochter precies slaapt en hoeveel flesjes ze op een dag drinkt. De eerste tijd pas ik bij Anna thuis op, maar uiteindelijk is het de bedoeling dat ze Dewi naar mij toe brengt. Nu vinden we het alle 2 het beste als Dewi nog even in haar eigen vertrouwde omgeving blijft. Marta was het daar ook mee eens, dus die gaat volgende week naar Dewi toe.
Ook hebben we het erover of Anna Bobby meeneemt naar de dierenwinkel of dat hij bij mij en Dewi blijft. Aan de ene kant is het handig als ik geen omkijken heb naar Bobby, maar ik heb hem liever om me heen, dus we hebben besloten dat hij bij mij blijft. Dan laat ik hem tussen 2 slaapjes van Dewi met haar uit.
Ondanks dat het mijn vrije dag is, moet ik er op mijn eerste oppasdag al vroeg uit. Ik sta daarom tegelijk met Ben op. Anna wil ruim voor openingstijd bij de winkel zijn en moet daar ook nog heen rijden, dus ik kleed me aan en loop snel nog even een rondje met Bobby. Ik eet onderweg in de auto wel een boterham en de koffie kan wachten tot ik bij Anna ben. Als Anna de deur voor me open doet, zie ik dat ze er wat vermoeid uitziet. “Slechte nacht gehad?”, vraag ik haar. “Ja helaas,” bevestigt ze.
Ze vertelt dat Dewi vannacht wat huilerig was en dat Ifran en zij er beiden verschillende keren uit geweest zijn. Nu ligt ze tevreden in haar wiegje in de woonkamer. Ze heeft net nog borstvoeding gekregen en er lijkt verder niets meer aan de hand te zijn. Maar natuurlijk beloof ik Anna om extra alert te zijn, voordat zij naar haar werk vertrekt.
Ik spreek met haar af dat ik Dewi nog een poosje in de woonkamer laat en dan boven in haar bedje leg, met de babyfoon aan. Dan kan ik nog even in de gaten houden of alles echt goed gaat. Ik merk dat ik het best wel wat spannend vind. De verantwoordelijkheid voelt toch net wat anders als het niet om je eigen kind gaat. Gelukkig gaat Dewi al snel slapen en is er van de huilerigheid niets meer te merken. Ik heb mijn spannende boek meegenomen om wat te doen te hebben, maar ik ben een beetje bang dat ik daar te veel in opga, dus ik pak één van de tijdschriften, die ik ook heb meegenomen.
Na een uurtje wordt Dewi wakker en pak ik haar op om een flesje te geven. Ik ruik dat ze nodig verschoond moet worden. Ook dat hoort erbij als je oppast. Dus eerst maar even naar boven voor een schone luier. Het flesje gaat er daarna met veel smaak in en erna ziet ze er nog steeds vrij wakker uit. Ik beslis daarom om eerst nog even Bobby uit te laten, voor ik haar boven in haar bedje leg. Ik installeer haar in de kinderwagen en lijn Bobby aan. Het is altijd een uitdaging om met een hond én een kinderwagen te lopen, maar ik doe dat zoals ik het ook bij Fenna gedaan heb. Ik maak de riem aan het handvat van de kinderwagen vast. Bobby vindt het allemaal best, die is al lang blij dat we lekker naar buiten gaan.
De rest van de dag wissel ik af met het geven van flesjes en het verschonen van luiers. Ik was vergeten hoe intensief het is, maar geniet me ook suf. Dewi is een schatje en dat is niet alleen omdat ik als oma bevooroordeeld ben. En wat helemaal leuk is, Fenna komt ook zo thuis. Normaal gaat ze naar de naschoolse opvang, maar nu hebben Anna en Ifran aan Marta en mij gevraagd of we het goed vinden dat ze naar huis komt op de dagen dat wij oppassen. Nou dat hoefden ze maar 1 keer te vragen. Natuurlijk vonden we dat goed. Heerlijk om ook weer een beetje op Fenna te passen.
Ik zorg ervoor dat ik even voor 3 uur met Dewi en Bobby bij het schoolplein sta en Fenna komt samen met haar 2 vriendinnen aangerend. Haar vriendinnetjes zijn helemaal weg van Bobby en hij is helemaal door het dolle van alle aandacht die hij krijgt. Fenna vraagt of haar vriendinnen bij haar mogen spelen, maar dat vind ik nu een beetje te veel van het goede, dus ik beloof dat het een ander keertje wel mag. Thuis lezen Fenna en ik Dewi voor, waarna ik haar weer naar boven breng om te slapen. Beneden speel ik een spelletje met Fenna, maar ik houd de babyfoon ook in de gaten, om niets van Dewi te missen.
Ifran komt als eerste thuis en ik praat hem bij hoe het vandaag gegaan is. Even later is Anna er ook en ze vraagt me de oren van het lijf over deze eerste oppasdag. Ze vragen beiden nog een keer of ik echt niet mee eet, maar ik wil lekker naar huis en dan kunnen zij ook weer als gezin samen zijn.
In de auto merk ik hoe moe ik ben. Ik zit continu te gapen. Het was een heerlijke besteding van mijn vrije dag, maar ik ben duidelijk geen 18 meer. Het is ook alweer 9 jaar geleden dat ik Fenna als baby verzorgde en de tijd staat nou eenmaal niet stil. Gelukkig had ik al bedacht dat ik vanavond niet uitgebreid wilde koken. Als Ben thuis komt, bak ik voor ons alle 2 een goed gevulde uitsmijter met champignons, ham en kaas en snijd ik daar 2 dikke sneden brood bij.
Ik vraag aan Ben of hij Bobby straks wil uitlaten, zodat ik kan uitpuffen op de bank. “Ik ben aan vakantie toe, geloof ik,” zeg ik tegen hem. En nu ik erover nadenk, ik heb eigenlijk echt wel zin om wat langer op vakantie te gaan. We hebben het er alleen een keer kort over gehad wat we naast ons weekje Gran Canaria nog meer willen doen dit jaar. Dus vraag ik aan Ben waar hij het liefst naar toe gaat en wanneer het kan met zijn werk. Ben reageert ontwijkend op mijn vragen, maar ik laat me niet afleiden. Zou hij soms nog steeds vinden dat hij eigenlijk niet weg kan van zijn werk? Dus vraag ik door.
Waarop Ben tot mijn verbazing wat mysterieus begint te grijnzen. “Ik wilde er eigenlijk mee wachten tot ons feest, maar ik geloof dat het handiger is als ik je nu alvast mijn verrassing vertel, Marian.”
Wie is wie in Het leven van Marian? Marian stelt zichzelf en haar familie voor.
Lees hier al haar verhalen terug.
(Foto: Shutterstock.com)
