Het leven van Marian deel 24: ik snap dat er wachttijden zijn, maar 2 weken duurt toch wel erg lang, als je in spanning zit

De verhalen van Het leven van Marian zijn uit het leven gegrepen, maar gebaseerd op fictieve gebeurtenissen en afkomstig uit de pen van de redactie van MAX Vandaag. Marian is getrouwd met Ben, met wie ze een dochter heeft. Beiden hebben ze kinderen uit hun eerdere huwelijken. Samen hebben ze 3 kleinkinderen en de 4^e is net geboren U leest haar verhalen elke vrijdag op MAX Vandaag.

Als de kraamverzorgster er is, vraagt Anna haar meteen naar Dewi te kijken. Gelukkig bevestigt zij dat de gele kleur van Dewi’s ogen niet meteen zorgelijk is. Het komt veel voor bij baby’s van een paar dagen oud. Ze legt uit dat Anna Dewi veel moet laten drinken en in de gaten moet houden of ze alert blijft en goed drinkt, plast en poept. Ze vindt het nu nog niet nodig, maar als Dewi zich toch slechter gaat voelen, dan zal ze voor de zekerheid de hoeveelheid galkleurstof meten. Voor nu hoeft Anna zich in elk geval geen zorgen te maken.

Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan, merk ik aan haar. Ze maakt zich sowieso snel zorgen, maar helemaal als het om één van haar dierbaren gaat. Ik laat haar weten dat ze mij altijd mag bellen als ze ergens mee zit en dat de kraamverzorgster elke dag komt en het dus meteen door heeft als er iets aan de hand is. Om haar een beetje af te leiden, overhandig ik haar mijn tas met pakjes.

Terwijl Dewi tevreden bij mij op schoot een flesje drinkt, pakt Anna de cadeautjes uit. Het roze rompertje valt erg in de smaak bij haar en de knuffels worden met luid gekir ontvangen door Dewi. Ik heb mijn bezoek zo getimed, dat ik Fenna ook nog even zie. Die komt nu Anna met verlof is tussen de middag thuis om te eten en haar zusje te zien. Anna maakt alvast een boterham voor haar en ons klaar, zodat we zo wat meer tijd hebben als ze er is. Haar school is om de hoek en ze kan het prima alleen lopen, maar ik besluit haar als verrassing op te halen.

Als ze het schoolplein op komt lopen, is ze nog druk in gesprek met haar vriendinnetjes, maar als ze mij ziet, komt ze snel aangerend. Onderweg vertelt ze honderduit over haar dag tot dan toe en hoe lief Dewi wel niet is. “Maar wel een beetje saai dat ze nog niet praat hoor oma,” geeft ze wel toe. Ik kijk haar vertederd aan. Ze wordt een geweldige grote zus. Al kunnen ze elkaar vast ook vaak genoeg achter het behang plakken.

Thuis is Fenna blij om te zien dat haar zusje wakker is. Want niet alleen kan ze nog niet praten, Fenna heeft zich tegen mij laten ontvallen dat ze ook wel heel erg veel slaapt. Dat wordt vanzelf wel minder, maar voorlopig doet ze dat inderdaad natuurlijk het grootste gedeelte van de dag en nacht. Fenna vindt de kleertjes die ik voor Dewi gekocht heb reuze schattig en vraagt of ze haar zusje ook een keer mag voorlezen uit de voorleesboekjes van Takkie en Siepie. Dat mag ze zeker. Dan geef ik haar een eigen pakje en ze is blij verrast dat zij ook een cadeautje krijgt. “Die wilde ik al hebben!”, zegt ze enthousiast als ze het heeft uitgepakt en ziet dat het een nieuw boek is uit de reeks die ze graag leest.

Na het eten brengt Anna Dewi terug naar bed en moet Fenna weer naar school. Ik moet zelf ook weer verder. Ik heb vanmiddag een afspraak bij de dermatoloog, om naar een plekje op mijn huid te laten kijken. Ik heb er een tijdje mee doorgelopen, maar ik merkte dat ik er toch wat onrustig van werd, dus had toch maar besloten ermee naar mijn huisarts te gaan. Die vertrouwde het niet helemaal, dus ze heeft me naar het ziekenhuis doorverwezen. Ik verbrand snel en blijf daarom tegenwoordig veel in de schaduw en smeer me goed in, maar toch is dat rare plekje op mijn arm ontstaan.

Maar eerst breng ik Fenna terug naar school. Op het schoolplein zijn haar vriendinnetjes al aan het spelen en Fenna laat ze het boek zien dat ze net gekregen heeft. Het moest natuurlijk met haar mee naar school.

Op de afdeling dermatologie is het een drukte van belang. Ik ben aan de vroege kant en zie op het scherm dat mijn afspraak met een kwartier uitloopt. Dus maar even rustig een boekje lezen tot ik aan de beurt ben. Na een klein half uur word ik naar binnen geroepen. Inmiddels toch wel licht zenuwachtig geworden. De dermatoloog bekijkt het plekje uitgebreid en checkt ook meteen mijn gezicht, borst en rug. Op het ene plekje na wordt verder niets aangetroffen, maar het plekje zelf moet wel een biopt van worden genomen helaas. Daar wordt een collega voor opgeroepen. Die geeft me een verdoving en tot mijn verbazing begint ze meteen erna met snijden. Die verdoving werkt echt snel.

Bij de balie kan ik vervolgens een belafspraak maken voor de uitslag, voor over precies 2 weken. Ik snap dat er wachttijden zijn, maar 2 weken duurt wel erg lang, als je in spanning zit. Om de dag zo positief af te sluiten als die begon, besluit ik nog even naar het tuincentrum te rijden. Er kan nog wel een mooie zomerbloeier bij op het terras. Er is volop keuze. Ga ik voor een Bougainville, Hibiscus op stam of toch nog een Mandevilla? Ik kan echt niet kiezen, dus het worden een Hibiscus én een Mandevilla.

De afdeling kamerplanten loop ik vervolgens maar snel door, om daar niet ook nog in verleiding te komen. Als ik thuis kom, zie ik dat Bens auto al voor de deur staat. Dat is wel heel vroeg voor zijn doen. Ik hoop maar dat er niets aan de hand is.

Wie is wie in Het leven van Marian? Marian stelt zichzelf en haar familie voor.

Lees hier al haar verhalen terug.

(Foto: Shutterstock)