Geheimen in families hebben een functie

Het meest gekopieerde hoofdstuk uit mijn boek ‘De Liefdesladder’ is het hoofdstuk over familiegeheimen. Verborgen gebreken bestaan in elke familie. Iedere familie kent verhalen: er was die grootvader, die neef, die vreemde tante… Zolang je om die vertelsels kunt lachen is er weinig aan de hand. Het is leuk om op familiefeestjes anekdotes van vroeger op te halen en dubbel te liggen om de avonturen  van oom Piet en de legendarische uitspraken van tante Leen. Met elkaar bieden ‘de weet-je-nog-verhalen’ veiligheid en vertrouwdheid. Familiegeschiedenissen verbinden familieleden en geven het gevoel ergens bij te horen. Ze hebben een zeer nuttige functie. De verhalen zijn geschreven in de geheimtaal van een familie.

Aangetrouwden verstaan die taal niet één twee drie. Het is een soort pincode. Vreemden kunnen heel vertrouwd zijn met de familie, maar ze krijgen de code nooit helemaal. Sommige verhalen blijven onder de familiepet. De vuile was wordt niet graag buiten gehangen. Het zijn gebeurtenissen die te verdrietig of te pijnlijk zijn om naar buiten te brengen. En in de meeste families geldt de code dat je de ander spaart, er wordt dus gezwegen. Over de verhoudingen van vader of moeder vóór het huwelijk wordt niet gesproken. Ook over geheimen rond geld en schulden wordt weinig gezegd. Veel geheimen gaan over de oorlog. Ook nu nog, zeventig jaar na dato.

Is geheimhouding goed of slecht? We leven in een tijdperk waarin over alles openlijk wordt gesproken. Maar soms zijn dingen die zijn voorgevallen in het verleden te schaamtevol. Ik denk dat niet alles naar de buitenwereld bekend hoeft te worden. Soms zijn familiegeheimen door de buitenwereld ook niet te begrijpen. Stel dat uw vader op staande voet ontslagen was wegens fraude, zou u daar dan open over praten? Ik acht de kans klein. Een vader die deze last draagt, zorgt voor complexe gevoelens bij kinderen en kleinkinderen. Schuld- en schaamtegevoelens werken generaties lang door. Je wilt niet dat de buitenwereld neerkijkt op je familie. Vaak zie je dat de derde generatie het taboe kan doorbreken. Bij hen telt veel meer of de grootvader voor hen liefdevol en betrokken is.

Het klinkt misschien gek, maar geheimen hebben – net als familieverhalen – een bindende functie. De schaamte is van allen en wordt gedeeld. Zo heeft ieder een plaats in het familieverhaal en delen allen in het geheim. Dat is een vorm van solidariteit en familieliefde die volstrekt bij déze familie hoort. Zwijgen is niet altijd verkeerd. Het beschermt en dat is uniek en eigen aan families.

Geef een reactie

Reacties (2)

  1. 84RW256 says:

    Geheimen geven alleen maar frustraties…

  2. parrhesia says:

    Onze familie heeft zoals gezegd,een afstandsbeleid gekend,tegen over de familieband.

    Het ene kind heeft langere oren dan het andere,wordt niet zelden ook in vertrouwen genomen door moeder,tante etc.Deze vertrouwdheid kan uitermate belastend worden voor kinderen,het remt de onbevangenheid,en recht om gezonde familierelaties op te bouwen,het veroorzaakt eerder een loyaliteitsconflict tegen over mede familieleden. Kinderen opzadelen met vooroordelen/veroordelen -achterklap(roddelen)deelse waarheden over andere familieleden,medemens-laat het achterwegen!!Zwijg,..indien we toch menen gerechtigd te zijn de ander tot verantwoording te roepen,doe dat dan persoonlijk,..en bij het leven.
    De dood heeft z’n eigen wetten.Maar,…is de ander werkelijk iets te verwijten?laten we dan bij ons zelf te raden gaan,of we zelf zo feilloos in het levenstaan.Met de tong is al veel en ernstig leed veroorzaakt.Zeker als het jongere kinderen betrefd die met het hart op de tong leven,dat kan tot heftige escalatie leiden,voor onmogelijke situaties zorgen.Geen enkele”vrijgever” wordt dat ook in dank afgenomen,Ja hij/zij kan in zijn jonge ontwikkelingsfase al ernstige gevolgen daarvan ondervinden.
    PS: wat ook nog zo’n groot geheim mag zijn,voor wie dan ook,het hoort bij “de ander”zijn leven,de gevolgen,..daar zijn wij (hopelijk)niet persoonlijk voor verantwoordelijk.Respect,begrip voor ieder mens zijn levensontplooiing vraagd om empathie en barmhartigheid,..het is,zo als het is of was.Inmengen?weet waar we mee bezig gaan,ondervragen we liever ons zelf,..wat zijn onze motieven..drijfveren,om de ander zijn zielsschade tersprake te brengen/door te geven.Wat is ons eigenverhaal achter dat “DIKKE IK” ja,..die lange zere tenen van/over ons zelf.Leuk toch!