Het leven van Marian deel 42: wat een leuk vooruitzicht, dat er binnenkort misschien wel een nieuwe puppy naast ons komt wonen
Publicatiedatum: 23 oktober 2026
De verhalen van Het leven van Marian zijn uit het leven gegrepen, maar gebaseerd op fictieve gebeurtenissen en afkomstig uit de pen van de redactie van MAX Vandaag. Marian is getrouwd met Ben, met wie ze een dochter heeft. Beiden hebben ze kinderen uit hun eerdere huwelijken. Samen hebben ze 4 kleinkinderen. U leest haar verhalen elke vrijdag op MAX Vandaag.
Bas staat op het moment dat ik hem bel voor de klas, maar belooft om me zo terug te bellen. En dat doet hij een half uurtje later dan ook. Wanneer ik aan hem vraag hoe het momenteel op zijn school gaat, hoor ik een diepe zucht. Hij vertelt dat hij met steeds meer tegenzin naar zijn werk gaat en soms tijdens het weekend al buikpijn krijgt, als hij eraan denkt. Ik laat hem weten dat ik misschien een oplossing voor hem heb. Al is het maar tijdelijk. Ik vertel hem dat op de middelbare school van de zoon van mijn buurvrouw dringend behoefte is naar meer leerkrachten en dat het misschien iets voor hem is.
Bas zegt dat hij eigenlijk pas van plan was om naar ander werk te zoeken, wanneer ze een nieuw huis hebben, maar dat hij daar eigenlijk niet meer op wil wachten. Want de situatie is wat hem betreft inmiddels onhoudbaar geworden. Dus vraagt hij mij de link te sturen en dan gaat hij waarschijnlijk echt wel solliciteren daar. Uiteindelijk is zijn plan om na hun verhuizing over te stappen naar een HBO. Hij verwacht dat net wat oudere leerlingen al wat volwassener in het leven staan en er minder moeite mee hebben, dat hij samenwoont met een man.
Een paar uur later krijg ik een appje van hem. Het leek hem zo’n goede optie, dat hij met de school gebeld heeft en hij is meteen al uitgenodigd om voor een gesprek langs te komen. Als het wat wordt, trakteert hij me op een etentje, belooft hij enthousiast. Nou dat lijkt me wel wat, maar ik hoop vooral voor hem dat het lukt. Ik ga voor hem duimen, want deze rotsituatie heeft nu wel lang genoeg geduurd voor hem.
Als Ben die avond thuiskomt, vertel ik hem het nieuws over Bas. Net als ik is hij opgelucht dat zijn zoon dan weg kan bij zijn huidige werk. Ook vertel ik dat buurvrouw Joyce heeft laten weten dat we haar en haar zoons ook altijd kunnen vragen om Bobby uit te laten. Ben zegt dat hij het helemaal is vergeten te vertellen, maar dat haar oudste zoon Sem laatst al een keer met hem is meegelopen, toen hij Bobby ging uitlaten. Het was hem toen al opgevallen hoe leuk hij met onze hond omging.
Sem had toen ook gevraagd of hij Bobby misschien zelf af en toe mag uitlaten, maar Ben wist niet zeker of ik dat wel zou willen. Dus had hij de boot een beetje afgehouden en gezegd dat hij dat nog wel met mij ging overleggen. Maar wat mij betreft mag hij best een keertje proberen hoe het gaat. De eerste keer dan liefst wel een kort rondje, om te kijken of Bobby goed naar hem luistert. Zijn jongere broertje Jayden vind ik nog een beetje spannend om alleen met Bobby op pad te laten gaan, dus daar wacht ik liever nog een paar jaartjes mee. Maar hij kan natuurlijk al wel mee met Sem. Ik besluit morgen bij Joyce en haar man Roy aan te bellen, om dit met ze te overleggen.
De middag erna loop ik naar het huis van de buren aan onze rechterkant. Roy doet open en nodigt me binnen uit. Zijn zoons zijn naar school en hij is thuis aan het werk. Joyce kan elk moment thuis komen uit haar werk. Hij kan zelf even een korte koffiebreak gebruiken, voor hij zo een online vergadering heeft, zegt hij. Als hij mijn kop koffie voor me neerzet, komt Joyce ook net binnen en ze sluit bij ons aan. Ik vertel dat Sem toevallig aan Ben had gevraagd of hij Bobby af en toe mag uitlaten en dat Ben en ik dat hebben besproken.
We spreken af dat Sem eerst een keertje met mij mee gaat en dat hij Bobby dan zelf aan de lijn houdt. De keer erop mag hij dan alleen met hem op pad en als dat ook goed gaat, mag hij Bobby wat ons betreft een paar keer per week uitlaten, als zijn schoolwerk dat toelaat. Roy en Joyce snappen ons bezwaar over hun jongste zoon en het lijkt hen ook een goed plan om daar nog even mee te wachten tot hij wat ouder is.
Ze overwegen zelf ook een hond te nemen, vertellen ze, en dit kan ook meteen een goede test zijn, om te kijken of Sem de verantwoordelijkheid aankan. Want hij smeekt ze al jaren om een eigen hond en heeft beloofd dat hij hem dan elke dag zal uitlaten. En nu Roy meer thuiswerkt, is het een serieuze optie geworden. Ze twijfelen nog tussen een dalmatiër en een border collie. Wat een leuk vooruitzicht, dat er binnenkort misschien wel een nieuwe puppy naast ons komt wonen. Ik druk ze op het hart dat ik dan uiteraard andersom ook kan invallen als ze oppas of iemand die hem uitlaat nodig hebben.
Zaterdags is het dan tijd om richting Duiven te gaan. We gaan de grootste kerstshow van Europa bezoeken in het tuincentrum daar. We halen mijn ouders al vroeg op, zodat we er niet al te lang na openingstijd zijn. Zodat het hopelijk nog niet al te druk is. Omdat er steeds meer mensen op af komen, tot uit Duitsland aan toe, is er meer parkeergelegenheid gekomen. En de opzet is dit jaar een beetje anders geworden, nu ze er een ander pand bij betrokken hebben. Al snel blijkt dat meer mensen daar benieuwd naar zijn, want het is ook wat eerder op de ochtend al behoorlijk druk.
Omdat we net een eind gereden hebben, gaan we eerst een kop koffie drinken in het restaurant. De gebakjes zien er heerlijk uit en we bezwijken er alle 4 voor eentje. Kunnen we er ook meteen tot de lunch tegenaan. Vervolgens bewonderen we de vele kerstornamenten, miniatuurhuisjes, kerstlichtjes en andere versieringen. Zoals gewoonlijk verzamelen we weer wat nieuwe accessoires en ik verheug me er al op die thuis neer te zetten. Ze komen in eerste instantie op een klein hoekje van het dressoir te staan en begin december krijgen ze dan hun uiteindelijke plek, als we alle kerstspullen tevoorschijn halen.
Ik realiseer me dat we dan net van onze cruise terug komen, dus ik ben benieuwd of ik dan eigenlijk wel in kerstsfeer ben, zoals ik dat normaal wel ben. Sinds een paar jaar wacht ik niet meer tot Sinterklaas weer het land uit is. Ten eerste vieren we dat toch niet meer en ten tweede geniet ik graag al eerder van de gezellige versieringen. Ben haalt me uit mijn overpeinzingen, door voor te stellen om dit jaar een nieuwe kleur kerstballen te kiezen.
We wisselen normaal af met het ene jaar rode en het andere jaar zilveren ballen, maar hij staat bij een prachtig versierde boom met zwarte, gouden en champagnekleurige ballen. Dat lijkt mij ook wel wat, dus zoeken we elk een paar bijzondere exemplaren uit en vullen we dat aan met een grote box met goudkleurige ballen in allerlei formaten. Mijn ouders hebben elk jaar een echte boom, maar kijken nu voor een kunstboom, met de lichtjes er al in. Dan hoeven ze niet meer met zo’n boom te zeulen en hoeven ze ook niet meer met snoeren te worstelen. Uiteindelijk zijn we allemaal goed geslaagd en doen onze voeten pijn van het slenteren, dus tijd om op huis aan te gaan.
