Het leven van Marian deel 37: Ben zegt geschrokken dat ze aangifte moeten doen en Bas en Niels leggen uit waarom ze dat niet gedaan hebben

De verhalen van Het leven van Marian zijn uit het leven gegrepen, maar gebaseerd op fictieve gebeurtenissen en afkomstig uit de pen van de redactie van MAX Vandaag. Marian is getrouwd met Ben, met wie ze een dochter heeft. Beiden hebben ze kinderen uit hun eerdere huwelijken. Samen hebben ze 4 kleinkinderen. U leest haar verhalen elke vrijdag op MAX Vandaag.

Ben en ik kijken Bas beiden vol spanning aan. Het is wel duidelijk dat wat Bas gaat zeggen, geen leuk nieuws zal zijn. En dat blijkt dan ook. Tot onze schrik begint Bas te huilen en Niels neemt het woord van hem over. Hij vertelt dat er vorige week een briefje in de brievenbus zat, die zogenaamd van de buren zou zijn. Er stond op dat Bas en hij uit de buurt moeten blijven van de kinderen in de wijk, anders zullen de buurtbewoners maatregelen nemen. Ze hebben juist heel leuk contact met de andere buren in de flat en passen zelfs regelmatig op het 4-jarige zoontje van het jonge stel dat aan de overkant van de gang woont, dus ze konden hun ogen niet geloven.

Ze hebben bij alle deuren aangebeld om erachter te komen of het toch iemand van de flatbewoners geweest is, maar zoals ze al verwacht en gehoopt hadden, hebben ze van iedereen te horen gekregen dat zij het niet waren. Ook probeerde iedereen ze juist een hart onder de riem te steken. Dus zijn Bas en Niels er nu wel van overtuigd dat het de scholier van Bas’ werk geweest moet zijn. Ben zegt geschrokken dat ze aangifte moeten doen en Bas en Niels leggen uit waarom ze dat niet gedaan hebben. Ze willen namelijk niet in het systeem terechtkomen. Ook al is er niets van waar, ze zijn dan toch bang dat er een dossier over ze opgesteld wordt.

Ze kijken elkaar aan en lijken te twijfelen om verder te praten, maar dan zegt Niels dat ze daar een goede reden voor hebben. Bas en hij willen heel graag een kind adopteren. En dan kunnen ze dit dus niet gebruiken. Toen Bas vertelde dat Niels bij hem ging intrekken, maar dat ze op zoek willen naar een woning met meer ruimte, had ik al zo’n vermoeden. Wat ontzettend leuk dat ze dus inderdaad aan gezinsuitbreiding denken. Zij kunnen een kind een heel goed thuis geven, dus wat rot dat ze hier dan zo’n stress van hebben.

Ben adviseert ze om het dan juist wel met de politie te bespreken. Dan is bekend dat ze lastig worden gevallen en hopelijk schrikt het die scholier af, als de politie eens een hartig woordje met hem spreekt. Ik vraag me wel af of dat ze dat inderdaad zullen doen, want de politie zit nou niet heel ruim in zijn tijd. Maar het zou mooi zijn als deze jongen tot stoppen wordt gebracht. Hij zorgt er al voor dat Bas zo veel spanning op zijn werk heeft, dat hij erover denkt om daar op te stappen en nu brengt hij ook nog zijn toekomstplannen in de war.

Voorlopig moeten ze toch sowieso nog een poosje geduld hebben, voor ze aan een adoptie kunnen beginnen, zeggen de jongens. Daarvoor moeten ze eerst een groter huis hebben, met een extra kamer, want nu hebben ze maar een klein 3-kamerappartement. En de kleinste kamer staat nu helemaal vol met kledingkasten en een bureau. Maar tot nu toe is hun huizenjacht nog op niets uitgelopen.

Ik heb ze een paar keer een appartement doorgestuurd, dat ik op mijn werk voorbij zag komen, en ze hebben zelf ook een paar interessante huizen bekeken, maar ze worden elke keer overboden. Het liefst willen ze in Amsterdam blijven, maar daar is het extra moeilijk om een geschikte woning te vinden. En met het oog op kinderen, lijkt het ze ook eigenlijk wel wat om ergens te wonen waar het wat rustiger is. Ze willen daarom nu in een groter gebied gaan zoeken.

Ik heb met ze te doen. Uit ervaring weet ik dat de huizenmarkt lastig is en nu hebben ze er ook nog deze zorgen bij. Hopelijk gebeuren er verder geen gekke dingen meer. Als we op huis aan gaan, drukken we ze op het hart om ons op de hoogte te houden van de ontwikkelingen en sowieso zien we ze met ons feest weer.

En dan ben ik opeens 60. Ik heb normaal helemaal geen moeite met ouder worden, maar ik moet nu toch wel enigszins slikken. Het leek altijd ver weg, maar nu is het toch echt zo ver. Ik ben zoals meestal weer ruim voor de wekker gaat wakker en naast me ligt Ben nog te slapen. Ik pak daarom zachtjes mijn mobiel erbij en zie dat er meer vroege vogels zijn, want ik heb al een paar felicitaties binnen. Dat geeft toch wel een feestelijk gevoel. Als de wekker gaat, kust Ben me om me te feliciteren en zegt hij dat ik nog even moet blijven liggen. Ik heb hem wel 20 keer gezegd dat hij geen cadeautje voor me mocht kopen, aangezien we al een cruise gaan maken, dus ik ben benieuwd waarmee hij op de proppen komt.

Als hij de slaapkamer een paar minuten later binnen komt, heeft hij toch een pakje bij zich en daarnaast een schaaltje yoghurt, een koffiebroodje en een kop cappuccino erbij. “Op je verjaardag moet je je dag goed beginnen, Marian”, zegt hij, “dus hierbij een ontbijtje op bed en een kleinigheid erbij”. Hij zegt dat hij het toch niet over zijn hart kon verkrijgen om niets voor me te kopen, dus heeft hij iets gekocht wat meekan tijdens onze cruise. Dat telt volgens hem dan niet als extra cadeautje. Hij weet het leuk te brengen. Wanneer ik het uitpak, blijkt het om een thriller te gaan, die ik dan tijdens het varen kan lezen. Nou dat is zeker aan mij besteed.

Als ik mijn ontbijt op heb, moet ik opschieten, want ik moet Bobby nog uitlaten, voor ik hem naar de dierenwinkel van Anna breng en vervolgens door naar mijn werk. Ben vertrekt ook snel naar zijn werk. Bij Anna aangekomen, verwelkomt ze me met een bos bloemen. “Jeetje mam, wat een mijlpaal, 60!”, zegt ze. Ze heeft de bloemen voor me in een bak met water gezet en zegt dat ik die dan vanavond als ik Bobby weer ophaal, mee naar huis kan nemen. Ze heeft dit zo bedacht, omdat het zaterdag met ons jubileumfeest niet mogelijk is om bloemen mee te nemen en nu kan ze die toch al op mijn verjaardag zelf aan me geven. Wat een leuk vooruitzicht om die na het werk dan mee naar huis te nemen.

Als ik daarna op kantoor kom, beginnen Diana en Annemie spontaan voor me te zingen en ze hebben mijn bureau versierd met ballonen en vlaggetjes. Voor mij hoeft al die extra aandacht eigenlijk niet, maar ze hebben echt hun best gedaan en ik bedank ze dan ook hartelijk. Ook zij hebben een bos bloemen voor me en ze overhandigen me een pakje. Er blijkt een bon voor het tuincentrum in te zitten. Dan kan ik er zelf iets voor uitzoeken, zeggen ze. Wat kennen ze me toch goed.

In het keukentje zet ik de taart neer, die ik gisteren gebakken heb. Met een briefje erbij wat de gelegenheid is. Ik wilde eerst weer de appeltaart maken, die ik onlangs ook voor Esmee en Ruben gebakken heb, maar ik had nu meer zin in een sloffenbodem. Dus het is een combinatie geworden van een appeltaart en een slof, met banketbakkersroom, appel en slagroom. Diana en Annemie zijn de eerste die een stukje nemen en erna stappen er steeds weer andere collega’s op me af om me te feliciteren. Voor ik het weet is de taart op en verschillende collega’s zeggen dat ik deze vaker mag maken, dus ik denk zo dat hij in de smaak is gevallen. Een paar collega’s vragen of ik het nog ga vieren en ik vertel dat we dat zaterdag uitgebreid doen, tijdens een dagje varen met de familie. Ben en ik kijken er enorm naar uit, over een paar dagen is het zo ver!

Wie is wie in Het leven van Marian? Marian stelt zichzelf en haar familie voor.

Lees hier al haar verhalen terug.

(Foto: Shutterstock)