Het leven van Marian deel 26: één moment van onoplettendheid betekent volgens mijn vader nog niet dat hij geen auto meer kan rijden
Publicatiedatum: 3 juli 2026
De verhalen van Het leven van Marian zijn uit het leven gegrepen, maar gebaseerd op fictieve gebeurtenissen en afkomstig uit de pen van de redactie van MAX Vandaag. Marian is getrouwd met Ben, met wie ze een dochter heeft. Beiden hebben ze kinderen uit hun eerdere huwelijken. Samen hebben ze 3 kleinkinderen en de 4e is net geboren. U leest haar verhalen elke vrijdag op MAX Vandaag.
Na het telefoontje met mijn moeder besluit ik vanavond met Ben te bespreken om dit weekend naar mijn ouders te gaan. Mijn moeder vertelde dat mijn vader die dag ervoor bijna iemand had aangereden die op het zebrapad liep. Hij had die vrouw helemaal niet gezien en moest hard op de rem staan, om haar op het laatste moment te ontwijken. Die vrouw was zich rot geschrokken en mijn moeder ook. Mijn vader natuurlijk ook, maar toen mijn moeder voorzichtig erop aanstuurde dat hij misschien toch beter voortaan de auto kan laten staan, was hij woest geworden. Eén moment van onoplettendheid betekent volgens hem nog niet dat hij geen auto meer kan rijden.
Mijn moeder had er de hele nacht niet van geslapen. Er was verder geen discussie meer mogelijk geweest en toen ze er gisteravond nog een keer over begon, was hij meteen boos de kamer uit gebeend. Maar volgens haar is het echt niet meer verantwoord dat hij in de auto stapt en ze vroeg aan mij of ik het ook met hem erover wil hebben. Ik weet nu al dat hij dan weer boos zal worden, maar hopelijk dringt het tot hem door dat er wel degelijk iets aan de hand is, als meer mensen het tegen hem zeggen. Het is gewoon spijtig dat hij nog net door de oogkeuring gekomen is, anders had het wettelijk niet meer gemogen. Hopelijk laat hij het niet eerst tot iets ergs komen, voordat hij inziet dat de tijd is gekomen om het hoofdstuk auto af te sluiten. Hoe vervelend dat ook is.
Op het werk tel ik de uren af tot het die middag 2 uur is. Dan staat de belafspraak gepland met de uitslag van het biopt dat 2 weken geleden van het plekje op mijn huid genomen is. Ik heb een vergaderruimte gereserveerd, zodat ik het telefoontje ongestoord kan voeren. Een paar minuten voor tijd loop ik er met mijn laptop naar toe, zodat ik eventueel nog wat kan doen, als het telefoontje op zich laat wachten. Maar gelukkig duurt het niet lang voor de telefoon ook daadwerkelijk gaat.
Mijn hartslag stijgt terwijl ik opneem en de stem van de assistente hoor. Ze vertelt me helaas dat het plekje een vorm van huidkanker is, maar dat het om basaalcelcarcinoom gaat, wat vrijwel nooit uitzaait. Omdat het plekje niet zo groot is, zal het worden weggesneden en er is verder geen bestraling nodig. We plannen meteen een afspraak in voor de ingreep, nog weer eens 2 weken later.
Als ik ons kantoor daarna inloop, kijken Annemie en Diana verwachtingsvol naar me op. Ik vertel ze dat het helaas geen onschuldig plekje is, maar dat het na het wegsnijden in principe achter de rug moet zijn. Vervelend dat het nog even duurt tot de afspraak, want ik vind de ingreep toch best wel spannend. Het moet ook nog gehecht worden, zei de assistente, maar wordt verdoofd, dus veel erger dan het nemen van het biopt zal het ook weer niet zijn.
‘s Avonds vertel ik Ben over het gesprek met mijn moeder en dat ik dit weekend bij mijn ouders langs wil, om het er met mijn vader over te hebben. Hij stelt voor om ze uit te nodigen voor een vaartochtje met onze boot, zodat de sfeer wat meer ontspannen is. Dat lijkt me een heel goed plan, maar dan heb ik wel meteen het probleem dat ze dan eerst naar ons toe moeten rijden. En dat wil ik nu juist niet meer. Ik ben benieuwd of mijn vader het slikt als ik ze zo bel en voorstel om ze op te halen. Er is maar 1 manier om daar achter te komen, dus ik stel het niet langer uit en bel ze direct.
Mijn vader neemt op en hij vraagt meteen of ik de uitslag van het biopt vandaag nog heb gekregen. Ik vertel dat dat inderdaad het geval is en dat die uitslag minder goed is dan dat ik gehoopt had. En dat ik over 2 weken onder het mes moet. Hij vat mijn verhaal meteen even samen voor mijn moeder en zegt dan dat zij me er zelf ook graag nog even over wil spreken. Maar ik zeg dat ik eerst nog wat anders met hem wil bespreken. Ik hoor hem zuchten, maar hij ontdooit meteen weer, als hij hoort dat ik het niet over zijn rijden wil hebben, maar hen uitnodig op onze boot.
Maar dan zeg ik dat we ze dan morgenvroeg komen ophalen thuis. Hij reageert er tot mijn opluchting niet al te afwijzend op. “Ik kan heel goed zelf rijden, Marian”, zegt hij, “maar omdat je nog zit bij te komen van je uitslag, zal ik me er voor deze keer niet tegen verzetten.” We spreken af hoe laat we morgenochtend bij ze zullen zijn en dan geeft hij de telefoon over aan mijn moeder, met wie ik nog kort de uitslag bespreek.
Ben en ik bespreken erna waar we met mijn ouders naar toe zullen varen. Ik heb wel weer eens zin om naar Bunschoten-Spakenburg te gaan. Dat is niet al te ver. Dus dan kunnen we makkelijk op 1 dag heen en terug en dan hebben we daar zelf ook nog wat tijd. Ik hoop maar dat het een beetje een leuk uitje wordt voor ons allemaal. En mijn vader het een beetje goed opneemt wanneer ik het autorijden bij hem aankaart. Mijn moeder en ik doen het niet uit betutteling, maar uit liefde en juist omdat we zo bezorgd zijn om hem. Maar ook om anderen die hij ongewild in gevaar brengt. Hopelijk is hij daar een beetje gevoelig voor en gooit hij zijn kop niet in de wind. We gaan het meemaken, morgen.
Wie is wie in Het leven van Marian? Marian stelt zichzelf en haar familie voor.
Lees hier al haar verhalen terug.
(Foto: AyuTrisna12/Shutterstock.com)
