Het leven van Marian deel 25: de rozen zijn niet de enige verrassing van Ben, hij zegt dat we over een half uur moeten vertrekken

De verhalen van Het leven van Marian zijn uit het leven gegrepen, maar gebaseerd op fictieve gebeurtenissen en afkomstig uit de pen van de redactie van MAX Vandaag. Marian is getrouwd met Ben, met wie ze een dochter heeft. Beiden hebben ze kinderen uit hun eerdere huwelijken. Samen hebben ze 3 kleinkinderen en de 4^e is net geboren U leest haar verhalen elke vrijdag op MAX Vandaag.

Toch wat bezorgd, omdat Ben veel vroeger thuis is dan normaal, loop ik snel naar binnen. Daar is hij met een grote bos rode rozen bezig. “Je bent net wat te vroeg thuis”,  zegt hij tegen me. “De bloemen hadden eigenlijk al in de vaas moeten staan. Gefeliciteerd met onze 30^e trouwdag schat!” Zo te zien zijn het ook echt 30 rozen, dus daar heeft hij wel een klusje aan. “Au!” roept hij, wanneer hij zich aan een doorn openhaalt. “Ik ben gelijk helemaal afgeleid, nu ik mijn prachtige vrouw zie,” zegt hij lachend. Ik geef hem een zoentje op de zere plek en hij krijgt er een dikke zoen achteraan, om hem te bedanken.

Maar de rozen zijn niet de enige verrassing. Hij zegt dat we over een half uur moeten gaan, omdat hij heeft gereserveerd in één van onze favoriete restaurants. Dan heb ik gelukkig wel nog even tijd om me om te kleden en wat extra op te tutten. Maar eerst wil ik het cadeau geven waarmee ik hem voor ons huwelijksjubileum wil trakteren. Hij kijkt nieuwsgierig naar de gouden envelop die ik hem overhandig en reageert verheugd, als hij ziet dat het om kaarten gaat voor de theatervoorstelling waar hij graag heen wil. Ik ben er ook benieuwd naar, want de recensies zijn heel goed.

Terwijl Ben nog even een rondje met Bobby loopt, kleed ik me boven om. Ga ik voor mijn zwarte of rode jurkje vandaag? De zwarte kleedt zo mooi af, maar de rode is de kleur van de liefde, dus die heeft vandaag toch mijn voorkeur. En ik weet dat dit een favoriet van Ben is. Nog even wat oogschaduw en een lekker luchtje erbij en dan ben ik er helemaal klaar voor. Ben fluit als ik de kamer in kom, dus het resultaat is goedgekeurd, zo te merken. Ons oude favoriete restaurant, Minevitus, bestaat helaas niet meer, maar we hebben er nog een paar waar we graag komen. Deze keer heeft Ben gekozen voor Aziatisch.

Terwijl we onze eerste gerechtjes van de menukaart bestellen, hebben we het over ons 30 jarig jubileum. Eigenlijk willen we dat ook nog met de familie vieren, maar hoe? Ben oppert om het te combineren met mijn 60^e verjaardag, wat er in september zit aan te komen. Ik weet eigenlijk niet of ik dat wel groots wil vieren, maar op zich wel een leuk idee om het dan inderdaad met onze trouwdag te combineren. Het ene na het andere idee passeert de revue. We kunnen met de hele familie uit eten gaan of iets actiefs gaan doen. Fietsen over de Veluwe of toch minigolven. Maar ja, een buitenactiviteit kan altijd weer spannend zijn met het weer en we moeten ook rekening houden met de kleinkinderen.

Uiteindelijk worden we alle 2 het meest enthousiast van het idee om met een wat grotere boot te gaan varen. Met een lunch, high tea of diner aan boord erbij. Waar en wat precies moeten we nog uitzoeken, maar met een vaartocht gaan we zowel iets actiefs doen als dat we gezellig gaan eten en het kan zowel met mooi als met slecht weer. Al hopen we natuurlijk op mooi weer, want dan kunnen we ook lekker op het dek gaan zitten. Ondertussen hebben we beiden al de nodige gerechtjes op en ik zit eigenlijk wel vol. Maar de toetjes hier zijn ook zo lekker, dus we beslissen toch alle 2 nog een dessert te nemen. Ik ga voor het zwarte sesam ijs en Ben voor de tiramisu. Erna past er niet eens meer een kop thee of koffie bij, dus die nemen we zo thuis wel.

Door mijn volle maag val ik wat moeilijk in slaap, maar gelukkig slaap ik daarna wel goed door, al word ik wat aan de vroege kant wakker. Heb ik wel een half uurtje langer voor ik naar mijn werk moet, dus ik zie het maar als positief, omdat ik nu lekker rustig kan opstarten. Als ik in de auto zit, bel ik naar Anna om te vragen hoe het met Dewi gaat. Ze is net als ik altijd vroeg wakker en ze vertelt opgelucht dat er al bijna niets meer te zien is van de gele verkleuring van Dewi’s ogen. Ze zal er zo nog weer naar laten kijken door de kraamverzorgster, maar ze verwacht eigenlijk dat die zal zeggen dat het inderdaad de goede kant op gaat. Gelukkig dus weer een hele zorg minder voor haar.

Ze is ook heel blij hoe Fenna met haar zusje omgaat. Helemaal niet jaloers, waar ze stiekem een beetje bang voor was. Het had zo maar gekund dat ze het moeilijk had gevonden dat haar moeder nu een kindje erbij heeft met haar nieuwe partner. Maar het tegenovergestelde is juist het geval, ze had niet blijer kunnen zijn met haar nieuwe zusje. Al blijft ze vol ongeduld tot ze met haar zal kunnen spelen.

Als ik bij mijn werk parkeer, zie ik dat er een berichtje binnen komt van mijn moeder. Ze vraagt of ik haar even kan bellen. Maar dat het ook later vandaag mag. Ze weet dat ik moet werken, dus ze zou nooit zomaar voor de gezelligheid willen bellen nu. Ik ga dus zeker niet tot na werktijd wachten en bel haar meteen. Als ze heeft opgenomen, zegt ze dat het om pap gaat. “Ik maak me zo’n zorgen Marian en ik heb echt even jouw raad nodig.”

Wie is wie in Het leven van Marian? Marian stelt zichzelf en haar familie voor.

Lees hier al haar verhalen terug.

(Foto: Shutterstock)