Het leven van Marian deel 21: “De weeën zijn begonnen”, schreeuw ik tegen Ben

De verhalen van Het leven van Marian zijn uit het leven gegrepen, maar gebaseerd op fictieve gebeurtenissen en afkomstig uit de pen van de redactie van MAX Vandaag. Marian is getrouwd met Ben, met wie ze een dochter heeft. Beiden hebben ze kinderen uit hun eerdere huwelijken. Samen hebben ze 3 kleinkinderen en er is een 4^e op komst. U leest haar verhalen elke vrijdag op MAX Vandaag.

Wanneer we opstaan is het al zonnig en zo blijft het de hele dag. Prima voor ons eerste vaartochtje van het jaar dus. Tijdens het uitlaten van Bobby vindt hij het nodig om in een sloot te springen. Dus thuis spoel ik hem schoon en wrijf ik hem goed droog, zodat we niet met een natte hond in de auto zitten. Want hij gaat vandaag ook lekker met ons mee naar Marken.

Ik vul een mand met lekkers voor onderweg. Broodjes voor tussen de middag, een thermoskan koffie en koekjes met witte chocola uit de vriezer, die ik een paar weken geleden gebakken heb. Plus nog wat fruit voor op de terugweg en voor ons ieder een flesje water en dan kunnen we er wel even tegenaan.

Voor we weggaan app ik Anna hoe het er bij haar voorstaat. Omdat iedereen dat om de haverklap aan haar vraagt, heeft ze maar een appgroepje gemaakt, zodat ze iedereen in één keer op de hoogte kan houden. Maar daar is vandaag nog niets in geplaatst en omdat ik straks een paar uur op het water zit, kan ik het toch niet laten om dus al even bij haar te polsen. Haar antwoord volgt vrijwel meteen: “Alles rustig hier mam, veel plezier vandaag op de boot!”

Als we het terrein van de jachthaven oplopen, merk ik dat ik om me heen kijk of ik geen ongure figuren zie rondhangen. Naast ons bleek er nog in 3 boten ingebroken te zijn, maar in die boten was verder geen rotzooi achtergelaten. Daar had dezelfde dakloze waarschijnlijk alleen gekeken of er iets te halen was. In die van ons had hij dus ook geslapen. Gelukkig is er daarna niets geks meer gebeurd. En er is ’s nachts ook niemand op de camera’s vastgelegd, die er niet hoorde. Dat vertelde de beheerder, die Ben had gebeld om ernaar te vragen. Gelukkig zit er nu ook een nieuw en beter slot op de deur van de kajuit, dus hopelijk blijven we er verder van verschoond.

Ben laat me schrikken, door te beweren dat hij de nieuwe sleutel niet bij zich heeft, maar als hij mijn gezicht ziet, haalt hij hem snel tevoorschijn. Hij vindt zijn grapje een stuk leuker dan ik. Ik zeg dat ik al gespannen genoeg ben en dit dus niet kan gebruiken. Hij geeft me een verontschuldigende zoen en gelukkig zakt het boze gevoel meteen weer weg. Ik zet onze spullen binnen, terwijl Ben de boot losmaakt en dan is het echt tijd om het ruime sop kiezen.

In de buurt van Forteiland Pampus wemelt het van de bootjes, blijkbaar zijn wij niet de enigen met het idee om vandaag te gaan varen. Maar daarna wordt het gelukkig weer een stuk rustiger. Voor ik het weet, komt de vuurtoren het Paard van Marken al in zicht. We willen er rechts omheen varen, voor een klein rondje om het eiland en dan bij de haven aanleggen. In de haven heerst een gezellige drukte. We leggen aan en besluiten even een kort rondje te wandelen. Dat kan ook op enthousiasme van Bobby rekenen. Vanaf de haven komen we al snel in de smalle, pittoreske straatjes terecht en we pakken ook nog een stukje natuur mee. Het valt ons op hoeveel vogels we onderweg zien. Waaronder scholeksters en zelfs een grutto.

Weer terug in de haven beslissen we nog even een drankje te drinken, voor we weer terug varen. Het is nog steeds gezellig druk en we zoeken naar een vrij plekje, liefst op het terras. We vinden er eentje, weliswaar in de schaduw, maar we doen het ervoor. Wanneer de serveerster onze bestelling komt opnemen, vraagt ze heel attent of we voor Bobby een bak water willen. Maar we hebben zijn reis-waterbak bij ons en een flesje water, dus we slaan het aanbod dankbaar af.

Omdat ik meteen op de hoogte wil zijn als Anna appt, heb ik het geluid van mijn mobiel aan staan. Maar ik heb het toch helemaal niet gemerkt dat ze 10 minuten daarvoor heeft geappt. “De weeën zijn begonnen”, schreeuw ik tegen Ben, als ik het bericht lees. Tot mijn schrik kijkt het hele terras onze kant op, dus ik wijs verontschuldigend naar mijn mobiel en zeg dat het om mijn dochter gaat. Nou, ik heb de lachers op mijn hand. Ik zit gelijk niet meer rustig. Waren we nou toch maar niet gaan varen vandaag. Anna zegt in haar bericht wel dat ze nog even afwachten met naar het ziekenhuis gaan, tot de weeën elkaar sneller opvolgen. Maar voor hetzelfde geld gaat het allemaal heel snel. Dus we rekenen af en gaan snel richting boot.

De terugtocht kan me niet snel genoeg gaan en ik houd mijn mobiel in mijn hand, om niets van het bevallingsfront te missen. Wanneer we bijna bij de haven zijn, zegt Ifran in de appgroep dat de weeën inmiddels een stuk heftiger zijn. En dat ze richting het ziekenhuis gaan. Ik laat hem weten dat wij na het aanmeren ook meteen die kant op komen. Ik hoop op een voorspoedige bevalling en kan niet wachten mijn kleindochter voor het eerst te zien.

Wie is wie in Het leven van Marian? Marian stelt zichzelf en haar familie voor.

Lees hier al haar verhalen terug.

(Foto: Shutterstock)