Het leven van Marian deel 9: “Hoe oud denk je dat we zijn?,” zegt mijn schoondochter met een smalend lachje
Publicatiedatum: 6 maart 2026
De verhalen van Het leven van Marian zijn uit het leven gegrepen, maar gebaseerd op fictieve gebeurtenissen en afkomstig uit de pen van de redactie van MAX Vandaag. Marian is getrouwd met Ben, met wie ze een dochter heeft. Beiden hebben ze kinderen uit hun eerdere huwelijken. Samen hebben ze 3 kleinkinderen en er is een 4e op komst. U leest haar verhalen elke vrijdag op MAX Vandaag.
Bij het tuincentrum kies ik een mooie orchidee voor Dennis en Tessa uit. Met grote, witte bloemen en roze spikkels. Ik vind hem zo mooi, dat ik het niet kan weerstaan om er voor onszelf ook 1 mee te nemen. Het voordeel is dat orchideeën niet giftig zijn, maar ik zal er wel weer een plekje voor moeten vinden.
Ben vraagt of ik deze niet al heb, maar ik antwoord dat die heel anders is. Die heeft meer roze dan wit in de bloemen. Hij kijkt me lachend aan. Voor hem zijn alle orchideeën hetzelfde, maar dit is toch echt een bijzonder exemplaar, leg ik hem uit. Hij blijft lachen, dus hij is blijkbaar niet overtuigd. Maar hij weet hoe blij planten me maken, dus hij houdt er verder zijn mond over. Bij het restaurant nemen we een kop koffie. Zonder iets erbij, want vanmiddag hebben Dennis en Tessa vast ook iets bij de koffie.
Rond drieën zijn we bij ze. Esmee en Ruben komen meteen de trap afgerend en na de nodige knuffels gaan we in de woonkamer zitten. Zoals gehoopt zijn de kinderen blij met hun cadeaus en ze gaan er meteen aan de eettafel mee aan de slag. De orchidee valt duidelijk minder in de smaak. “Hoe oud denk je dat we zijn?,” zegt Tessa met een smalend lachje. Zij associeert een orchidee duidelijk met iets voor bejaarden.
Ik reageer op deze niet zo vriendelijke opmerking dat deze plant tegenwoordig iets van alle leeftijden is. Dennis kijkt mijn schoondochter vermanend aan en ik ben benieuwd hoe de rest van ons bezoek zal verlopen. Tessa houdt zich verder in en zet de plant demonstratief op de vensterbank neer. Ik zal maar niet zeggen dat hij het eigenlijk beter zal doen op een plek waar hij niet boven de verwarming staat. Maar de volgende keer nemen we wel weer een bosje bloemen mee, neem ik me voor.
Ze hebben inderdaad iets lekkers voor bij de koffie gehaald. We kunnen kiezen uit mini-tompouces of appeltaart. “Voor jou iets kleins zeker, Marian?,” zegt Tessa, “want jij bent aan de lijn toch? Ik weet nou niet of ze op deze manier rekening met me wil houden of dat ze wil benadrukken dat ik nodig iets moet afvallen, maar ik besluit maar van het eerste uit te gaan.
Vervolgens zegt ze dat de appeltaart geen eigen baksel is, maar uit de supermarkt komt, omdat ze toch niet aan mijn bakkunsten kan tippen. Opnieuw weet ik niet of ze nou aardig wil doen of juist niet. Ik heb wel vaker het idee dat haar complimenten eigenlijk helemaal niet zo aardig bedoeld zijn, maar misschien zie ik beren op de weg.
Ben kent me langer dan vandaag en ziet aan me dat ik geïrriteerd begin te raken. Hij leidt de boel af, door mijn zoon te vragen hoe het op zijn werk gaat. Dennis vertelde laatst dat hij wat uitdagingen heeft, in de supermarkt waar hij manager is. Zo is het steeds moeilijker om aan goed personeel te komen en blijft het aantal diefstallen maar toenemen. Ben kan hem wat dat betreft een hand geven, want bij hem in het hotel blijft het personeelstekort ook een hoofdpijndossier.
Ik ga even bij de kinderen aan de eettafel zitten, want zo vaak spreek en zie ik ze niet meer. Esmee heeft inmiddels een groot deel van de Lego-papegaai af en Ruben werkt aan de vis. Esmee zegt dat ze zo met me gaat praten, maar dat hij “echt, echt bijna af is hoor.“ Ruben is zo geconcentreerd bezig, dat hij niet op- of omkijkt, maar dan zit zijn vis in elkaar en kijkt hij me stralend aan. “Echt een vet cadeau oma, “zegt hij, terwijl hij me nog een dikke knuffel geeft. Niet veel later is Esmee haar vogel ook af. En nadat ze me verteld hebben hoe het op school gaat, niet te uitgebreid natuurlijk, want dat is “saaiii”, vragen ze of we een spelletje gaan spelen.
De keuze valt op een ingewikkeld bordspel, met allemaal kaartjes met daarop de beeltenis van keramieken tegeltjes. Ze leggen me enthousiast de spelregels uit, maar lachen zich rot, als even later blijkt dat ik er niks van bak. Toch krijg ik het gaandeweg door en dan krijg ik er ook echt aardigheid in. We spelen het tot de tafel moet worden afgeruimd, omdat we zo gaan eten.
Thuis stuur ik de buurvrouw een appje dat we er weer zijn. Meteen appt Els terug dat alles goed is gegaan met de dieren en dat Bobby helemaal niet heeft geblaft. Dat doet me goed. We hebben gelukkig niets meer van Gerrit gehoord, maar het blijft me nerveus maken als we ergens heen zijn en Bobby een tijdje alleen zit.
Wie is wie in Het leven van Marian? Marian stelt zichzelf en haar familie hier aan u voor en hier kunt u al haar verhalen teruglezen.
(Foto: Shutterstock)
