Het leven van Marian deel 7: ik kan zo genieten van de eerste tekenen van de lente

De verhalen van Het leven van Marian zijn uit het leven gegrepen, maar gebaseerd op fictieve gebeurtenissen en afkomstig uit de pen van de redactie van MAX Vandaag. Marian is getrouwd met Ben, met wie ze een dochter heeft. Beiden hebben ze kinderen uit hun eerdere huwelijken. Samen hebben ze 3 kleinkinderen en er is een 4^e op komst. U leest haar verhalen elke vrijdag op MAX Vandaag.

Wanneer ik wakker word, moet ik even nadenken welke dag het is. Kan ik me lekker omdraaien en verder proberen te slapen of is het al bijna tijd om naar het werk te gaan? Ik realiseer me dat ik zo echt zal moeten opstaan. Over 40 minuten gaat de wekker pas, maar slapen gaat niet meer lukken, vrees ik. Het wordt een druk dagje op het werk. Vandaag krijg ik te zien hoe het nieuwe afsprakensysteem werkt.

Nu ik toch helemaal wakker ben, pak ik mijn telefoon om te kijken of er nog iets gebeurd is in de wereld. Gelukkig heb ik geen nare meldingen van de nieuwssites waarvoor ik me heb aangemeld. Dus ik scroll nog even door de berichtjes op Facebook. Ik zie dat Anna een foto van zichzelf heeft geplaatst waarop ze een mooie jurk draagt. En waarop duidelijk de bolling van haar zwangere buik te zien is. Er zijn veel lieve reacties op gekomen en ik laat een hartje achter.

Ben is inmiddels ook wakker geworden en vertelt over de rare droom die hij net had. Hij reed met zijn auto op de snelweg en opeens kwamen er vanuit het niets allemaal fietsers de weg op gereden. Hij kon ze maar met moeite ontwijken en hij werd wakker op het moment dat hij bijna tegen een vrouw met een klein kind achterop aanreed. “Zo fijn om dan je ogen open te doen en te beseffen dat het gelukkig allemaal maar een droom was,” zegt hij. “Ik ga er vast uit, dan kan ik iets eerder richting werk.”

Ik sta ook wat vroeger op, zodat ik iets langer kan lopen met Bobby. Het wordt gelukkig alweer een stuk eerder licht, dus het is weer zoveel leuker om te wandelen buiten. De lente staat voor de deur en de natuur is duidelijk alweer tot leven gekomen. Overal is het vrolijke geel van narcissen te zien en bij sommige struiken piept het prille groen op. Bij ons in de voortuin staat de Edgeworthia in bloei en het laatste staartje van de Toverhazelaar. Ik kan er zo van genieten.

Ik rijd met Bobby naar de dierenwinkel en hij begroet er kwispelend zijn maatje Cooper, de teckel van Anna. Echt ideaal dat Bobby en hij samen kunnen verblijven in het kantoor achter de winkel, wanneer Anna aan het werk is. Haar assistent laat de honden overdags uit, zodat Anna in de winkel kan blijven. Ik praat nog even kort met mijn dochter en ze vertelt dat ze nu eindelijk minder misselijk begint te worden. Ze heeft er deze zwangerschap veel langer last van gehad dan toen ze van Fenna in verwachting was.

Op het werk installeer ik me met een cappuccino achter mijn computer. Over een uurtje begint de uitleg over het nieuwe afsprakensysteem. Ik ga dat samen met Annemie volgen, die op de 2 dagen dat ik er niet ben, de afspraken beheert. Ineke zit er ook bij, zodat zij ook hoort hoe het allemaal werkt en wat er verandert. Ik werk nog snel even de mailtjes weg die binnen zijn gekomen en bel met één van onze makelaars, om te overleggen of hij beschikbaar is om vanmiddag de bezichtiging over te nemen van een zieke collega.

De medewerker van het automatiseringsbedrijf dat het nieuwe afsprakensysteem aan ons uitlegt, is keurig op tijd. Ik heb de vergaderzaal gereserveerd en ik loop alvast met hem vooruit om te kijken of alles in orde is. Daar zie ik dat kantinemanager Ellen inderdaad geregeld heeft dat er flesjes water op tafel staan en er liggen verschillende soorten verpakte koeken. Ik vertel hoe de laptop kan worden aangesloten op het grote scherm en dan komen Ineke en Annemie ook binnen.

Na een uurtje duizelt het me van alle informatie die we te horen krijgen en af en toe moet ik even flink doorvragen. Maar het ziet ernaar uit dat het nieuwe systeem echt een stuk gebruiksvriendelijker is dan dat wat we nu hebben. Gelukkig is Annemie erg handig en neemt zij dingen snel op, dus als ik iets niet goed onthoud, kan ik het nog altijd aan haar vragen. Maar een beetje onrustig word ik er wel van.

Wie is wie in Het leven van Marian? Marian stelt zichzelf en haar familie hier aan u voor en hier kunt u al haar verhalen teruglezen.