Cisca Dresselhuys: ‘Te veel verschillende handen aan het bed’
Publicatiedatum: 4 juli 2026
Opeens zat ik elke dag in het ziekenhuis. Eerst op de afdeling intensive care, later op cardiologie. Een eenvoudige verkoudheid leidde bij mijn man tot een longontsteking met als gevolg grote benauwdheid. Via de spoedeisende hulp belandde hij op de intensive care, waar hij 3 dagen en nachten aan de beademing lag. Een afschuwelijke ervaring, vooral voor mij en andere bezoekers. Zelf weet hij daar helemaal niets van, blijkt nu hij na ruim 2 weken weer opgeruimd thuis zit. En dat moet maar zo blijven, want de angsten die ik in die tijd heb uitgestaan, hoeft hij niet alsnog te voelen. Overigens niets dan lof voor die afdeling, er is alle aandacht, ook voor de ongeruste familie en vrienden.
De nazorg
Heel anders wordt het nu hij een stuk beter is. Eerst een kortdurende periode in een revalidatiecentrum, waar het personeel vooral klaagde over de hitte (inderdaad, geen airconditioning in dat oude gebouw, wat overigens vervelender was voor de patiënten dan voor het personeel) en toen het gevecht om in contact te komen met de huisarts.
Volgens mij gaat er in zulke gevallen een ontslagbrief naar de arts, waarin een en ander verteld wordt o.a. over het ziekteverloop, de voorgeschreven medicatie, controles en eventuele thuiszorg en fysiotherapie.
Zo geregeld
Heel gemakkelijk was het om zaken als een ziekenhuisbed, een rollator en een douchestoel te bemachtigen. Dat was met één telefoontje geregeld. 2 dagen later werd alles thuisgebracht en geïnstalleerd. Ook de fysiotherapeut wil op korte termijn thuis komen. Die verwijzing komt later wel, zegt hij.
‘U wordt teruggebeld’
Maar dan de huisarts. Dat is een ander verhaal. Als je belt krijg je eerst een uitgebreid keuzemenu, tot in het Engels aan toe. Dan word je nog eens luid en duidelijk gewezen op de mogelijkheid al je zaken online af te wikkelen. Als je uiteindelijk een assistente aan de lijn hebt, blijkt de dokter niet aanspreekbaar te zijn. Volgende ochtend terugbellen. Dat hebben we gedaan. Nog steeds krijgen we haar niet aan de lijn, maar de assistente wél en haar boodschap is: de dokter belt over u over 2 dagen.
Waar gaat het mis?
Geheel onverwacht is daar plotsklaps een aardige mail van de huisarts, zij wil graag op bezoek komen in het revalidatiecentrum. Wat is dat nou? Heeft ze geen ontslagbrief gekregen vanuit dat oord? Heeft ‘het gesticht’, zoals we die instelling zijn gaan noemen, een paar lelijke steken laten vallen? Het lijkt er erg veel op. Mijn man heeft teruggemaild, dat hij al bijna een week thuis is en best een aantal vragen heeft over zijn gezondheidssituatie en hoe nu verder te gaan. Ergens is er iets helemaal misgegaan in de communicatie over hem. Een brief kwijtgeraakt of helemaal niet geschreven?
Te veel handen aan het bed
Ik herinner me de woede van mijn overleden vriend medicus en Telegraaf-columnist Bob Smalhout (hij overleed in 2015) over de situatie in de zorg, die hij ernstig achteruit vond gaan. Volgens hem was een belangrijke oorzaak het groeiende aantal artsen, dat parttime werkte. Steeds maar weer een ander aan het bed, het was hem een gruwel.
Als feministe had – en heb- ik een andere kijk op nut en noodzaak van parttime werk, willen mensen (m/v) een baan kunnen combineren met het ouderschap. Maar nu ik aan den lijve heb ondervonden hoe versplinterd de zorg in ziekenhuizen en andere gezondheidsinstellingen in de praktijk is, krijg ik meer begrip voor de boosheid van Smalhout. Te veel handen aan één bed, zonder dat iemand de eindverantwoordelijkheid heeft voor de patiënt in dat bed, leidt tot onduidelijkheid. En soms tot vervelende fouten.
Cisca Dresselhuys begint haar journalistieke carrière bij het dagblad Trouw. Van 1981 tot 2008, als zij met pensioen gaat, is Cisca hoofdredacteur van het maandblad Opzij. Ze ontvangt diverse onderscheidingen waaronder de Mercur d’Or/LOF Prijs voor haar verdienste voor het tijdschriftenvak. Ook schrijft Cisca verschillende boeken, waaronder Drukker dan ooit Werken na je 65ste. Want van stilzitten na haar pensioen is geen sprake. Samen met Jan Slagter is zij te horen in de podcast De Geboden van Slagter en Dresselhuys en ze schrijft columns hier op MAX Vandaag.
(Foto: Shutterstock)
Geef een reactie
U moet inloggen om een reactie te kunnen plaatsen.
Beste reactie….even een reactie op het verslag van Mv Dresselhuys….afschuwelijk wat zij schrijft . Totaal geen inzicht hoe de zorg werkt…dat dit ook mensen zijn….die keihard werken…..zeker met het personeels tekort.
Ook deze mensen willen en kunnen vaak geen fulltime baan hebben…of krijgen.
De opmerking dat ivm dat er geen airco is de patenten er meer last van hebben dan het personeel. Wat egoïstisch ben je als je dat schrijft. Deze dame moet eens een maand meelopen op div afdelingen.
De zorg die thuis word gegeven kan nooit door een en dezelfde persoon plaatsvinden……ook kan men niet 24/7 bereikbaar zijn voor een cliënt.
In de zorg zijn “de cliënten “ waar het om draait…..
Maar alle beperkingen en tekorten die andere beroepsgroepen hebben…treft ook zeker de zorg.
De zorg heeft nog nooit de waardering gehad die zij verdienen.
Snap best dat als het jezelf aangaat je wat opmerkingen en soms vervelende situaties meemaakt. Maar dat is niet altijd voorkomen. Zeker niet in deze tijd.
Zo deze dame willen vragen om wat meer respect voor de zorg…….ondanks haar nare ervaringen waar ik zeker begrip voor heb
Zelf 54 jaar in de verpleging/ zorg gewerkt. Op haast alle plekken vandaan het bed tot bestuurslid/ examencommissie
Zonnige groet voor de toekomst
Mad
Cisca Dresselhuys is niet competent om over de gezondheidszorg te schrijven. Een juffrouw die haar hele arbeidzame leven op een bureaustoel gezeten heeft, heeft geen idee wat hard werken betekent. En ook heel zwak om een opmerking van Smalhout erbij te halen. Hoe lang is dat geleden? Geef eens cijfers zoals het een goede journalist betaamt. Correctie: “dat parttime werkt” en niet “werkte”. Bovendien schreef Smalhout over de ziekenhuizen en niet over de revalidatiecentra. In deze centra werken trouwens weinig artsen. En wees maar dankbaar dat er nog paramedisch personeel is dat tegen lage salarissen in deze sector wil werken. Hoe zij over het personeel denkt gezien haar onchristelijke opmerking dat voor hen de hitte minder erg is, is inferieur, genant. Haar “conclusie” of wat daar voor moet gaan is ongefundeerd. Gezien het niveau van dit stukje heeft zij niet de kwaliteiten in huis om over de gezondheidszorg haar mening te ventileren. C’est le ridicule qui tue.