Cisca Dresselhuys: ‘Lange wachtrijen voor de bemande kassa, lege zelfscankassa’s’

Sinds enige tijd heeft onze grote Albert Heijn nog maar 2 bemande kassa’s. De andere zijn vervangen door zelfscankassa’s. Dat blijkt inmiddels een lelijke misrekening te zijn, want nu staan er dagelijks lange wachtrijen voor die 2 bemande kassa’s, terwijl de zelfscanapparaten ongebruikt blijven.

Klaar met de steekproef bij de zelfscankassa

Zelf sta ik ook in die wachtrij, want ik bespaar mezelf liever de onaangename ervaring om eruit gepikt te worden voor een zogenaamde controle/steekproef. Dat overkwam me veel te vaak en dat begon me lelijk te ergeren. Het begrip ‘steekproef’ betekent namelijk niets anders dan een totale controle van al je boodschappen. Wat dus alle tijdwinst van de zelfscankassa teniet doet en je bovendien een vervelend gevoel bezorgt, ook al zegt de controleuse ( het zijn vrijwel altijd vrouwen, die dit onaangename klusje moeten doen) bezwerend, dat ze alles na afloop weer netjes in je boodschappentas zal inpakken.

Wie staan er in de wachtrijen bij de bemande kassa’s?

In de steeds langer wordende wachtrijen voor de 2 bemande kassa’s ontstaan natuurlijk gemor en gemopper. Ik heb die wachtrijen eens een tijdje goed bestudeerd (ik had er tijd genoeg voor tenslotte) en kwam tot de conclusie, dat hierin vooral ouderen (vaak met een rollator, een elektrische rolstoel of een scootmobiel), buitenlanders en bewoners van aanpalende dorpen staan. Af en toe scholieren met een enkel broodje of een flesje frisdrank. Die worden namelijk altijd met argwaan bekeken door het winkelpersoneel, die rekenen dus liever gewoon af bij een bemande kassa. Heel vaak gaat het om mensen (en dat zijn er veel meer dan je denkt), die contant betalen, wat sowieso niet mogelijk is bij een zelfscan-kassa.

Lees ook: Cisca Dresselhuys: ‘Snip en Snap in het verzet’

Is het afschaffen van de caissière nou wel zo’n goed idee?

Ik heb wel eens aan een aardige ex-caissière, inmiddels controleuse,  gevraagd, of er wel goed nagedacht is over het afschaffen van de bemande kassa’s in deze wijk, waarin een groot zorgcentrum voor ouderen staat. Juist voor hen, die nog redelijk mobiel zijn, met of zonder hulpstukken, is het dagelijkse boodschappen-doen, een uitje, waarbij een praatje bij de kassa een leuk extraatje is. Ook in de rest van de wijk, die dateert uit de jaren 70, wonen veel ouderen, die er ooit hun bestaan als jong gezin begonnen.

‘Natuurlijk zien wij die wachtrijen’, zei de controleuse. ‘En we horen de klachten over de zelfscankassa. Maar dit is besloten in het hoofdkantoor, daar kunnen wij niets aan veranderen’. ‘Wat vindt de filiaalchef ervan? ‘vroeg ik. Ik ken hem als een aardige man, die vroeger op de woensdag altijd een lunch voor ouderen organiseerde in de winkel. Aan lange tafels tussen de schappen, zaten daar dan veel bejaarden uit de wijk samen een broodje te eten. Geen gebrek aan goed brood en lekker beleg natuurlijk. Inmiddels helaas afgeschaft. Misschien ook op last  van het hoofdkantoor?  ‘Die zit al een tijdje ziek thuis’, antwoordde ze. Geen wonder, dacht ik.

Cisca Dresselhuys begint haar journalistieke carrière bij het dagblad Trouw. Van 1981 tot 2008, als zij met pensioen gaat, is Cisca hoofdredacteur van het maandblad Opzij. Ze ontvangt diverse onderscheidingen waaronder de Mercur d’Or/LOF Prijs voor haar verdienste voor het tijdschriftenvak. Ook schrijft Cisca verschillende boeken, waaronder Drukker dan ooit Werken na je 65ste. Want van stilzitten na haar pensioen is geen sprake. Samen met Jan Slagter is zij te horen in de podcast De Geboden van Slagter en Dresselhuys en ze schrijft columns hier op MAX Vandaag.

(Foto: Shutterstock)