Het leven van Marian deel 27: ik twijfel wanneer ik het onderwerp autorijden zal aansnijden bij mijn vader

De verhalen van Het leven van Marian zijn uit het leven gegrepen, maar gebaseerd op fictieve gebeurtenissen en afkomstig uit de pen van de redactie van MAX Vandaag. Marian is getrouwd met Ben, met wie ze een dochter heeft. Beiden hebben ze kinderen uit hun eerdere huwelijken. Samen hebben ze 3 kleinkinderen en de 4^e is net geboren U leest haar verhalen elke vrijdag op MAX Vandaag.

We hebben al om half 9 bij mijn ouders afgesproken, om ze op te halen voor ons vaartochtje naar Bunschoten-Spakenburg. Dus we moeten bijtijds op. Terwijl ik het ontbijt klaarmaak, laat Ben ondertussen Bobby uit. Gisteravond belde Amber nog, dat ze dit weekend graag naar ons wilde komen. Toen ze hoorde dat we vandaag vroeg op pad gaan, om opa en oma op te halen voor een vaartochtje, is ze meteen vanuit Leiden naar ons in de trein gesprongen. Dus ze heeft vannacht hier geslapen.

Ik heb haar zo lang mogelijk laten liggen, maar wek haar nu, zodat ze ook nog wat kan eten voor we zo weggaan. Voor op de boot neem ik wat fruit en krentenbollen mee voor wie trek heeft, maar lunchen doen we vandaag in Bunschoten. Als Ben terugkomt met Bobby, zijn Amber en ik ook net klaar om te ontbijten en erna gaan we meteen op pad. Het wordt wat krapper in de auto met Amber en Bobby erbij, maar het past allemaal net en we hoeven gelukkig maar een klein stukje te rijden van mijn ouders naar de werf.

De temperatuur is zo vroeg op de ochtend al heerlijk en op de boot aangekomen installeren we ons lekker op het dek, terwijl Ben achter het roer plaatsneemt. Ik smeer me uitgebreid in met factor 50 en adviseer Amber en mijn ouders dat ook te doen. De zonkracht kan behoorlijk oplopen vandaag. Ik neem me dan ook voor om straks met Ben het zonnescherm op te zetten. Ik ben gek op in het zonnetje zitten, maar ik vind 1 kwaadaardig plekje wel genoeg en zal mijn huid voortaan nog beter beschermen.

Amber gaat ondertussen uitgebreid in op de vragen die mijn vader haar over haar studie Criminologie stelt. Ze vertelt dat ze momenteel bezig zijn met een uitgebreide module over cybercrime. Door AI wordt het voor nietsvermoedende consumenten een steeds grotere uitdaging om nep van echt te onderscheiden en criminelen worden steeds gehaaider, legt ze uit. Mijn moeder geeft aan dat ze het steeds enger vindt om mailtjes te openen en dat ze bijna niet meer op links durft te klikken. Dat kan ik heel goed begrijpen, want zelf heb ik dat ook steeds meer.

Mijn ouders willen ook weten hoe het met het liefdesleven van hun kleindochter gaat. Ik zie mijn dochter blozen en ze lijkt te twijfelen wat ze gaat zeggen. Dan kijkt ze mij aan en zegt ze dat ze het eigenlijk nog even geheim had willen houden, maar dat ze sinds een kleine 3 maanden aan het daten is met een hele leuke man. Ik heb haar inderdaad al even niet meer over potentiële liefdes gehoord, maar blijkbaar was dat juist goed nieuws. “Ik vertel er verder nog heel even niets over,” zegt ze, “want ik ben bang dat ik het dan verpest, maar als het binnenkort nog steeds zo goed gaat, vertel ik jullie alles over hem, beloofd!”

Zelf twijfel ik wanneer ik het onderwerp autorijden zal aansnijden bij mijn vader, maar besluit dat ik dat net zo goed op de terugweg kan doen. Dan hebben we in elk geval een groot deel van de dag een leuk uitje gehad. Want ik ben nog steeds bang dat het de sfeer behoorlijk zal verpesten. Eerst maar eens Bunschoten-Spakenburg in. Mijn ouders zijn nog vrij goed ter been, maar kunnen niet zo heel ver meer lopen. Dus we varen door zo ver we kunnen en leggen dan aan. In het oude centrum maken we een kleine wandeling en kiezen dan een leuk terras uit, om een hapje te eten voor de lunch.

Van uitsmijters tot belegde broodjes en van brood met kroket tot saté: wat hebben ze veel keuze op de kaart. Het duurt dan ook even tot we allemaal een keuze hebben kunnen maken en kiezen vervolgens allemaal wat anders. Ik val voor een pannenkoek met appel, krenten en kaneel. Het is al even geleden dat ik voor het laatst pannenkoeken gegeten heb en daar heb ik nu echt trek in. We laten het ons allemaal goed smaken en zoeken dan de boot weer op voor de terugweg. Ben komt tijdens het teruglopen even naast me lopen en vraagt zacht aan me wanneer ik van plan ben met mijn vader te praten. Ik vertel hem dat ik dat zo op de boot ga doen, maar dat ik er nog niet naar uitkijk.

Voordat ik er op de boot over kan beginnen, begint mijn vader er zelf echter al over. Hij vertelt dat hij er die nacht nog eens goed over nagedacht heeft. Hij biecht op dat er de laatste tijd wel meer kleine ongelukjes of bijna-ongelukjes geweest zijn. Naast de vrouw, die hij over het hoofd gezien heeft op het zebrapad, heeft hij ook al een paar keer paaltjes gemist, met kleine deuken en krassen op de auto tot gevolg. Ook geeft hij toe dat hij er steeds meer moeite mee heeft om het overzicht te houden bij een rotonde of als het erg druk is.

“Dus je laat de auto voortaan staan,” vraag ik hem hoopvol. “Nou in elk geval als het donker is en tijdens de spits, als het druk is,” antwoordt hij. Dat is niet helemaal wat ik wil horen, want dan sluit hij het nog steeds niet uit, dat hij op andere momenten nog wel in de auto stapt. Maar ik ken mijn vader en waarschijnlijk zegt hij het zo, maar zal hij in de praktijk niet meer rijden. Wat ben ik blij dat hij zelf tot dit inzicht gekomen is en we niet nog een hele strijd moeten voeren met hem. Nu kan mijn moeder weer slapen en kan ik het ook weer loslaten. Ik ben al druk genoeg met de ingreep van volgende week. Uiteindelijk zal het waarschijnlijk best meevallen, maar ik vind het gewoon een rot-idee dat ik verdoofd en gehecht moet worden.

Wie is wie in Het leven van Marian? Marian stelt zichzelf en haar familie voor.

Lees hier al haar verhalen terug.

(Foto: Shutterstock)