Het leven van Marian deel 23: “Mam, vind je ook niet dat haar oogwit erg geel is?” vraagt Anna bezorgd aan me

De verhalen van Het leven van Marian zijn uit het leven gegrepen, maar gebaseerd op fictieve gebeurtenissen en afkomstig uit de pen van de redactie van MAX Vandaag. Marian is getrouwd met Ben, met wie ze een dochter heeft. Beiden hebben ze kinderen uit hun eerdere huwelijken. Samen hebben ze 3 kleinkinderen en de 4^e is net geboren U leest haar verhalen elke vrijdag op MAX Vandaag.

Terwijl we over de gang richting het restaurant van het ziekenhuis lopen, ziet Ben blijkbaar al aan me dat ik iets op mijn lever heb. “Voor iemand die net oma is geworden van een gezonde kleindochter, zie je er niet echt blij uit Marian,” zegt hij. Ik vertel hem dat ik een ongelooflijk stomme blunder begaan heb. Dat Anna mij in vertrouwen al de namen van de baby verteld heeft, als het een meisje of een jongetje zou zijn. En dat ik Dewi zonder erbij na te denken bij haar naam genoemd heb, toen ik haar voor het eerst zag. Terwijl ik die dus eigenlijk helemaal nog niet zou mogen weten. Omdat Anna met Ifran had afgesproken die voor iedereen als verrassing te houden.

Tot mijn verbazing barst Ben in lachen uit. “Zo grappig is dat niet hoor Ben,” zeg ik verontwaardigd. “Anna was woest en Ifran hield zich in, maar volgens mij was hij er ook echt niet blij mee. Al maakte hij er wel een grapje van, toen hij Anna ten huwelijk vroeg.” Volgens Ben moet ik er niet te zwaar aan tillen, maar kan ik voortaan maar beter niet meer meedoen aan dergelijke complotten. “Je bent nou eenmaal niet echt een betrouwbare schakel daarin,” zegt hij nog na grinnikend.

Als we terug naar de kamer van Anna lopen, komen we Fenna met haar tante Annisa tegen in de hal. “Oma en opa Ben,” ik heb een zusje!”, roept ze uit als ze ons ziet. Ze zeult een grote beer met zich mee, die ze laatst al samen met Anna voor Dewi gekocht heeft. Ben vraagt of hij die voor haar zal tillen, maar ze schudt hevig haar hoofd van nee en zegt dat we snel moeten doorlopen. Wat fijn dat ze haar nieuwe zusje nu eindelijk voor het eerst kan zien en dan hebben Ifran en haar moeder nog meer leuk nieuws voor haar. Althans, ik neem aan dat ze het helemaal leuk vindt, dat ze gaan trouwen.

Bij Anna’s kamer aangekomen geeft ze haar oma Marta en opa Denny snel even een knuffel, maar dan wil ze toch echt naar binnen. Annisa gaat met haar mee, om haar nichtje te zien. Na een paar minuten komt Fenna naar buiten gehold en zegt ze enthousiast: “mama en Ifran gaan trouwen”. Dus met die blijdschap zit het wel goed. Wij zwaaien nog even in de deuropening naar Anna en Ifran voordat we weggaan. Anna vertelt dat ze zo lekker naar huis mogen en ik zeg dat ik snel op bezoek kom.

Dan rijden we naar huis, waar we Bobby ophalen bij buurtjes Els en Martin. Het is inmiddels allang etenstijd geweest en we hebben flinke trek. Ik heb geen puf om nog iets te koken. Dus we beslissen pakken soep op te warmen, die we standaard in ons noodpakket hebben liggen. Daar roosteren we wat boterhammen bij, uit de vriezer.

Ik heb met het uitkiezen van een cadeautje voor mijn kleindochter gewacht tot ik haar gezien heb. Maar nu kan ik daar toch echt voor gaan winkelen. Ik bekijk in een aantal winkels de schattigste babykleertjes. Ik koop zowel iets wat Dewi meteen aankan, als een aantal maten groter, zodat ze er iets langer mee kan doen. Ook val ik voor 2 snoezige knuffels. Ik ben zelf dol op Takkie en Siepie van Annie M.G. Schmidt en Fiep Westendorp, dus daar koop ik nog wat voorleesboekjes van. Ik kan me er nu al op verheugen om die aan Dewi voor te lezen. Voor Fenna kies ik ook een nieuw boek uit, zodat zij zich niet buitengesloten voelt.

Thuis pak ik alles mooi in en bel ik Anna om te vragen hoe het gaat. Ik heb ze een paar daagjes met rust gelaten, maar nu wil ik ze toch wel heel graag zien. En gelukkig vraagt Anna meteen al uit zichzelf of ik niet even langs wil komen. Dus ik haal een mooie bos bloemen voor haar en rijd dan meteen naar ze toe. Ifran is aan het werk en Fenna is op school, dus alleen Anna en Dewi zijn thuis.

Anna vertelt dat Dewi slaapt maar dat ze haar zo uit haar bedje wil halen. Dat geeft me mooi even wat tijd om het nog met haar over mijn blunder te hebben. Net als ik erover wil beginnen, zegt Anna dat ze hoopt dat ik er niet al te erg meer mee gezeten heb. Ze was zich rot geschrokken, maar gelukkig vatten zowel Ifran als haar schoonouders het heel sportief op. En zij neemt het me zelf ook niet kwalijk, zegt ze. Ik geef haar een dikke knuffel en zeg tegen haar dat ik me nog steeds behoorlijk schuldig voel en voortaan nooit meer zo’n groot geheim verborgen wil houden.

Dan gaat Anna Dewi uit haar bedje halen en ze vraagt of ik meeloop, want ik heb de babykamer nog niet helemaal af gezien. De laatste keer hadden ze al wel alles geschilderd en hingen de gordijnen, maar de meubels waren er toen nog niet. Als we Dewi’s kamer in lopen, horen we haar al geluidjes maken. Het mevrouwtjes is dus al uit zichzelf wakker geworden en kijkt ons stralend aan, als we ons over haar bedje buigen. “Mam, vind je ook niet dat haar oogwit erg geel is?” vraagt Anna bezorgd aan me. Dat vind ik inderdaad ook, maar dat hoeft niet meteen erg te zijn. Ze ziet er verder blij en alert uit, maar gelukkig komt de kraamverzorgster zo, dan kan die er meteen naar kijken.

Wie is wie in Het leven van Marian? Marian stelt zichzelf en haar familie voor.

Lees hier al haar verhalen terug.

(Foto: Shutterstock)