Het leven van Marian deel 22: als ik de geschokte blik van mijn dochter en de verwarde blikken van Ifran en zijn moeder zie, kan ik wel door de grond zakken
Publicatiedatum: 5 juni 2026
De verhalen van Het leven van Marian zijn uit het leven gegrepen, maar gebaseerd op fictieve gebeurtenissen en afkomstig uit de pen van de redactie van MAX Vandaag. Marian is getrouwd met Ben, met wie ze een dochter heeft. Beiden hebben ze kinderen uit hun eerdere huwelijken. Samen hebben ze 3 kleinkinderen en de 4e is op komst. U leest haar verhalen elke vrijdag op MAX Vandaag.
Nadat we de boot in de haven hebben vastgelegd, snellen we ons naar de auto. “Heb je de boot wel goed op slot gedaan?” zeg ik opeens verschrikt tegen Ben. Hij zegt dat hij het niet zeker weet en rent daarom toch maar terug. Na de inbraak willen we niets aan het toeval overlaten en moet de boot natuurlijk wel goed op slot zitten. Al snel komt hij ja-knikkend mijn kant weer op en gaan we op een holletje verder. Gelukkig is het niet zo druk op de weg en kunnen we goed doorrijden. Vanuit de auto bel ik de buren om te vragen of we Bobby bij hen kunnen brengen. We moeten dus ook nog even een tussenstop maken, maar gaan dan toch echt snel richting ziekenhuis.
Ifran appt ondertussen dat de ontsluiting goed op gang komt bij Anna en dat ze het heel goed doet. Ik heb niet met haar afgesproken om bij de bevalling zelf aanwezig te zijn, maar ik wil wel heel graag in het ziekenhuis zijn op het moment dat het kindje geboren wordt. Zodat ik Anna en natuurlijk mijn kleinkind meteen daarna kan zien. Het autoritje duurt nog geen 20 minuten, maar het duurt voor mijn gevoel nog eens uren tot we eindelijk op de juiste plek op de afdeling verloskunde aankomen. Ifrans ouders Denny en Marta zitten daar ook al te wachten en ontvangen ons hartelijk.
Ik laat Ifran meteen weten dat we er zijn en een paar minuten later komt hij naar buiten gelopen. Tot mijn verrassing zegt hij dat Anna graag wil dat ik naar binnen kom. En hetzelfde zegt hij tegen Marta. Ook Marta is blij verrast, maar we vragen beiden wel 3 keer of ze het niet liever samen willen meemaken. Ifran benadrukt dat ze echt alle 2 graag willen dat we erbij zijn, dus gaan we snel met hem terug naar binnen. Gelukkig kunnen Ben en Denny elkaar gezelschap houden tijdens het wachten.
Anna zit precies in een heftige wee wanneer we binnen komen en de verloskundige geeft haar aanwijzingen om het weg te puffen. Zo gauw de wee voorbij is, begroeten we haar, maar niet veel later kondigt een nieuwe wee zich alweer aan. Het hoofdje is inmiddels te zien, zegt de verloskundige, dus het duurt niet lang meer voor de baby er is. En dat is ook zo, niet veel later wordt met een laatste wee het kindje geboren. De verloskundige wrijft het droog en daarbij is al meteen het geruststellende geluid van babygehuil te horen. “Een meisje”, zegt ze, terwijl ze het kindje op Anna haar borst legt. Marta en ik geven Ifran en Anna even de ruimte om kennis met haar te maken.
Maar dan wenkt Anna ons naar haar toe en kijk ik mijn kleindochter voor het eerst in de ogen. “Welkom op deze wereld lieve Dewi,” zeg ik tegen haar. Als ik de geschokte blik van mijn dochter en de verwarde blikken van Ifran en zijn moeder zie, kan ik wel door de grond zakken. Hoe kan ik nou vergeten dat Anna mij haar naam in alle vertrouwen verklapt had?! Ik kijk naar Ifran en zie dat hij Anna vragend aankijkt, die op haar beurt woest naar mij kijkt. “Oh wat erg,” zeg ik huilend. “Sorry Anna en sorry Ifran, wat vreselijk dat ik dit mooie moment op deze manier verpest.”
Marta neemt het vervolgens voor Anna en mij op. “Niet handig inderdaad Marian, maar Ifran neem het Anna vast niet kwalijk. Logisch dat ze de naam van haar kindje al eerder met haar moeder wilde delen. En Marian neem het jezelf niet te kwalijk. Dat gebeurt gewoon met al die emoties.” Maar ik neem het mezelf wel heel erg kwalijk. Ik ben er gewoon beduusd van. Gelukkig lijkt Ifran er niet zo zwaar aan te tillen, maar Anna kijkt nog steeds niet blij.
Dat verandert wanneer ze ziet wat Ifran erna doet: hij gaat op 1 knie en haar boze gezicht maakt plaats voor een verbijsterde blik. “Lieve Anna,” zegt hij, “wat is een beter moment om je te vragen of je met me wil trouwen, dan het moment dat we net ouders zijn geworden? Dus, wat zeg je, geweldige, mooie, eigenwijze en onhandige flapuit van me?” “Even denken”, zegt Anna, om hem wat langer in spanning te laten. “Ja!” zegt ze vervolgens vol overgave. Het volgende moment is iedereen elkaar aan het feliciteren en lijkt mijn blunder helemaal vergeten. Maar zelf ben ik het allerminst vergeten. Ik voel me zo ontzettend schuldig. “Met jou zal ik later nog even een hartig woordje spreken mam,” zegt Anna tegen mij, maar ik zie aan haar dat haar boosheid in elk geval op dit moment helemaal weg is.
Marta en ik gaan vervolgens naar de gang, zodat Ben en Denny de jongste telg van de familie ook kunnen ontmoeten en Ifran belt zijn zus om het goede nieuws te vertellen. En om te vragen of ze meteen met Fenna naar het ziekenhuis komt. Fenna is tijdens de bevalling bij haar tante geweest, maar kan vast niet wachten om haar nieuwe zusje te zien. Als Ben weer naar buiten komt, zeg ik tegen hem dat ik graag nog even wil wachten tot Fenna er is, zodat we haar ook nog even zien. In de tussentijd gaan we naar het restaurant om wat te drinken. En dan kan ik hem ook meteen vertellen over mijn stommiteit.
Wie is wie in Het leven van Marian? Marian stelt zichzelf en haar familie voor.
