Patrick Wessels: ‘Waarom u goede voornemens beter niét met anderen kunt delen’

Goede voornemens. Alleen de naam al zorgt ervoor dat we daar alleen maar positief over kunnen zijn. Naar onszelf, en naar anderen. Dus roep ik ‘dit jaar ga ik echt meer bewegen’ of ‘tot aan de zomer drink ik minder’? Dan zullen mijn partner, vrienden, collega’s en anderen met op de nieuwjaarsborrel of de eerste verjaardagen waarschijnlijk complimenteren. En precies daar gaat het mis.

Goede voornemens uitspreken of niet?

Hardop uitspreken voelt goed. Als een soort moreel contract met uzelf. Maar, zo vroeg in het nieuwe jaar is vaak het verkeerde moment om er met te veel anderen over te praten. Ons brein is namelijk meester in zelfbedrog.

Dus spreekt u een goed voornemen uit en reageert de ander daarop positief met een compliment? ‘Wat goed!’ Dan gebeurt er iets vreemds.. Het voelt aan als de eerste beloning. Alsof u al begonnen bent. Of sterker nog, alsof u al halverwege bent. Daarom houd ik in gezelschap nog even mijn mond.

Schouderklopje voor het brein

Door goede voornemens naar anderen toe uit te spreken rolt u de loper uit voor een sociale beloning. Het brein krijgt als het ware een schouderklopje, voordat er daadwerkelijk iets veranderd is. Dat is gevaarlijk comfortabel, waardoor het risico groot is dat u er nooit echt mee begint.

Veranderen kost namelijk energie. Zoals ook gaan wandelen in de regen. Of ‘nee’ zeggen tegen dat tweede glas wijn. Het brein is steeds op zoek naar manieren om die inspanningen te vermijden. Dus is de eerste sociale winst bij het begin al binnen? Dan neemt de innerlijke druk af om daadwerkelijk iets te gaan doen.

Complimenten bevestigen het zelfbeeld

Vooral wie al wat ouder is zal bovendien merken dat uitgesproken goede voornemens nog moeilijker van de grond komen. Zodra anderen u complimenteren met het voornemen bevestigt dat het positieve zelfbeeld dat u (hopelijk) heeft opgebouwd. Want, u bent toch al zo lekker actief? En u let toch goed op uzelf?

Die bevestiging van anderen draagt bij aan het positieve zelfbeeld. Waardoor het brein nog minder urgentie voelt om te moeten veranderen. Niet zomaar luiheid, maar de psychologie van verandering (en hoe lastig dat is).

Wacht nog even met delen van goede voornemens

Daarom wacht ik nog even met delen. Natuurlijk heb ik goede voornemens. En plannen. Maar die houd ik nog even voor mezelf, zodat anderen me daarmee niet hoeven te complimenteren (uit beleefdheid).

Houd het voorlopig nog even klein en stil. Zodat het brein de urgentie blijft voelen om te veranderen. Pas als zichtbaar wordt wat u beter of anders doet lukt het namelijk om daar de sociale beloning voor te gaan ontvangen. Liever niet te vroeg laten feliciteren, zodat het een beetje makkelijker wordt om het vol te houden. In ieder geval in januari. Om aan het eind van de maand aan anderen te vertellen wat we al voor elkaar hebben gekregen.

Consumentenpsycholoog Patrick Wessels combineert nieuwsberichten, wetenschappelijke artikelen en praktische tips, om dieper op de consumentenpsychologie in te gaan. Lees hier alle columns van Patrick Wessels. 

(Foto: Shutterstock)