Waarom blijven sommige herinneringen ons hele leven bewaard, terwijl andere uit het geheugen verdwijnen?

Herinneringen kunnen mooi zijn, verdriet oproepen of allerlei vormen ertussenin. Maar waarom staan sommige gebeurtenissen ons nog zo helder voor de geest, terwijl andere alweer snel vervagen? Naar het hoe en waarom we het ene moment wel goed onthouden en het andere niet, zijn verschillende onderzoeken gedaan. Dit is hoe het werkt.

Des te meer emotie er in het spel is, des te sterker de herinnering

Bij het opslaan van herinneringen beslissen onze hersenen wat belangrijk is en wat niet. Wanneer er iets plaatsvindt dat op de één of andere manier indruk maakt, is de kans groot dat niet alleen die gebeurtenis, maar ook allerlei details eromheen opgeslagen worden. Met hoe meer emoties een moment wordt beleefd, positief of negatief, des te sterker blijft dat moment herinnerd. Dat is uit onderzoek gebleken door de Amerikaanse Boston University.

Er wordt nu verder onderzocht hoe dat gebruikt kan worden om bijvoorbeeld studenten leerstof beter te laten onthouden. En voor mensen met dementie kan het wellicht helpen om bepaalde dingen beter te onthouden. Bijvoorbeeld door tijdens het neerleggen van iemands bril te denken aan een favoriet liedje. Maar het werkt ook andersom. Angstige of stressvolle gebeurtenissen kunnen we ons vaak beter herinneren dan ons lief is. Dit kan zelfs resulteren in een trauma. Dan is het fijn als behandelaars daar in de toekomst ook meer grip op krijgen, zodat ongewenste herinneringen juist wel vervagen.

Lees ook: Hoe houdt u uw hersenen gezond na uw 50e? Blijf nieuwe dingen leren en mensen ontmoeten

Herinneringen worden verankerd met behulp van eiwitten

Herinneringen worden daarnaast sterker wanneer ze vaker herhaald of steviger verankerd worden. Dat is uit onderzoek gebleken door de Rockefeller University in New York. Daarbij zijn 3 eiwitten in het spel, die werken als een soort timers. Het eerste eiwit zorgt in de eerste dagen na de herinnering dat die niet direct weer uit het geheugen verdwijnt. En die bereidt voor dat die in de langetermijnopslag terechtkomt. Het 2e eiwit neemt het over en zorgt dat de herinnering steker verankerd wordt. Het 3e eiwit zorgt vervolgens voor de langere herinnering, door markeringen aan te brengen op het DNA. Worden deze 3 fases niet of niet goed doorlopen, dan zullen herinneringen vervagen.

Deze ontdekking kan idealiter worden gebruikt bij de behandeling van geheugenproblemen. Als de onderzoekers meer grip krijgen op het proces kunnen ze dat op termijn misschien ook inzetten om problemen op te lossen.

(Bron: Scientias, Quest, Metronieuws.nl, Welingelichtekringen.nl, In-Mind Magazine. Foto: Shutterstock)