Terreur: trotseren of capituleren?

Hoe Nederland worstelt met de dreiging van aanslagen. Mijden we evenementen en plekken waar veel mensen samenkomen? Of weigeren we bang te zijn en passen we ons leven niet aan? Door de terreuraanslagen in Brussel en Parijs is het gevaar dichter bij huis gekomen. De terreurdreiging in Nederland blijft substantieel. De angst is, ze zitten overal en kunnen altijd toeslaan. Of overdrijven we de angst, veroorzaakt door een handjevol doorgedraaide eenlingen, die veel aandacht krijgt van de media?