Ben en Marian maken een cruise in Het leven van Marian

Het leven van Marian deel 46: inmiddels ben ik helemaal aan het cruisen gewend, maar dat heeft wel een paar dagen geduurd

De verhalen van Het leven van Marian zijn uit het leven gegrepen, maar gebaseerd op fictieve gebeurtenissen en afkomstig uit de pen van de redactie van MAX Vandaag. Marian is getrouwd met Ben, met wie ze een dochter heeft. Beiden hebben ze kinderen uit hun eerdere huwelijken. Samen hebben ze 4 kleinkinderen. U leest haar verhalen elke vrijdag op MAX Vandaag.

Tijdens de vlucht naar de Dominicaanse Republiek hadden we behoorlijk wat turbulentie en ik vroeg me af waarom ik eigenlijk ook alweer had besloten zo’n stuk te vliegen. Maar we kwamen uiteindelijk toch volgens schema aan. Inmiddels ben ik helemaal aan het cruisen gewend, maar dat heeft wel een paar dagen geduurd. Het begon met het inschepen. Ik was best wel gaar van de stress rondom de vlucht en kon niet wachten om in onze hut even lekker bij te komen. Maar eerst moesten we in de terminal door de controle heen. Daar moesten we ook onze koffers afgeven. Ik had al gelezen dat ze daarna naar de hut gebracht zouden worden, maar hoelang dat precies zou duren, konden ze ons bij de terminal niet vertellen.

Nu ik ons schip voor de eerste keer zag liggen, bleek hij nog groter te zijn dan ik al had verwacht. Het zou wel even duren om hem helemaal te verkennen. We namen de lift naar onze verdieping en moesten toen een immens lange gang door naar onze hut. Tijdens het lopen werd er in verschillende talen omgeroepen dat iedereen moest meedoen aan de veiligheidsoefening. De hut bleek heel comfortabel te zijn en tot ons plezier hingen er badjassen voor ons klaar.

Maar voordat we daarvan konden genieten, hebben we eerst op de televisie de veiligheidsinstructies doorgenomen en daarna moesten we ons melden op het dek waar onze reddingsboot zich bevindt, in geval van nood. Het is geen fijn idee dat er iets kan gebeuren, maar zeker een geruststellend idee dat er voor iedereen een reddingsboot is en er dus niet zoals bij de Titanic veel te weinig plekken zijn. Toen we bij onze hut terugkwamen, bleken de koffers gebracht te zijn. Heel fijn.

Erna zijn we een hapje gaan eten in het buffetrestaurant en ze bleken echt alles aan boord te hebben, waar je maar zin in kunt hebben. Ondanks de vermoeidheid en dat het in Nederland al nacht was, hebben we het ons goed laten smaken. Het schip vertrok pas om 11 uur lokale tijd, dus we hadden nog wat tijd om te overbruggen en om wakker te blijven, zijn we alvast een eerste verkennende wandeling gaan maken.

Daarbij hebben we een aantal van de andere restaurants gezien, de winkels, het theater en het bovenste dek. Op het bovenste dek zijn we uiteindelijk gebleven tot de afvaart. Wat een heel spektakel bleek te zijn. Er werd een heel feest van gemaakt, met lekkere drankjes en muziek. Zo laat op de avond was de temperatuur nog heerlijk en we vonden het heel bijzonder om mee te maken hoe zo’n schip los komt van de wal en gestaag wegvaart. We werden daarbij uitgezwaaid door een groep mensen op de wal, wat het heel feestelijk maakte.

Na een nacht op zee kwamen we de volgende ochtend heel vroeg bij de volgende bestemming op de Dominicaanse Republiek aan. We waren toen al een paar uur wakker door het tijdverschil en waren blij dat we naar het ontbijt konden gaan, want in Nederland was het alweer lunchtijd. Ik kan niet zeggen dat ik die eerste nacht heel lekker geslapen heb. Ik vond dat het schip toch best wel wat geluid produceerde en meer bewoog dan ik verwacht had. Maar gelukkig heb ik mijn oordopjes bij me en dat bewegen bleek alleen maar wennen te zijn, want daar heb ik inmiddels geen last meer van.

Op de Dominicaanse Republiek hebben we de eerste excursie van onze reis gedaan. We zijn naar een suikerplantage geweest, naar 2 kleine fabrieken waar chocola en sigaren worden gemaakt en als afsluiter naar een idyllisch tropisch strand. Op het strand hadden we 3 uur vrije tijd en die hebben Ben en ik benut met het maken van een strandwandeling, het maken van foto’s en een korte duik in het warme zeewater. We kunnen ons al bijna niet meer voorstellen dat het in Nederland herfst is. Erna waren we een hele dag op zee en hebben we het grootste deel van de tijd op het dek bij het zwembad doorgebracht. Ben en ik hebben beiden een paar spannende thrillers meegenomen, waar we nu heerlijk de tijd voor hebben. We hebben ook het andere buffetrestaurant uitgeprobeerd en hebben al een paar leuke shows gezien in het theater.

Dag 4 waren we op Sint Maarten. Heel bijzonder, om zo ver weg en in zo’n warm oord op een Nederlandtalig eiland rond te lopen. We zijn hier ook naar het Franse deel geweest. Waarna we naar het Princess Juliana International Airport zijn gereden en dan in het bijzonder het gedeelte bij Maho Beach, direct voor de landingsbaan. Dit strandje staat bekend om de vliegtuigen, die daar heel laag overheen vliegen tijdens het landen. Volgens de gids was het niet gegarandeerd dat het gebeurt tijdens de stop die we er maakten, maar we hadden geluk. Niet veel later scheerde er een vliegtuig over ons hoofd. Al vond ik het naast spectaculair om mee te maken, ook vrij angstaanjagend als ik eerlijk ben. Tenslotte hadden we nog een rum proeverij, waar we allerlei smaken rum konden uitproberen. Nooit geweten dat er zo veel opties zijn.

Aan boord heb ik ook al een keer uitgebreid zitten videobellen met Anna. Ik heb haar de hut laten zien en ben ook nog even naar het bovenste dek gegaan, want Fenna wilde graag het zwembad zien. Anna vertelde dat Amber die avond ervoor bij ze gegeten had en dat Jeroen ook mee was. “Het zal vast een leuke man zijn, mam,” zei ze, “maar ik kan niet echt hoogte krijgen van hem.” Ze vond dat hij heel afwijkend reageerde op haar vragen en had niet het idee dat hij echt heel gek is op haar zus. Ik vertelde haar dat ik eerlijk gezegd ook mijn twijfels bij Jeroen heb, maar dat Amber wel heel blij met hem lijkt te zijn. Ik hoop zo dat hij geen andere agenda heeft dan mijn dochter. Amber spreek ik elke dag via WhatsApp en het gaat helemaal goed met de beestjes.

De 5e dag was de langste dag tot nu toe. We zijn helemaal rondom Antigua gevaren met een catamaran. Ik wist niet zo goed wat ik me van dit eiland moest voorstellen, maar het was echt boven verwachting. We zijn langs vele stranden gevaren, waarvan de ene nog mooier was dan de ander. Geen wonder dat zo veel sterren hier een huis hebben. Tijdens de lunch zijn we aangemeerd bij een privéstrandje en kon je al snorkelend de vissen en zeeschildpadden bekijken, die daar rondzwemmen. Ik heb het bij pootjebaden in het azuurblauwe water gehouden, maar Ben is wel meegegaan met de gids en vond het geweldig.

Nu zijn we alweer bij de 6e dag aanbeland en vandaag doen we Martinique aan. Ben gaat hier een duiktocht maken en ik ga de hoofdstad Fort-de-France verkennen. Ben is inmiddels een ervaren duiker, maar ik word toch altijd onrustig van het idee dat hij onder water is en wat er dan allemaal kan gebeuren. Je hoort iets te vaak over duikongelukken. En dan nog niet te spreken over de gevaarlijke dieren die hier in zee voorkomen. Je moet er toch niet aan denken dat er een haai opduikt.

Lees hier alle verhalen terug

Wie is wie? Marian stelt haar familie voor

(Foto: Shutterstock) 

Geef een reactie