Cisca Dresselhuys: ‘De verwoestende werking van de buurtapp’

Sinds een aantal jaren ben ik slapend lid van onze buurtapp. Dat wil zeggen, ik zie de berichten, lees ze af en toe, maar heb me nooit aangemeld als vaste afnemer, die zelf actief deelneemt aan het debat. In de juiste termen: ik heb geen account aangemaakt. Overigens, het begrip ‘buurtapp’ is inmiddels wel erg opgerekt. Ik zie bijdragen uit plaatsen die zeker 50 kilometer van mijn buurt verwijderd liggen.

Al lang weet ik dat achter deze buurtapp het grote, beursgenoteerde Amerikaanse bedrijf Nextdoor zit, dat ooit beschuldigd werd van het verkopen van gegevens  van leden. Dat weerhield mij sowieso van aansluiting. Het gaat namelijk helemaal niet om een gezellige buurman, met veel technisch vernuft, die op zijn zolderkamer die app in elkaar geknutseld heeft, maar om een op geld en winst beluste instelling.

Grimmiger beeld in de buurtapp

Jarenlang zag ik op die app alleen maar onschuldige berichten. Weggelopen poezen, te leen gevraagde grasmaaiers en aangeboden huishoudelijke hulp. Maar de laatste tijd zie ik een grimmiger beeld verschijnen. Dat begon met een dreigend bericht over een slordige tuinman, die na zijn werkzaamheden een tuin niet netjes opgeruimd had achtergelaten. Die werd door de schrijver van het bericht opgeroepen dit alsnog te komen doen, anders zou bekendmaking van zijn naam en woonplaats volgen. Rechtstreekse chantage volgens mij. Klaarblijkelijk is een telefoontje naar de man zelf niet meer voldoende. Hij moet publiekelijk aan de schandpaal genageld worden. Regelmatig zie ik ook berichten, voorzien van vage foto’s afkomstig van deurbel-camera’s, waarin gewaarschuwd wordt voor ‘ongure types die door de straat lopen’.

‘Malafide praktijken’

Erger werd het toen ik een lang bericht van een gekwetste dierenliefhebber las. Het ging om een man, die zich, zoals hij zelf schreef, bezighield met herplaatsing van huisdieren, waarvan de baasjes waren overleden. Door een -natuurlijk anonieme- buurtgenoot werd hij beschuldigd van malafide praktijken. Hij zou huisdieren verkopen, die nog gewoon een baasje en een eigen huis hadden. En dat allemaal via de buurtapp. Dat bericht had ik gemist, maar de gepijnigde reactie van de dierenvriend heb ik helemaal gelezen. Nadat hij gevraagd had of er geen moderator zou moeten komen op de buurtapp, die toezicht zou moeten houden op de kwaliteit en betrouwbaarheid van de geplaatste berichten, verklaarde hij te stoppen met zijn aanwezigheid op Nextdoor en met zijn inspanningen om thuisloze dieren te herplaatsen.

Ik weet natuurlijk allang van alle akelige haat- en dreigberichten op sociale media. Maar dat dit gedrag nu ook was doorgedrongen tot onze buurtapp was nieuw voor mij. Gelukkig zag ik gisteren nog een bericht, waarin een eenzame man van 35 vroeg om ‘een maatje’ met wie hij af en toe leuke dingen kan doen’.  En een bericht, waarin een gepensioneerde aanbiedt minder mobiele buurtgenoten gratis naar huisarts, ziekenhuis of winkelcentrum te rijden.

Wat mij betreft blijft de buurtapp alleen toegankelijk voor dit soort boodschappen. Misschien moet ik me dus toch maar aanmelden als moderator, heb ik tenminste een vinger in de pap.

Cisca Dresselhuys begint haar journalistieke carrière bij het dagblad Trouw. Van 1981 tot 2008, als zij met pensioen gaat, is Cisca hoofdredacteur van het maandblad Opzij. Ze ontvangt diverse onderscheidingen waaronder de Mercur d’Or/LOF Prijs voor haar verdienste voor het tijdschriftenvak. Ook schrijft Cisca verschillende boeken, waaronder Drukker dan ooit Werken na je 65ste. Want van stilzitten na haar pensioen is geen sprake. Samen met Jan Slagter is zij te horen in de podcast De Geboden van Slagter en Dresselhuys en ze schrijft columns hier op MAX Vandaag.

Foto: Shutterstock