Ted van Essen: ‘Komen rouwkaarten voortaan nog wel op tijd?’

50 jaar geleden kwam ik als huisarts in Amersfoort wonen. De postbode kwam tweemaal per dag brieven bezorgen. Dat was de enige communicatie met het ziekenhuis. Nu komt de post hooguit 3 keer in de week en de brieven van het ziekenhuis komen bij de huisarts per beveiligde e-mail. Zelfs rouwkaarten worden soms dagen te laat bezorgd. Maar het kan nog erger.

Tussenjaar

Direct na de middelbare school vertrok ik als 17-jarige voor een jaar naar Amerika. Dat was zó bijzonder, dat er bij mijn vertrek in de plaatselijk ‘Apeldoornse Courant’ een bericht aan werd gewijd. Tegenwoordig is zo’n tussenjaar heel gewoon, merk ik bij mijn kleinkinderen. Ik werd destijds opgenomen in een gezin in de staat Illinois. Ik ging een jaar lang naar dezelfde Highschool als de andere kinderen in de familie.

Rotary

Ik was niet de enige buitenlandse scholier in dat plaatsje, maar toch wel een bijzonderheid. Ik werd uitgenodigd op bijeenkomsten van de Rotary en andere clubs, om te spreken over dat verre Nederland. Ik illustreerde dat met dia’s van grachten, klompen en molens. In het Midwesten van de Verenigde Staten ging in die tijd nooit iemand naar het buitenland, dus ze vonden het prachtig. Kortom, het was goed voor mijn Engels en ik leerde spreken in het openbaar, waar ik in de rest van mijn leven veel aan heb gehad. Zo nu en dan correspondeerde ik met mijn familie via een luchtpostbrief en ik heb 1 keer gebeld, met Kerst.

Poste restante

3 jaar later nodigde mijn Amerikaanse familie mij uit om 6 weken met een caravan door de Verenigde Staten en Midden-Amerika te trekken. Dat was begin jaren 70 nog een hachelijke onderneming. Als je in Europa op vakantie ging was er altijd nog de langegolfzender van Radio Luxemburg. De ANWB kocht daar zendtijd in. De omroeper las rond 2 uur in de middag een specifiek signalement voor: de naam van de familie, het type en de kleur van de auto, het kenteken, de vermoedelijke vakantieregio en het dringende verzoek om contact op te nemen met het thuisfront of een ziekenhuis. Dat werkte natuurlijk niet in Amerika, dus had ik van tevoren een paar hoofdsteden uitgezocht, waar eventuele berichten ‘poste restante’ naar het postkantoor konden worden gestuurd.

Droevig bericht

Ik herinner mij nog heel goed hoe ik in een snikheet Mexicostad op een plein voor het postkantoor zat. Bij de opgehaalde post zat, weken na haar begrafenis, een overlijdensbericht van een goede vriendin en medestudent. Zo ver van huis, zoveel te laat, zo’n boodschap krijgen: ik wens het niemand toe. Ik hoop dat de gevonden oplossing om rouwkaarten met de pakjesbezorger mee te geven, gaat werken. Ik heb er een hard hoofd in.

Ted van Essen was tot 2016 huisarts in Amersfoort, thans is hij geregistreerd als arts (BIG-nummer: 49020200101). Hij is voorzitter van de Nederlandse Immunisatie Stichting en griepexpert. Daarnaast is Dokter Ted te zien in Tijd voor MAX en is zijn expertise te raadplegen in Dokter Teds Spreekuur en MAX Medisch. Lees hier zijn columns.

(Foto: Shutterstock)