Cisca Dresselhuys: ‘Een feministe op de Huishoudbeurs’

Ook de Huishoudbeurs gaat met z’n tijd mee, zag ik pas in het NOS-journaal. Geen gesprekken meer over nieuwe snufjes voor huis, tuin en keuken, maar een reportage over de gevaren van het hacken van telefoonproviders, waardoor persoonlijke gegevens in handen van criminelen kunnen belanden. Zorgelijk spraken vrouwen, voorzien van boodschappenkarretjes, hierover met de dienstdoende verslaggever. Dat is andere koek dan een praatje over de nieuwste staafmixer of airfryer. Er bleek trouwens een speciale stand te zijn van de politie, waar bezoekers werd verteld hoe ze als agent vermomde oplichters van hun lijf kunnen houden. Zware kost.

Gemengde gevoelens bij de Huishoudbeurs

Zelf heb ik gemengde gevoelens overgehouden aan mijn optredens op de Huishoudbeurs. In de jaren 90 stond ik daar met een stand van het feministische maandblad Opzij, waarvan ik hoofredacteur was. Tussen stands met een nieuw soort komkommerschaaf en een revolutionaire krultang. Het was de bedoeling dat ik er nieuwe abonnees zou werven. Als wervingsmateriaal had ik stapels oude Opzij’s bij me, die ik gratis mocht uitdelen.

Feminisme was in die jaren niet geliefd

Dat ging nog niet zo gemakkelijk, want hoewel bezoekers van de Huishoudbeurs tuk zijn op alles wat gratis is, liepen ze met afgewend hoofd langs mijn stand. Feminisme was in die jaren niet bepaald geliefd. Passerende vrouwen, die wel nieuwsgierig waren naar wat ik te bieden had, werden door hun man meegetrokken met de woorden ‘Dat hebben wij niet nodig ‘.

Een man met een motorhelm op nam wel een stapeltje bladen mee, maar kwam die later met een zwaai teruggooien op mijn tafel. Alsof ik hem zwaar pornografisch materiaal had meegegeven. Nee, mijn optredens daar waren allesbehalve succesvol.

Een goedmaak-cadeau

Heel anders ging het er toe op de stand van Voetbal International, een blad van dezelfde uitgeverij. Aanvankelijk vroeg ik me af, wat die collega’s te zoeken hadden bij al die huisvrouwen. Nou, dat werd me snel duidelijk gemaakt door de afdeling marketing van ons bedrijf. “Als vrouwen een dagje-uit zijn nemen ze altijd een cadeautje mee voor hun thuis achtergebleven man”. Dat betekende in dit geval, dat mijn collega’s  van het voetbalblad in die ene week Huishoudbeurs zeker 1.000 nieuwe abonnees  binnen haalden. Althans dat beweerden ze.

Typisch vrouwelijk schuldgevoel: moeder een dagje uit met vriendinnen of dochters, vader alleen thuis, zonder iemand die zorgt voor koffie, thee of de lunch. Daar hoort een goedmaak-cadeautje bij.

Ik herinner me niet dat ik al die jaren ook maar één abonnee voor Opzij heb geworven op de Huishoudbeurs. Wat dat betreft had ik misschien beter op de Auto RAI kunnen staan. Hoewel? Zouden mannen daar aan een cadeautje voor hun thuiszittende vrouw hebben gedacht? Ik heb er zo mijn twijfels over.

Cisca Dresselhuys begint haar journalistieke carrière bij het dagblad Trouw. Van 1981 tot 2008, als zij met pensioen gaat, is Cisca hoofdredacteur van het maandblad Opzij. Ze ontvangt diverse onderscheidingen waaronder de Mercur d’Or/LOF Prijs voor haar verdienste voor het tijdschriftenvak. Ook schrijft Cisca verschillende boeken, waaronder Drukker dan ooit Werken na je 65ste. Want van stilzitten na haar pensioen is geen sprake. Samen met Jan Slagter is zij te horen in de podcast De Geboden van Slagter en Dresselhuys en ze schrijft columns hier op MAX Vandaag.

(Foto: ANP)