Olympische Spelen 2026: ‘Emotionele rollercoaster met huilende zusjes en uitzinnige broers’

Het is niet alles goud wat er blinkt op de Olympische Winterspelen in Milaan en Cortina d’Ampezzo. Juist dat af en toe mislopen van ‘voor ons voorbestemde’ gouden medailles levert misschien wel de mooiste momenten op. Het beeld van de shorttrackvrouwen, die goud missen door een noodlottige val op de 3.000 meter aflossing met de huilende zusjes Velzeboer, is even aangrijpend als onvergetelijk. En de gebroeders Van ’t Wout, die samen het podium halen, dat zijn tranen van geluk. MAX Vandaag-analist Robbert constateert dat de shorttrackers echt een community vormen, samen sterk bij winst én bij verlies. Andere sporters kunnen daar nog veel van leren.

Goud op de 500 meter voor Femke Kok

Er is een hoop gebeurd sinds de vorige aflevering van deze sportcolumn over de Olympische Winterspelen. Er waren de fantastische 500 meters bij het schaatsen op de langebaan bij zowel de mannen als de vrouwen. Jenning de Boo was terecht tevreden met zijn zilveren medaille achter de tot dan toe ongenaakbare Amerikaan Jordan Stolz. Een zeer realistische Jutta Leerdam nam dezelfde houding aan met zilver achter haar op die afstand onverslaanbare Femke Kok. Femke’s zegereeks telt nu al 24 overwinningen op rij, een ongekende prestatie.

Jorrits XL-matje is hét kapsel van de spelen

De grootste medailleverrassing kwam misschien nog wel van good old Jorrit Bergsma, die op de 10.000 meter de bronzen medaille binnenhaalde. Met zijn 40 jaar was hij ruim 2 (!) keer zo oud als de winnaar, het Tsjechische wonderkind Metoděj Jilek. Wie dat normaal vindt, moet het maar zeggen. Zijn XL-matje werd intussen hét kapsel van de spelen. In het publiek zaten de ‘matties’, Jorrits vrienden, allemaal getooid met een haarbandje met een daaraan verbonden ‘kunstmatje’. Een nieuwe rage was geboren. Alsof de tijden van het Gullitpetje met dreadlocks van het EK voetbal in 1988 herleefden. Zelfs Stolz is er een gaan dragen. Hij kreeg er zowaar bijna een biker’s image van.

Eeuwige discussie over de mannenachtervolgingsploeg

Er waren er die zeiden dat Bergsma met zijn grootse prestatie een plekje verdiende in de achtervolgingsploeg. Zijn coach, de zeer uitgesproken Jillert Anema, hintte daar opzichtig op. Maar toen het zover was bleef Bergsma op de reservebank. Ze hadden ook nog nooit in een wedstrijd met hem gereden. De opstelling bleef zoals vooraf door bondscoach Rintje Ritsma was aangekondigd: Chris Huizinga, Stijn van de Bunt en Marcel Bosker. Nederland scoorde de vierde tijd in de kwalificaties, Frankrijk lag eruit. Titelfavoriet Italië wachtte in de halve finale.

En jawel, toen kwam het geheime wapen, veteraan Bergsma, er alsnog in. Pikant detail: zo verloor Bosker zijn plek in de ploeg, uitgerekend de schaatser die een aanwijsplek voor de spelen had gekregen na het controversiële Olympische Kwalificatietoernooi (OKT) eind december. Dat kostte Tim Prins toen zijn positie in de zogenaamde matrix, die plaatsing voor Milaan had moeten garanderen. En dat maakte weer de weg vrij voor Kjeld Nuis om toch later tijdens de spelen zijn 1.500 meter te kunnen rijden, waarvoor hij net naast een ticket had gegrepen. Maar daarover hieronder meer.

Stress en gelatenheid

De ene analist vond Bergsma erbij een goed idee, de ander niet. In de wandelgangen werd gesproken over dubbele agenda’s bij sommige betrokkenen. Hierop ingaan, staat gelijk aan mezelf in de vingers snijden. De schaatsen zelf zijn al scherp genoeg geslepen. Feit was wel dat Bergsma veel betere data kon voorleggen dan Bosker. Lang verhaal kort: Nederland deed het uiteindelijk niet eens zo gek tegen Italië, maar lag er wel uit tegen de uiteindelijke winnaar.

In de strijd om het brons tegen China moesten de Nederlandse mannen heel nipt het onderspit delven. Op de streep bedroeg het verschil maar 0,09 seconde. Intussen zag heel Nederland dat bondscoach Rintje Ritsma een hoop te verduren had. De stress was zichtbaar. Laten we zeggen dat hij er niet meer zo fris uitzag als in de jaren 90, toen hij blakend van gezondheid in een televisiereclame lag te badderen in een schuimbad. Bosker was intussen boos weggegaan. Begrijpelijk die teleurstelling, maar funest voor de teamgeest. Die was er wel bij de vrouwen, die als titelfavoriet verrasten met een nederlaag in de finale tegen Canada. Op waarde geklopt door een betere ploeg. Ze ondergingen het een beetje gelaten.

Teamspirit en harmonie bij de shorttrackers

Als het om teamspirit en harmonie gaat, toevallig ook het thema van de spelen in Milaan, dan loopt de nationale shorttrackploeg voorop, mannen én vrouwen. Wat een pret stralen die uit en wat leven ze allemaal met elkaar mee. We hebben in heel korte tijd 2 gouden medailles gezien voor Jens van ’t Wout (1.000 en 1.500 meter) en Xandra Velzeboer (500 en 1.000 meter). En natuurlijk ging het ook weleens mis, zoals bij de 3.000 meter aflossing bij de vrouwen. Michelle Velzeboer viel en weg was die medaille. Samen met haar zus Xandra huilde ze tranen met tuiten.

(Tekst gaat verder onder de foto)

Maar nog geen 10 minuten later was alweer alle focus op de 500 meter bij de mannen, waar deze keer Jens’ grote broer Melle verrassend zilver pakte achter de Canadees Dubois. Golden boy Jens nam een keertje genoegen met brons. Geen woord over verloren goud, maar wel oprechte vreugde over de glansrol van zijn broer. Prachtig om die 2 samen op het podium te zien. Tja, dan moet je toch even terugdenken aan die mislukte ploegenachtervolging.

Kernploeg versus merkenploegen

Aangetekend moet worden dat, anders dan bij de langebaanschaatsers, de shorttrackers niet allemaal voor verschillende merkenploegen rijden in het dagelijkse leven. In een vaste kernploeg is het gemakkelijker om elke dag samen te trainen. Daarom is de ploegenachtervolging gedoemd om altijd een zorgenkindje te blijven. De omstandigheden lenen zich niet voor de teamonderdelen.

Mooiste nummer bij het schaatsen is en blijft de 1.500 meter. Joep Wennemars beet het spits af met een heel snelle tijd. Toch was het niet genoeg. Gebrand op revanche na zijn door een race-incident mislukte 1.000 meter, kwam hij nu niet verder dan de vervelendste plaats van allemaal, namelijk de vierde. De onverslaanbaar geachte Stolz werd slechts tweede. Dat kwam vooral omdat winnaar de Chinees Ning Zhongyan en Kjeld Nuis er een alles-of-niets-race van maakten tegen elkaar. Stolz opende te voorzichtig, wat hij later in de race niet meer goed kon maken met zijn eindschot.

‘Brons met een gouden randje’

Nuis op zijn 36^e haalde brons, waarvan hij later zei dat het aloude cliché ‘brons met een gouden randje’ waar was. Vandaag komen de vrouwen op die afstand de baan op, helaas zonder zijn vriendin Joy Beune. Maar dat verhaal over haar mislukte plaatsing kent u zo langzamerhand wel. Zou Femke Kok, die deze afstand nog nooit in internationaal wedstrijdverband heeft gereden, een tweede gouden plak behalen? Van de andere deelneemsters uit ons land, Antoinette Rijpma-de Jong en Marijke Groenewoud, mag zeker ook een topklassering worden verwacht.

Verder wachten er nog de massastarts op zaterdag, zowel bij de mannen (Bergsma en Van de Bunt) als de vrouwen (Marijke Groenewoud en Bente Kerkhoff). En ook de shorttrackers zijn nog niet klaar. De mannen rijden vanavond nog de 5.000 meter de relay finale tegen Canada, Italië en Zuid-Korea. Voor de vrouwen staat de 1.500 meter individueel op het programma, met de finale rond 22.00 uur. Eindelijk gaan we vedette Suzanne Schulting weer eens zien.

Ook de bobsleeërs komen dit weekend nog een laatste keer in actie. Na de knappe 10^e plaats in de tweemansbob gaat captain Dave Wesselink met zijn team nu de uitdaging aan in de viermansbob. Volgende week is hij gewoon weer aan het werk als advocaat te Alkmaar.

De oudjes doen het nog best

Over bobbers gesproken. Een van de opvallendste momenten deze spelen was de overwinning van de Amerikaanse oudgediende Elana Meyers Taylor (41) in de monobob. Al zo half en half gestopt, is deze moeder van 2 kinderen met een beperking, toch weer teruggekeerd in deze gevaarlijke sport. En hoe! Nummer 3, landgenote en titelverdedigster Kaillie Armbruster Humphries was met haar 40 jaar ook de jongste niet meer. Tussen deze 2 ‘veterinnen’ in zat de Duitse Laura Nolte, slecht 25 jaar oud.

Teleurstellend was het optreden van wereldkampioene Kimberley Bos bij het skeleton. Ze werd slechts 13^e. De baan in Cortina lag haar niet of haar slee voldeed niet. Maar ze bewees dat verliezen ook kan gaan met enige gratie. Bos verloor zich geen moment in zwakke excuusjes. Ze droeg moedig zelf de schuld van haar falen. Kom daar eens om in het voetbal.

Sportlegendes

Grootste held van de spelen is zonder enige twijfel de Noor Johannes Klaebo die al 5 keer goud pakte, wat zijn totaal al op 10 brengt. Er kan er zelfs nog eentje bij komen op de langste afstand, de 50 kilometer. De man is een levende legende. Dat kan ook gezegd worden van de Amerikaanse Mikaela Shiffrin die goud won op de slalom, haar derde in haar carrière. Elke rechtgeaarde sportvolger herinnert zich vast nog wel haar totaal geflopte spelen in Beijing in 2022. Daar viel ze eigenlijk vooral op door haar vele valpartijen. Ze is met recht de GOAT (greatest of all time), want ze heeft meer wereldbekers op haar naam dan wie ook, welgeteld 108 stuks.

Remontada bij de vrouwen-ijshockeyfinale

Volgers van het ijshockey bij de vrouwen verbaasden zich tijdens de finale over hoe krachtig titelverdedigster Canada zich herpakte na de dik verloren groepswedstrijd tegen Amerika. Pas in de verlenging won de VS. Tot vlak voor tijd stond het nog 1-0 voor de Canadese vrouwen. Met doorzettingsvermogen en zonder keepster bogen de Amerikanen het om: 2-1. Wát een remontada, zoals ze in het voetbal zo’n onverwachte terugkeer uit de hel noemen. Hun mannelijke collega’s zijn pas tot de halve finale gevorderd in hun toernooi, vanavond tegen Slowakije. Ook daar kan het nog uitdraaien op de klassieke finale tegen noorderburen Canada.

Gevalletje(s) van ‘net niet’

Bij nog een sport op schaatsen, het kunstrijden, beleefde Nederland een bescheiden succesje. Daria Danilova en Michel Tsiba stonden op de drempel van plaatsing voor de vrije kür. Ze zaten net niet bij de beste 16. Ze eindigden namelijk op de 17^e plaats. Dat verzin je niet…

Bij de vrije kür voor vrouwen beleefden de fans de ongelukkige aftocht van de Japanse Kaori Sakomoto, lange tijd de grote heerseres. Na een paar foutjes werd het ‘slechts’ zilver achter de Amerikaanse Alysa Liu, die het een maand geleden nog helemaal kwijt leek te zijn. Liu omhelsde Ami Nakai (17), het nieuwe Japanse supertalent, dat derde werd, alsof ze wilde zeggen: “Geniet hiervan, jouw tijd komt nog.” Heel eventjes leek deze keiharde jurysport, doorgaans een concurrentiestrijd op leven en dood, ook op een aangename liefdevolle community zoals gepropageerd door de families Velzeboer en Van ’t Wout. De bonzen van het IOC op de eretribune konden tevreden hun thema harmonie als een geslaagde keuze beschouwen.

Sportanalist Robbert werkt op de redactie van MAX Vandaag en schrijft bij gelegenheid een column rond sportevenementen.

(Foto: ANP)