Olympische Spelen 2026: ‘Van Lollo tot Xandra en van Jutta tot Joep, spanning en sensatie verzekerd’

De medailles op de Olympische Winterspelen in Milaan beginnen te komen. MAX Vandaag-analist Robbert ziet hoe emotioneel we met z’n allen reageren op het olympische nieuws. Jutta Leerdam snoerde met haar memorabele schaatsgoud op ‘haar’ 1.000 meter alle critici de mond. De van brons ‘bestolen’ schaatser Joep Wennemars spreekt intussen meer tot de verbeelding dan het zilver van Jenning de Boo. En dan was er nog Xandra huilt en Xandra lacht bij het shorttracken én Jens van ‘t Wout. Wát leven we intens mee.

Oranjefeestje kwam langzaam maar zeker op gang

Het feestje wilde eerst maar niet beginnen voor de naar Milaan afgereisde Oranjefans en de televisiekijkers thuis. Waar bleven die medailles nou? In onze nationale overmoed werd vooraf uitgegaan van 3 medailles op de eerste zaterdag van de Olympische Winterspelen bij de 3.000 meter voor de schaatsvrouwen. Het werden er nul. Waar dat idee nou vandaan kwam…?

Niets in de wereldbekerwedstrijden dat op eremetaal wees en zeker niet op 3 stuks. Op dit moment zijn we zowel bij de mannen als de vrouwen – op 1 grote uitzondering na – vooral goed op de kortere afstanden. Maar bij diezelfde World Cups was ook geen spoortje te zien van enige vorm bij de Italiaanse kopvrouw Francesca Lollobrigida. En wie won er…? ‘Lollo’, vorig jaar teruggekeerd in het schaatspeloton als moeder, creëerde een onverwacht sprookje voor de uitzinnige Tifosi in de tijdelijke schaatshal. “Mamma Mia!” Wát reed ze goed!

“Mamma Mia! Lollo op herhaling”

Inmiddels heeft Lollo ook goud behaald op de 5.000 meter. Daar steeg Merel Conijn tot ongekende hoogte door het zilver weg te kapen voor de Noorse Wiklund (brons) en de ongelukkige Belgische Sandrine Tas. Die fungeerde haast als ‘gangmaakster’ voor Conijn. Dat deed ze overigens San-Tas-tisch. Onze zuiderbuur werd er ongelukkig vierde mee. 4 rijdsters reden 6:46 en bleven binnen de 0,3 seconde van elkaar. Dat verwacht je op de 500 meter, maar niet op de langste afstand bij de vrouwen. Dat is echt ongezien in de schaatshistorie.

Jutta verdient de diepste bewondering

Nog meer schaatshistorie schreven eerder deze week al Jutta Leerdam en Femke Kok op de 1.000 meter. Dit prestigeduel tussen de 2 rivalen eindigde in een knappe, maar heel nipte zege voor La Jutta. Ze rekende af met alle ‘toetsenbordridders’ van Nederland, die deze influencer net zo graag zagen winnen als verliezen. Een verhaal is in beide gevallen snel gemaakt. Maar vriend en vijand zullen toch moeten beamen dat Jutta’s ‘eigen route’ naar goud met een zelf samengesteld begeleidingsteam heeft gewerkt. Om die zelfopgelegde druk te weerstaan, dat verdient de diepste bewondering.

Haar verloofde, de Amerikaanse vechtsporter Jake Paul, onlangs zelf nog keihard afgedroogd door de Britse bokser Anthony Joshua, was serieus in tranen. En terecht! Zijn Jutta had de overwinning weggesleept voor de poorten van de hel in een niet voor mogelijk gehouden toptijd. Ze vestigde een nieuw olympisch record in 1.12,31. Ook petje af voor Kok, die zilver won op nauwelijks meetbare afstand, slechts vergelijkbaar met de beruchte ‘teennagel van Iker Casillas’ uit de finale van het WK voetbal uit 2010.

Joep voelt zich bestolen van brons

We hebben het nog niet gehad over het grote onrecht wat Joep Wennemars is aangedaan op eveneens de 1.000 meter. Geblokkeerd op de kruising door zijn Chinese tegenstander Lian Ziwen werd hij toch nog vijfde. Hij mocht overrijden en dat deed hij ook. Maar niemand zou op zo’n moment meer zijn eerdere prestatie kunnen verbeteren. Zó snel, binnen een halfuur, kon hij zijn energiereserves niet aanvullen. Toch reed hij nog een 1:08, slechts 1 seconde langer dan zijn vorige gefnuikte poging.

Het gevoel wat bleef hangen was van een verloren bronzen medaille. Een andere Chinees Ning Zhongyan profiteerde van die situatie en werd op eerbiedige afstand derde. Na afloop had eigenlijk niemand het meer over de glorieuze winnaar, de Amerikaan Jordan Stolz, en zijn zilveren Nederlandse uitdager Jenning de Boo: 1.06,28 om 1.06,78. Hoogst curieus, want zij schaatsten toch op een buitenaards niveau. In het publiek: pure royalty, olympische gouddelver Eric Heiden (5 maal goud in Lake Placid, 1980) en rapper Snoop Doggy Dog (over 13 dagen in De Melkweg, Amsterdam).

Wat gaat de 10 kilometer brengen? En tweemaal de 500 meter?

Vandaag gaat het schaatstoernooi bij de mannen verder met de 10 km, waar we als schaatsland te veel terrein hebben verloren. Dezelfde namen worden verwacht als bij de 5 kilometer van het vorige weekend. Zou thuisrijder Davide Ghiotto nu wel de kroon op zijn werk kunnen zetten? Of gaat de Noor Sander Eitrem voor zijn tweede goud? Maakt de Fransman Timothy Loubineaud enige kans, of het Tsjechische wonderkind Metoděj Jilek dan wel de Pool Władek Semirunniy? Uiteraard zullen we meeleven met oud-olympisch kampioen Jorrit Bergsma en Stijn van de Bunt. Maar we rekenen nergens op.

Zowel de mannen als de vrouwen rijden dit weekend de 500 meter. En jawel, daar maken onze landgenoten heel veel kans op medailles. Femke Kok is onverslaanbaar op dit nummer, terwijl Jenning de Boo favoriet Stolz lijkt aan te kunnen. Halverwege de 1.000 bleef hij Stolz namelijk nog voor tot ongeveer het 600 meterpunt. Ook staan de kwalificaties bij de ploegenachtervolging op het programma.

(Tekst gaat verder onder de foto)

Xandra huilt, Xandra lacht

Over teamraces gesproken. De tranen vloeiden rijkelijk bij de halve finale van de gemengde estafette bij het shorttracken. Xandra Velzeboer was ontroostbaar na haar val. Maar het leed was niet zo onomkeerbaar als bij skilegende Lindsey Vonn die bij de afdaling keihard onderuitging en met een dubbele beenbreuk per helicopter werd afgevoerd naar het ziekenhuis.

Maar Xandra huilt, Xandra lacht. Op de 500 meter reed ze 2 dagen later soeverein naar goud. De Italiaanse Arianna Fontana, stond niet eens op de finishfoto. Zó groot was de voorsprong. Ook leuk: en passant verbeterde ze ook even het wereldrecord, dat nu op 41,39 staat. Minder leuk was het dat haar zusje Michelle de hele avond op haar gat viel, ook in de troostfinale. Vreugdetranen en tranen van verdriet mengden zich bij de Velzeboertjes. Daar zal ongetwijfeld nog meer vloeibaars aan zijn toegevoegd in het Holland House.

‘Mercedes Jens’ raast naar goud

Daarna was het de beurt aan Jens van ’t Wout op de 1.000 meter. Als een ‘Mercedes Jens’ raasde deze speelvogel, die normaal het spel boven de overwinning verkiest, naar het goud. Zoals hij zijn grootste concurrent Dandjinou aftroefde, sloeg werkelijk alles. Dat was Sjinkie Knegt-achtig goed, eerst met die inhaalactie en tenslotte met dat voetje slim vooruitgestoken over de finishlijn. Dandjinou haalde niet eens het podium meer. Wát een baas ben je dan! Door Xandra en Jens zullen veel kinderen gaan shorttracken. Het is weer eens wat anders dan de fatbike en nog vele malen sneller ook. Er staat de komende dagen nog veel meer shorttrack op het programma. Niet te missen zo veel, de 1.500 meter van de mannen en de 1.000 meter van de vrouwen. En daar houdt het voorlopig niet op.

Herkansing voor snowboarders

Het zit ons land nog niet mee op de snowboarddisciplines. Daar kan de vrolijke Glenn de Blois, die een klein missertje maakte op het onderdeel cross, over meepraten. Hetzelfde gold voor Michelle Dekker, vierde op de vorige winterspelen, maar nu onfortuinlijk uitgeschakeld op de parallelreuzenslalom door de latere zilveren medaillewinnares Sabine Payer uit Oostenrijk. Maar maandag krijgen Melissa Peperkamp en Romy van Vreden een nieuwe kans op de slopestyle in Livigno.

De buitenlandse sterren en het goed presterende gastland

Laten we ons niet blindstaren op de Nederlandse prestaties in Milaan en Cortina d’Ampezzo. De buitenlandse sterren verdienen ook onze aandacht. Het is ook onvoorstelbaar genieten van de met 3 maal goud gedecoreerde Zwitserse skiër Franjo von Allmen. En wat te denken van de Amerikaanse kunstschaatser ‘Guad God’ Ilia Malinin en het hemelse Franse ijsdansduo Guillaume Cizeron en Laurence Fournier Beaudry? En ook de bij leven al legendarische Noorse langlaufer Johannes Klaebo steelt onophoudelijk de show. Wie van ijshockey houdt, komt ook aan zijn trekken. Het vrouwentoernooi is al langer bezig, de mannen zijn iets later begonnen. Jammer dat we na 1980 nooit meer een Nederlands team op de winterspelen hebben gezien. Zouden de tijden van Jack de Heer en Ron Berteling ooit nog eens terugkeren? Italië doet wel mee en niet eens zo slecht, gezien hun positie op de wereldranglijst.

Dat is toch wel heel opvallend hoe sterk het gastland voor de dag komt. Skister Federica Brignone, net op tijd hersteld van een vorig jaar opgelopen beenbreuk, bekroonde haar comeback met olympisch goud op de Super-G. Die Italianen blijven maar scoren.

De sleenummers

Vandaag begint ook de skeleton, op een sleetje met de kop vooruit, voor wereldkampioene Kimberley Bos. Haar trainingstijden op de olympische baan vielen zwaar tegen, maar ze toont dagelijks wel enige vooruitgang. Zal ze er op tijd staan? Wie zal het zeggen? Morgen zijn de beslissende 3^e en 4^e heats.

Vanaf maandag gaat de tweemansbobslee de baan af. Zouden Dave Wesselink en Jelen Franjic nog een keer de bobslee van hun Australische vriendin Sarah Blizzard mogen lenen? Dan gaan ze stukken harder. Pas na dat royale gebaar from down under wisten ze zich te kwalificeren voor de spelen. Hun eigen slee voldeed niet. En nu ze daar toch zijn, doen de Nederlanders later in de week ook nog mee in de viermansbob. Dan springen Jelens broer Janko Franjic en Timme Koster ook in de slee. Met andere woorden: er valt nog genoeg te genieten. We zitten nog niet eens op de helft, wat een weelde.

Sportanalist Robbert werkt op de redactie van MAX Vandaag en schrijft bij gelegenheid een column rond sportevenementen.

(Foto: ANP)