Marina di Nicotera - Avola
Het zuiden van Italië is bereikt. Vanaf de laatste camping op het vasteland vertrekt de groep naar de haven richting Sicilië. De boottocht naar de drukke havenstad Messina aan de overkant duurt een half uurtje, maar het grootste deel van de groep heeft pech. Wie als eerste in de rij bij de boot is gaan staan, gaat niet vanzelfsprekend als eerste de boot op. De ferry is vooral een verlengstuk van de weg voor het vrachtverkeer en dat gaat voor. Uren wachten dus voor een korte overtocht. Er zijn ook mazzelaars. Jos en Saskia staan in de rij, maar ontdekken dat ze een ander ticket hebben dan de rest van de groep. Ze moeten naar een bootmaatschappij verderop. Als ze met hun caravan uit de rij zijn gewurmd, blijkt hun 'verkeerde' ticket een gouden greep: hun boot vertrekt vrijwel direct als ze daar aankomen. Rianne Brouns krijgt slecht nieuws te horen. Haar moeder van 104 jaar oud is stervende. Rianne: "Ik hou er al jaren rekening mee dat dit kan gebeuren. Als ik op vakantie ga, neem ik van tevoren altijd afscheid van haar. Ze is een hele taaie. Ze krabbelt altijd weer op." Rianne's moeder krabbelt deze keer niet meer op en dus vliegt Rianne naar Nederland om definitief afscheid te nemen. Haar man Henk blijft achter bij de groep. De camping heeft een prachtig zicht op de Etna, de vulkaan die gezichtsbepalend is voor het gehele oostelijk deel van Sicilië. Er is een excursie gepland, maar niet iedereen gaat mee. Henk blijft achter om afscheid te nemen van Rianne die naar Nederland vliegt en er is een aantal zieken. Lies loopt al dagen te snotteren, Karel kampt met een infectie en Hans heeft longproblemen. De rest van de groep gaat met kabelbaan en grote jeeps tot aan de kraterrand op de top van de Etna. Het is een prachtig gezicht, maar als het weer boven op de vulkaan omslaat, is toeristisch begeleider Ed Loomans er niet gerust op. De gevoelstemperatuur daalt tot onder het vriespunt, het zicht tijdens de wandeltocht langs de steile kraterwand vermindert per minuut en er steekt een keiharde wind op. Ed Loomans: "Of dit nog verantwoord is? Ik weet het niet, maar we kunnen niet meer terug. Helaas."
